Tag Archives: krowa

HERA (JUNONA)

HERA (JUNONA)

Helleńska bogini małżeństwa, macierzyństwa i zamężnych kobiet, córka Kronosa i Rhei, siostra i żona Zeusa, matka Aresa, Hefajstosa, Eiletyi oraz Hebe, pani Olimpu. W Rzymie czczona jako Junona, jedno z głównych bóstw. Etymologia jej imienia nie jest jasna, może znaczyć ono ‘Bohaterka, Mistrzyni’ (forma żeńska słowa heros), ‘Jałówka, Młoda Krowa’, ale także ‘Pora Roku’, ‘Ukochana’ lub ‘Powietrze’

O BOGINI

Jako dziecko została połknięta przez Kronosa, swojego ojca, podobnie jak jej rodzeństwo. Kiedy za radą Metis, Rhea podsunęła małżonkowi podczas uczty środek wymiotny i wypluł pochłonięte dzieci, rozpoczęła się Tytanomachia, wojna bogów olimpijskich z tytanami oraz Gigantomachia, wojna olimpijczyków z Gigantami. Jeden z Gigantów, Poryfion, usiłował ją zgwałcić, ale zapobiegli temu Zeus, rzucając grom oraz Herakles, przeszywając go strzałą.

Hera urodziła się na wyspie Samos lub w Argos, a wychowywała w Arkadii u Temenosa lub na krańcach świata u Okeanosa i Tethys lub też u Hor, bogiń pór roku*. Zeus bezskutecznie usiłował nakłonić ją do małżeństwa, dlatego użył niecnego podstępu: przybrał postać zziębniętej kukułki, a gdy Hera przytuliła ptaka i rozgrzewała w ramionach, powrócił do pierwotnej formy i zgwałcił ją. Dopiero wtedy przystała na ślub, który odbył się na szczycie góry Ida albo w Eubei lub, według innej wersji, w ogrodzie Hesperyd, gdzie Gaja podarowała jej w prezencie złote jabłka. Hera i Zeus mieli kilkoro dzieci, tradycja mityczna zgodnie twierdzi, że ich potomkami byli Ares, bóg wojny, Ejletyja, bogini porodu oraz Hebe, bogini młodości. Hefajstosa według niektórych przekazów, jsamodzielnie, zdenerwowana tym, że Zeus samodzielnie wydał na świat Atenę, a inne mity mówią o tym, że Aresa oraz jego siostrę – bliźniaczkę Eris (lub Enyo/Enjo), boginię niezgody, poczęła dotknąwszy kwiatu, zaś Hebe – gdy dotknęła sałaty. W poście o Gai, była już mowa o tym, że przez długi czas Hellenowie wierzyli w partogenezę, ponieważ widać było, że kobieta jest w ciąży i że wydaje na świat dziecko i dopiero kiedy odkryto, że nasienie męskie również ma udział w poczęciu, znaczenie kobiet zaczęło maleć.

Małżeństwo z Zeusem było dla Hery trudną próbą ze względu na chroniczną niewierność jej małżonka. Z zemsty wzięła udział w olimpijskim zamachu stanu i razem z Ateną, Posejdonem oraz Apollem i innymi bogami poza Hestią, pojmali go gdy spał i uwięzili, pozbawiając go broni w postaci pioruna. Jednak gdy kłócili się kto po nim obejmie władzę, Tetyda udała się do sturękiego Briareusa, który uwolnił Zeusa, a ten zemścił się na przywódcach. Herę zawiesił na zboczach Olimpu przyczepiwszy jej do stóp ciężkie kowadła i nie pozwolił jej uwolnić dopóki nie obiecała, że już nigdy nie weźmie udziału w spisku przeciw niemu. Apolla i Posejdona wysłał do króla Troi Laomedonta, gdzie wznosili mury miasta, a pozostałym olimpijczykom przebaczył, bo twierdzili, że działali pod przymusem.

Nie mogąc ukarać małżonka, Hera mściła się na boginiach, nimfach i śmiertelniczkach, które uwodził oraz na ich potomstwie. Kiedy Zeus zdradził ją ze śmiertelniczką Io, zamienił ją w krowę by uśpić czujność małżonki, lecz ta zorientowała się i poprosiła go, aby podarował jej właśnie to piękne białe zwierzę pasące się na łące. Nie chcąc przyznać się do zdrady, bóg spełnił jej zachciankę, a Hera kazała jej strzec Argusowi, smokowi o stu oczach. Zeus wysłał Hermesa by ten wyzwolił jego kochankę, sprytny bóg złodziei przysiadł niedaleko i zaczął grać na flecie uspokajającą muzykę tak że oczy Argusa zaczęły powoli się zamykać. Kiedy zasnął na dobre, Hermes odciął mu łeb i uwolnił Io, lecz nie był to jeszcze wcale koniec jej katuszy, bo Hera nasłała na nią bąka, który gryzł ją gdziekolwiek się nie ruszyła. Uciekała tak bezskutecznie przed owadem aż dotarła do Afryki, gdzie Zeus przywrócił jej ludzką postać i zabronił Herze dalszej zemsty. Jednak chociaż nie mogła mścić się na samej Io, przeklęła jej potomstwo z Zeusem, co wydało smutny plon kilka pokoleń później, gdy Danaos, potomek Io, nakazał swoim pięćdziesięciu córkom zabić w czasie nocy poślubnej swoich pięćdziesięciu kuzynów, synów jego bliźniaczego brata Ajgyptosa (eponima Egiptu), który zmusił Danaosa do tego wesela. Zostały one potem ukarane w Hadesie, gdzie musiały wypełniać wodą beczkę bez dna.

Hera doprowadziła również do śmierci Semele, królewny tebańskiej, która oczekiwała dziecka Zeusa, namówiła jej zazdrosne siostry by przekonały ją do poproszenia boga o ukazanie się jej w całym swym boskim majestacie. Zeus spełnił jej prośbę, a pioruny które mu towarzyszyły śmiertelnie poraziły królewnę, jej jeszcze nienarodzone dziecko, Dionizosa, ojciec przygarnął i zaszył we własnym udzie, gdzie dojrzał do powtórnych narodzin. Prześladowała także parę królewską Ino i Atamasa, którzy wychowywali małego Dionizosa, dotykając ich obłędem.

Stała również za tragedią Lamii, kochanki Zeusa, której dzieci zamordowała, a ją samą zamieniła w potwora i dotknęła klątwą, nakazującą jej wszędzie widzieć obraz zmarłych dzieci. Zeus pozwolił jej wyjmować oczy, aby odczuła ulgę, jednak trauma tak zmieniła Lamię, że czyhała odtąd na cudze dzieci by je zjeść. Geranę, która mieniła się być piękniejszą od niej, zamieniła w żurawia. Kidyppe, jej kapłance, która wdzięczna za pomoc synów Bitona i Kleobisa, poprosiła o najpiękniejszy dar dla nich, zesłała łagodną śmierć we śnie.

Hera zakazała również wszelkim miejscom na Ziemi udzielać schronienia ciężarnej Leto (Latonie), mającej wydać na świat Artemis oraz Apolla, dzieci Zeusa, i powstrzymała również swą córkę Ejletyję, boginię porodów, przed czuwaniem nad rodzącą. Latona błąkała się pogrążona w bólu, nie mogąc nigdzie spocząć, dopiero gdy dzięki mocy Zeusa z morza wyłoniła się wyspa Delos, Leto znalazła miejsce do porodu i przez dziewięć dni oraz nocy leżała, nie będąc w stanie urodzić. Dopiero gdy Iris, bogini tęczy i posłanniczka Hery, namówiła Ejletyję do tego by pojawiła się przy Latonie, bliźnięta mogły przyjść na świat. Już później Hera namawiała Artemidę do tego by zgładziła Kallisto, jedną z jej towarzyszek, którą Zeus podstępem zniewolił.

W podobny sposób Hera utrudniała przyjście na świat Heraklesa, jego matka Alkmena, wnuczka herosa Perseusza, również męczyła się, ponieważ Ejletyja skrzyżowała ręce oraz nogi i przez dziewięć dób nie pozwalała dziecku się narodzić, dopiero podstęp Galintias, przyjaciółki Alkmeny, umożliwił przyjście Heraklesa na świat. Jeszcze wcześniej Hera, słysząc przechwałki Zeusa, że pierwszy potomek Perseusza, jaki się narodzi, będzie władać Argos i stanie się dzięki swoim nadludzkim czynom równy bogom, a będzie to syn jego oraz Alkmeny, przyspieszyła poród żony Stenelosa, syna Perseusza. W ten sposób jego syn Eurysteusz miał zwierzchnictwo nad Heraklesem i nakazał mu spełnić słynnych dwanaście prac, które Hera utrudniała mu na każdym kroku. Jeszcze gdy był jeszcze dzieckiem, wysłała dwa węże aby go zgładziły, jednak on zadusił je gołymi rękami; tradycja głosi też, że Zeus przystawił śpiącej małżonce do piersi Heraklesa jako niemowlę by pijąc mleko bogini stał się nieśmiertelny, a ta gdy obudziła się, odtrąciła go gwałtownie, mleko jakie się rozlało stworzyło Drogę Mleczną. Hera okazała mu łaskę dopiero, gdy po śmierci dołączył do grona nieśmiertelnych, wstąpił na Olimp i pojął za żonę jej córkę Hebe**.

Mściła się nie tylko na kochankach Zeusa, kara spadła również na nimfę Echo, która potrafiła tak pięknie opowiadać, że zajmowała uwagę swojej pani, gdy Zeus wymykał się potajemnie z Olimpu i udawał na podboje wśród płci żeńskiej. Gdy Hera to odkryła, sprawiła, że Echo nie mogła już mówić, a tylko powtarzać ostatnio słowo, jakie wypowiedziano w jej obecności, z tego powodu nie mogła wyznać uczucia swojemu wybrankowi Narcyzowi.

Hera była jedną z bogiń, które uczestniczyły w sądzie Parysa, obiecała królewiczowi trojańskiemu władzę nad światem w zamian za zwycięstwo. Ponieważ jednak przyznał palmę pierwszeństwa Afrodycie, została zaprzysięgłą przeciwniczką Trojańczyków, już przy uprowadzeniu Heleny rozpętała burzę morską, która sprawiła, że okręt kochanków został zepchnięty na wybrzeża Sydonu. W czasie wojny opiekowała się Achillesem, synem swojej wychowanki Tethys oraz Menelaosem, którego uczyniła nieśmiertelnym. Hera była również patronką Jazona i Argonautów, to jej figura zdobiła dziób statku.

Hera często kłóciła się z Zeusem, nie tylko z powodu jego częstych zdrad, jednym z powodów ich sprzeczki było pytanie kto podczas stosunku odczuwa większą przyjemność, Zeus twierdził, że kobiety, a Hera, że mężczyźni. Aby rozsądzić, kto ma rację, zapytali Tejrezjasza, który był w życiu zarówno kobietą jak i mężczyzną, ten bez wahania odparł, że mężczyzna odczuwa jedną dziesiątą rozkoszy, natomiast kobieta dziewięć dziesiątych. Zła, że nie miała racji Hera odebrała Tejrezjaszowi wzrok. Małżeństwo tej dwójki miało jednak i dobre strony, według Homera Zeus wyznawał żonie swoje tajemnice i czasami słuchał jej rad, a ona co jakiś czas pożyczała od Afrodyty jej pas aby podtrzymywać w nim pożądanie.

Pewnego razu bogini tak pokłóciła się z mężem, że wsiadła do swojego rydwanu zaprzężonego w pawie i oddaliła się na wyspę Kyterę, głośno krzycząc, że nie powróci na Olimp dopóki Zeus jej nie przeprosi. Bóg ogłosił, że w takim razie poślubi kogo innego i nakazał czynić przygotowania do wesela. W oznaczonym dniu zgromadzili się wszyscy olimpijczycy, ciekawi kogo Zeus wybrał na nową żonę, pojawił się on w towarzystwie zawoalowanej nieznajomej ubranej w szaty weselne, jednak nim zdążyła ona zasiąść na tronie, wrota otwarły się gwałtownie i do sali wparowała Hera powiadomiona przez nimfy o zamiarach Zeusa. Jak gdyby nigdy nic zasiadła na tronie obok małżonka, który zdradził, że owa tajemnicza panna młoda jest tylko kawałkiem drewna, który wyrzeźbił, aby sprowadzić z powrotem na Olimp prawowitą małżonkę. Kiedy prawda wyszła na jaw, Hera roześmiała się i pogodziła z mężem.

Hera miała trudne relacje z synem, Hefajstosem. Według jednej wersji był on kulawy, ponieważ ujął się za matką w czasie jej kłótni z Zeusem, który w gniewie zrzucił go z Olimpu, według innej był on kulawy od urodzenia i to matka chcąc ukryć jego kalectwo, zrzuciła go z wysoka. Spadł do oceanu, gdzie zajęły się nim nimfy Tethys i Eurynome, wychowując w podziemnej grocie. Wdzięczny Hefajstos wykuwał dla nich piękne ozdoby, które wzbudziły zazdrość Hery podczas jednej z uczt na Olimpie. Gdy dowiedziała się, że to jej odtrącony syn tworzy takie cuda, uparła się by sprowadzić go do siedziby bogów i ożenić z Afrodytą. Jednak Hefajstos nadal trzymał wobec niej urazę, dlatego zbudował dla matki złoty tron, który krępował złotymi łańcuchami każdego kto na nim zasiadł. Uwięziona Hera nadaremnie prosiła i groziła by syn ją uwolnił, a nikt inny nie był w stanie jej pomóc. W końcu Dionizos spoił Hefajstosa winem i namówił na uwolnienie matki z pułapki (według innej wersji Hefajstos uwięził Herę, aby zmusić ją do wyznania prawdy czyim naprawdę jest synem, chodziły bowiem pogłoski, że jego prawdziwym ojcem jest Talos, strażnik Krety).

Choć zazdrosna o względy Zeusa, ona sama również wzbudzała zainteresowanie. Zakochał się w niej Iksjon, król Tesalii, a widząc co się święci, Zeus postanowił wystawić go na próbę i stworzył z chmur postać przypominającą Herę. Iksjon, nie rozpoznając podstępu, zbliżył się do niej i spłodził z nią centaury, został jednak potem przez Zeusa ukarany przywiązaniem do płonącego, wirującego nieustannie w przestworzach koła.

Obrzędy ku czci Hery na pamiątkę jej małżeństwa z Zeusem były odprawiane w całej Helladzie, posąg bogini przystrajano wtedy weselną szatą, oprowadzano go w procesji przez miasto i prowadzono do świątyni, gdzie kładziono go do przystrojonego uroczyście łoża. Ku jej czci organizowano również Heraia, olimpiadę dla niezamężnych dziewcząt, która odbywała się na stadionie w Olimpii i składała z biegu. Według tradycji ustanowiła je Hippopodameja z wdzięczności bogini za swoje małżeństwo z Pelopsem, a pierwszą zwyciężczynią była Chloris (Meliboja), jedyna córka Niobe, która ocalała z pogromu Niobidów. Co cztery lata szesnaście zamężnych kobiet tkało szatę dla Hery, same zawodniczki ustawiały się wszystkie na linii startu, najmłodsze na przodzie, ubrane były w tuniki przed kolana, prawą pierś miał odsłoniętą, włosy rozpuszczone, a do przebiegnięcia miały 5/6 długości biegu mężczyzn. Zwyciężczyni miała prawo do wieńca z liści oliwki, mięsa wołu lub krowy ofiarowanej Herze oraz zapisania swojego imienia na tablicach w świątyni Hery.

Kult Hery datuje się na 800 lat p.n.e., prawdopodobnie jest ona pierwszym bóstwem, któremu wybudowano zamkniętą świątynię z dachem, zazwyczaj ołtarze stały pod gołym niebem przed świątyniami. Jej sanktuaria, nazywane Heraion, były obecne w całej Helladzie, najsłynniejsze położone były w Samos (gdzie według tradycji bogini przyszła na świat), Argos (ze słynnym posągiem Hery ze złota, brązu i kości słoniowej autorstwa Polykleitosa), Perachorze niedaleko Koryntu, Olimpii (gdzie obecnie rozpala się ogień olimpijski), Tirynsie, na wyspie Delos, Lukanii na terenach Magna Grecia, Paestum i Selinunte. Istnieją przesłanki by wierzyć, że na początku była samodzielnym bóstwem, wcieleniem Bogini Matki, której małżonka, Zeusa, dodano dopiero po podboju Hellady przez plemiona doryckie.

Znana była pod przydomkami: Argéia (Argiwska, z Argos, jak sama twierdzi w Iliadzie jej ulubionymi miejscami są Argos, Sparta i Mykeny), Aigophágos (Jedząca Kozy, w Sparcie), Akraia (Z Wysokości) i Limenaia (w Perachorze), Apia (Grusza), Ammonia, Basíleia (Królowa), Bounáia (Z Kopca, w Koryncie), Boṓpis (Krowiooka), Dusicielka (w Tebach), Eriboja (w Tessalii), Hellotis (Wierzba, w Koryncie i na Krecie), Gamelios (Małżeństwa), Leukṓlenos (O Białch Ramionach), ponadto: Pais (Dziecko) oraz Parthénos (Dziewica), Here Teléia (jako patronka małżeństwa) i Chḗrē (Owdowiała) w trzech aspektach kobiecości.

W Rzymie Hera czczona była jako Junona i wraz z Jowiszem oraz Minerwą należała do triady kapitolińskiej, zalicza się ją do najważniejszych, najstarszych i najpopularniejszych bóstw. Była opiekunką kobiet rzymskich, patronką małżeństwa i wspólnoty, ale oprócz aspektów suwerenności i płodności, symbolizowała także siłę życia oraz odnowę (łacińskie iuvenescendo oznaczające „odmłodzenie” wywodzi się prawdopodobnie od jej imienia, ponadto ma silne związki z księżycem). Miesiąc czerwiec (Junius) został nazwany od jej imienia, natomiast najwięcej uroczystości ku jej czci miało miejsce w lutym, lipcu i wrześniu – październiku, ale cześć oddawano jej na całym Półwyspie Apenińskim przez cały rok pod wieloma przydomkami, więcej na ten temat: http://en.wikipedia.org/wiki/Juno_%28mythology%29.

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Zwierzętami łączonymi z Herą są paw (wierzono, że kropki na jego ogonie to oczy Argusa, które Hera umieściła tam z zamian za wierną służbę, przy czym pawie nie były znane w Helladzie aż do czasów hellenistycznych) oraz kukułka, a także krowa (od której pochodzi jej określenie jako „krowiooka”) i lew. Roślinami jej przeznaczonymi były nieśmiertelnik, granat oraz lilia.

Przedstawiano ją jako majestatyczną kobietę stojącą lub siedzącą na tronie, trzymającą berło i noszącą diadem z murów miasta (polis) na głowie, podobnie jak u Kybele symbolizujący suwerenność. W Rzymie miała także aspekty wojownicze, a jej egidą był skóra kozła.

The Campana Hera, a Roman copy of a Hellenistic original, from the Louvre 358px-Hera_Campana_Louvre_Ma2283 395px-Hera_Ludovisi_Altemps_Inv8631 397px-Hera_Barberini_Chiaramonti_Inv1210 Hera Farnese

(wszystkie rzeźby są rzymskimi kopiami dzieł hellenistycznych)

Continue reading

NUT

NUT

Egipska bogini nieba, żona Geba, matka Ozyrysa, Izydy, Seta i Neftydy. Uosobienie nieba, opiekunka umarłych, jedno z najstarszych bóstw egipskich, czczona w Heliopolis jako jedna z Enneady (Dziewięciorga Bóstw). Jej imię oznacza “niebo”.

Continue reading

LAKSZMI

LAKSZMI

 

Hinduska bogini obfitości, bogactwa, pomyślności pod względem materialnym i duchowym, płodności, szczodrości, szczęśliwego trafu, splendoru, światła, mądrości i odwagi, wcielenie żeńskiej energii Śakti i uosobienie piękna, wdzięku oraz gracji. Nazywana jest także Mahalakshmi, a jej imię w pełnej formie oznacza ‘Ta Której Celem Jest Pocieszanie Ludzkości’. Nazywana jest także Śri, Padma, Thirumagal albo Gunas. Niektóre wierzenia hinduistyczne takie jak Sri Vaishnava uznają ją za Iswarigm sarva bhootanam czyli najwyższe bóstwo, a nie tylko boginię bogactwa.

O BOGINI

Lakszmi pojawiła się na świecie w czasie Samudry Manthan czyli wyprawy w celu ubijania Oceanu Mleka. Na początku zarówno Dewowie (bogowie) jak i Asurowie (demony) byli istotami śmiertelnymi, a ponieważ wszyscy pragnęli nieśmiertelności po walkach postanowili się zawrzeć rozejm i wspólnie ubić Kshirsagar – Ocean Mleka, z którego nektar o nazwie amrita (soma) obdarzał nieśmiertelnością i wieczną młodością. Jako „maselnica” posłużyła im góra Mandara oraz Vasuki król węży, Dewowie stanęli po jednej stronie, Asurowie po drugiej i zaczęli kręcić. Podczas ubijania z oceanu wyłoniło się czternaście cennych podmiotów, m.in. Kamadhenu, boska krowa spełniająca życzenia, siedmiogłowy koń, Kaustubha, najcenniejszy klejnot świata noszony potem przez Wisznu, Parijat, drzewo które nigdy nie przestawało kwitnąć, Varuni bogini wina, księżyc, słońce, a na końcu Lakszmi. Jej pojawienie się oszołomiło wszystkich i zdekoncentrowało szeregi Asurów. Według tradycji trzymała w ręce kwiat lotosu lub też wyłoniła się z płatków lotosu, dlatego nazywa się ją Padmą. Zakochał się w niej od razu bóg Wisznu i wkrótce poślubił, Lakszmi towarzyszy mu we wszelkich wcieleniach.

Lakshmi uważana jest za śakti Wisznu czyli jego żeńską siłę. Lakszmi obdarza swoich wyznawców dobrobytem, daje łut szczęścia i chroni ich przed wszelką nędzą oraz zmartwieniami wywołanymi przez sprawy finansowe. Jest pośredniczką między Wisznu swoim małżonkiem a ludźmi, opiekunką która wpływa na los, łagodzi spory i jest przystępniejsza niż jej mąż, dlatego Hindusi zwracają się do niego poprzez Lakshmi (przypomina w tym chrześcijańską Marię). Jest także personifikacją duchowej energii Kundalini, a także uważa się ją za Matkę Wszechświata.

Trzeba zauważyć, że w hinduizmie kładzie się nacisk na to, że bogactwo i obfitość dotyczą nie tylko sfery materialnej, ale i duchowej, a sfery te są ze sobą powiązane. Boskość Lakszmi przejawia się w bogactwach świata materialnego, do którego Hindusi zaliczają Sławę, Wiedzę, Odwagę, Siłę, Zwycięstwo, Dzieci, Waleczność, Złoto, Klejnoty, Ziarno, Szczęście, Błogość, Inteligencję, Piękno, Wyższe Cele, Myślenie o Wyższych Sprawach oraz Głęboką Medytację, Moralność, Etykę, Dobre Zdrowie, Długie Życie i wszelkie inne przykłady dobrobytu. Wyróżnia się Aszta Lakszmi czyli osiem mniejszych manifestacji bogini (Adi Lakszmi, Dhana Lakszmi, Dhanya Lakszmi, Gaja Lakszmi, Santana Lakszmi, Veera Lakszmi, Vijaya Lakszmi, Vidya Lakszmi), które reprezentowane są przez tzw. gwiazdę Lakszmi:

Z tego względu gdy moneta spadnie na ziemię lub dotknie stopy następują przeprosiny za pomocą gestu prawej ręki, osoba przepraszająca najpierw dotyka monety opuszkiem palca, a następnie przykłada go do czoła (ten gest nazywany jest on Pranāma, podobnie czyni się z książkami, które są manifestacją bogini Saraswati).

Inną ziemską manifestacją Lakszmi jest krowa. Bydło uważa się za przejaw bogactwa w wielu religiach, nie tylko w hinduizmie, jest otaczane szczególnym kultem także w religiach buddyjskiej, zoroastriańskiej, a także wielu europejskich, krowa była szanowana i w starożytnym Egipcie, i Helladzie, i Rzymie, pojawia się także jako centrum mitu o tworzeniu świata w plemionach germańskich (Audhumla). Osoby znające się na runach na pewno zauważą, że znakiem rozpoczynającym futhark jest Fehu powiązany znaczeniowo z bydłem, a im ktoś miał więcej bydła tym bardziej był uważany za bogatego. W hinduizmie cytuje się słowa Kriszny mówiącego, Ojcze, bogini Lakszmi zawsze pozostaje w sercach krów.

Lakszmi warunkuje przetrwanie życia, bo bez niej nie byłoby plonów, powietrza ani potomstwa, dlatego nosi przydomek pranadayini („dostarczająca energii niezbędnej do życia”). Poprzez to Lakszmi może być utożsamiana z helleńską Demeter jako boginią wegetacji i siły życia, jedna z legend Lakshmi Puran(a) przypomina tę związaną z porwaniem Kory. Shriya kobieta z najniższej kasty była tak oddana bogini, że ta odwiedziła ją osobiście co wywołało gniew boga Balabhadry, który zabronił Lakszmi wstępu do świątyni. Boginię zasmuciło takie postępowanie i szukając schronienia udała się do swojego ojca. Jednak kiedy odeszła, ze świątyni zniknęło wszelkie bogactwo oraz obfitość, a Balabhadra musiał żebrać o jedzenie. Dopiero wtedy zrozumiał co narobił, przybył do Lakszmi, przeprosił za swój błąd i poprosił ją aby wróciła do świątyni, co też uczyniła.

Hindusi czczą ją codziennie, ale miesiącem szczególnie jej poświęconym jest październik, kiedy podczas Diwali czyli Festiwalu Świateł zgodnie z tradycją na zewnątrz domu wystawia się małe lampki oliwne, aby Lakszmi pobłogosławiła domostwo. Składa się jej także ofiarę z jedzenia i słodyczy, modli się i śpiewa litanię złożoną z jej 108 imion, według powszechnych wierzeń Lakszmi schodzi w tę noc na ziemię w towarzystwie sowy, usuwa biedę, stagnację oraz lenistwo i obsypuje bogactwem. Jest to szczególny dzień dla wyznawców hinduizmu, obdarzają się oni nawzajem prezentami i grają w rozmaite gry hazardowe, bo Lakszmi uważana jest za tą, która zsyła dobry los. Jest ona czczona w czasie pełni w miesiącu Aswina (wrzesień – październik) w stanie Orisa na wschodzie Indii. Jest to święto Sharad Purnima (lub Kumar Purnima, purnima oznacza pełnię księżyca), jedno z najważniejszych i najbardziej popularnych w całym stanie, trwa od jednego do dziesięciu dni, w czasie których ozdabia się figury bogini, tańczy i śpiewa. Dzieci otrzymują w prezencie nowe ubrania, dziewczęta przygotowują rankiem ofiary z jedzenia dla słońca, poszczą cały dzień, a wieczorem gdy wzejdzie księżyc zjadają je po odprawieniu rytuałów. Podobno święto wyzwala tyle radości i pozytywnej energii, że uczestniczą w nim również osoby nie wyznające hinduizmu. Również w miesiącu zbioru plonów Mrigashirsha (grudzień – styczeń) składa się jej podziękowania podczas festiwalu Manabasa Gurubara (nazywanego także Lakshmi Puja), w każdy czwartek domy są ozdabiane kwiatami i girlandami, a na schodach maluje się stopy tak jakby Lakshmi weszła do domu. Wszelkie rytuały wykonywane są przez panią domu, bogini poświęca się ryż, który następnie jest spożywany przez domowników, a wieczorem opowiada się legendę Lakshmi Puran(a). To także czas zakończenia roku handlowego, w miejscach związanych z obrotem towarem zakłada się i święci księgi handlowe.

Zgodnie z tradycją przypisane są jej czakry splotu słonecznego i serca.

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Lakshmi tradycyjnie przypisywany jest lotos i dlatego ma wiele przydomków z nim związanych (Mieszkająca w Lotosie, Nosząca Girlandy z Lotosu, Ta Której Twarz Jest Tak Piękna Jak Lotos itd.). Kwiat ten symbolizuje siłę i płodność roślin, jako że według mitologii świat stale odradza się z lotosu znajdującego się na pępku Wisznu. Zwierzęciem jej poświęconym jest krowa, a w wizerunkach Lakszmi charakterystycznym motywem są także dwa słonie, które jej towarzyszą. Innym przypisywanym jej zwierzęciem jest sowa (symbolizuje królewskość, bystry wzrok oraz inteligencję), zarówno sowa jak i słoń są jej wahana czyli dosłownie wierzchowcami, zwierzętami utożsamianymi z danym bóstwem (tak jak np. tygrys i lew przypisywane są Durdze).

Na obrazach Lakshmi siedzi lub stoi na lotosie, jest uśmiechnięta i spokojna, ma na sobie szatę albo w kolorze czerwonym (symbolizującym stałą aktywność) albo złotym (oznaczającym spełnienie), zazwyczaj ma też na sobie złotą biżuterię oraz złotą koronę z rubinami, długie, pofalowane ciemne włosy i cerę o złotym odcieniu. Z jej dłoni albo wysypują się monety, albo są one ułożone w mudry, albo trzyma naczynie ze złotem lub snopek (zazwyczaj ma 4 ramiona).

ZNACZENIE DYWINACYJNE

OSOBA

Osoba ciepła, twórcza, opiekuńcza, energiczna i radosna, przyciągająca do siebie ludzi, piękna wewnątrz i na zewnątrz. Ktoś kto zupełnie znienacka pojawia się w naszym życiu aby nam pomóc i zaraża nas optymizmem oraz chęcią życia. Ktoś przy kim czujemy się radośnie i swobodnie. W negatywie to ktoś kto nie ma energii Lakszmi czyli narzekający, skąpy, surowy, nakładający sam na siebie ograniczenia, koncentrujący się na negatywach, ubogi niekoniecznie materialnie, ale duchowo.

Zawody: wszelkie profesje związane z obrotem pieniądza, przetwórstwem i rolnictwem, nauczyciel/-ka, opiekun/-ka, psycholog/-żka, osoby związane z grami losowymi.

RADA

Bogactwo ma zarówno przejaw materialny jak i duchowy. Do tego pierwszego należą przedmioty, do drugiego zdrowie, optymizm, przyjaźń, odwaga etc. Nawet mając mało przedmiotów możesz nadal być bogatym, bo jeżeli nie brakuje ci kapitału mentalnego i duchowego to zawsze możesz je zdobyć, a same przedmioty na dłuższą metę nie dają szczęścia. Bogactwo może przejawiać się poprzez jakość życia: satysfakcjonującą pracę, kochającego partnera, przynoszące radość dzieci, dobre zdrowie, czas wolny, oddanych przyjaciół etc. Bogactwo oparte na przedmiotach nigdy nie ma dosyć i ciągle domaga się zaspokojenia.

Zastanów się jaki masz stosunek do pieniądza. Moneta jest symbolem, który ludzie przyjęli jako wyznacznik wartości i sposób wymiany dóbr, jest też przejawem obfitości warunkującej życie jaką obdarzają cię Siły Wyższe. Tak długo jak pamiętasz, że pieniądze to środek, a nie cel, nie ma potrzeby odczuwać wstydu czy innych negatywnych emocji z powodu posiadania ich. Pieniądz to też energia, która przyciąga podobną sobie: jeżeli koncentrujesz się na jego braku to raczej się nie pojawią dodatkowe, jeżeli będziesz myśleć, że niczego ci zabraknie to programujesz w ten sposób swoją podświadomość, a ta ma większy wpływ na twoje działanie niż przypuszczasz. Otwarty na obfitość umysł nie gwarantuje jeszcze wielu zer na koncie, ale zamykanie się przez obawy i lęk na pewno nie przyciągną pomyślności oraz bogactwa. Uwolnij się od myślenia skoncentrowanego na braku, nie jest to jednorazowa czynność tylko długofalowy proces.

Bądź odpowiedzialnym za to co masz. Pilnuj rozsądnej równowagi między gromadzeniem a wydawaniem, ale też pamiętaj, że nawet mając niewielkie dochody możesz dużo dawać innym poprzez swoją mądrość, zaangażowanie czy chociażby uśmiech i życzliwość. Powitaj w swoim życiu bogactwo we wszelkiej formie.

Powodzenie pod względem materialnym wcale nie music oznaczać bycia płytkim czy mało uduchowionym.

Dbaj i troszcz się o swoje bogactwo, bo źle użyte sprowadzi na ciebie kłopoty.

DZIĘKUJ ZA KAŻDY PRZEJAW BOGACTWA W TWOIM ŻYCIU

(Zazwyczaj nie podaję wizualizacji, ale samo przedstawienie bogini Lakszmi aż prosi się o wyobrażanie sobie jak obsypuje cię monetami, a z lotosu na którym stoi promieniuje światło, które uspokaja i przepełnia cię spokojem).

W MIŁOŚCI

Jeżeli jesteś w związku: dobra karta na pytanie o małżeństwo i potomstwo, może oznaczać ciążę. Dobry partner życiowy, przy którym rozkwitamy. W negatywie skąpiec i ktoś kto nie lubi okazywać uczuć.

Jeżeli jesteś samotny/-a: nowy partner może pojawić się w twoim życiu zupełnie niespodziewanie, warto dać mu szansę.

W FINANSACH

W większości przypadków to pozytywna karta jeżeli chodzi o finanse. Sugeruje obrót pieniędzmi lub inwestycje.

W ZDROWIU

Dobry stan zdrowia. Nadmiar lub niedobór składnika w organizmie. Zagrożenie nadwagą. Uważaj na poziom cholesterolu.

KARTY

Lakszmi w The Goddess Oracle Hrany Janto&Amy Sophii Marashinsky

Lakszmi w Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Lakszmi w The Goddess Oracle Deck Thalii Took

Lakszmi w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Lakszmi w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Lakszmi w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona

Lakszmi w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona

Lakszmi w The Goddess Tarot jako Koło Fortuny…

…i Goddess Inspiration Oracle Kris Waldherr

Lakszmi w Universal Goddess Tarot Marii Caratti&Antonelli Platano jako Król Monet

Lakszmi w Goddess Guidance Oracle Cards….

i Ascended Masters Oracle Cards Doreen Virtue

Lakszmi w The Oracle of the Goddess Gayan Sylvie Winter&Jo Dosé

Lakszmi w Goddess Card Pack Juni Parkhurst

Lakszmi z Wisznu w Goddesse&Sirens Stacey Demarco&Jimmy’ego Mantona

Lakszmi w The Goddess Power Pack Cordelii Brabbs

Na podstawie: http://jyotish.yogamaya.pl/index.php?op … Itemid=104
http://en.wikipedia.org/wiki/Cattle_in_religion

A żeby jeszcze przybliżyć energię Lakszmi proponuję lekturę dwóch artykułów, bo dobrze oddają jej sens:

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,10886817,Zachwyt_nad_falda_spodni.html?as=1&startsz=x

i

http://ezoter.pl/artykul,824,Op%C5%82aca-si%C4%99-dobrze-my%C5%9Ble%C4%87,1.aspx