Tag Archives: jezus

CHOROBY PRZENOSZONE DROGĄ DUCHOWĄ

Uwolnienie od religii jest początkiem duchowości. Ponieważ prawdziwa duchowość zaczyna się tam, gdzie kończy się wszelka religijność. Duchowe życie jest tam, gdzie umysł jest już wolny od dziwacznego zabobonu i skostniałej tradycji, od wewnętrznego przymusu i zmor wpojonej doktryny, od dogmatycznego i schematycznego myślenia, które charakteryzuje każdą religię.

Cyprian Sajna, Pistis – Świecki Portal Uduchowiony

Tytuł zaczerpnęłam z artykułu dr Mariany Caplan, który był dla mnie inspiracją dla powstania tego posta.

Człowiek z natury dąży do duchowości i poznania tego co niewidzialne. Ma to wręcz we krwi od setek pokoleń. Gdyby zapytać czym homo sapiens różni się od zwierząt zapewne większość odparłaby: Tym, że potrafimy się komunikować, tym że wytwarzamy narzędzia… Oczywiście co bystrzejsi rozmówcy natychmiast odparliby na to: Ale przecież zwierzęta też się ze sobą komunikują i wytwarzają proste narzędzia!  Zapytajmy zatem fachowca od ludzi czyli antropologa, a usłyszymy w odpowiedzi, że tym co wyróżnia nas z szeregu zwierząt jest potrzeba abstrakcyjnego myślenia i poszukiwanie duchowości. To dlatego nasi przodkowie zaczęli grzebać zmarłych w określony sposób i urządzać im pochówek odpowiedni do kultury: z jakichś powodów uwierzyli, że śmierć nie jest końcem, a przejściem i że zmarłego należy zaopatrzyć na dalszą drogę w zaświatach. Można to tłumaczyć żartobliwie potrzebą sprawiedliwości i nadzieją na to, że sąsiad, który zabrał nam kawałek ziemi sczeźnie w kotle piekielnym, ale mnogość i różnorodność wierzeń na całej kuli ziemskiej nakazuje pochylić się uważniej nad tym skąd w nas potrzeba doświadczania duchowości.

W większości kultur duchowość została szybko ujęta w ramy religii i dusząc się w okowach rytuałów prędzej czy później zaczęła umierać. Główne religie świata (aż się chce powiedzieć wprost “religie monoteistyczne”) nie znoszą konkurencji i wszystko co wykracza poza duchowość uznaną w ich ramach traktują co najmniej z podejrzliwością o ile nie z wrogością. W Polsce można się o tym było niedawno przekonać przy okazji listu biskupów skierowanego przeciw wróżbom (na który zresztą wróżbici odpowiedzieli), jednak myślę, że paradoxalnie i religia rzymskokatolicka, i ezoteryka w najczęściej spotykanej formie* tak naprawdę świetnie się ze sobą dogadują, a te przepychanki słowne nie mają żadnego przełożenia na rzeczywistość. Wystarczy spojrzeć na mechanizmy działania jednej i drugiej, żeby zauważyć, że kierują się tymi samymi zachowaniami.

I religia, i ezoteryka są zwrócone ku temu co niepoznane, a co za tym idzie niewymierzalne i niekoniecznie poddające się logice oraz rozumowi. To sprawia, że pojawiają się osoby, które twierdzą iż znają oraz rozumieją świat duchowy lepiej niż inni, a jeżeli mają przy tym charyzmę to mogą stać się guru, przywódcą, na skinienie którego wyznawcy zwrócą się przeciw komuś kogo oznaczy jako wroga, będą udzielać mu gratyfikacji finansowych albo, niestety były takie przypadki, zaczną dokonywać przestępstw. To jak każdy z nich w sytuacji gdy jest darzony uwielbieniem zareaguje zależy od jego indywidualnej wrażliwości i od tego jak przerobił lekcję okiełznania ego, o czym poniżej**. Naturalnym odruchem ludzkiej psychiki jest obdarzać zaufaniem i darzyć estymą osoby, z poglądami których się zgadzamy, jednak granica między szacunkiem a uleganiem wpływowi jest bardzo trudna do wychwycenia. Ja osobiście staram się trzymać buddyjskiej zasady: Nie wierz w coś tylko dlatego, że ktoś ci tak powiedział ani dlatego, że zostało to napisane w księdze. Obserwuj czy jest to dobre dla ciebie i twojego otoczenia, i dopiero wtedy zaakceptuj. Stąd nie mam żadnych autorytetów, jednak zdaję sobie sprawę, że należę do mniejszości, bo niemal wszyscy zostaliśmy wychowani do tego by wierzyć w to, co religia czy kultura uznały za słuszne, a przede wszystkim w to, że ktoś mądrzejszy ma nas odpowiednio pokierować w życiu. I do tego nie trzeba żadnej sekty ani nawet religii. Wystarczy ktoś o dużej sile przyciągania, który wpływa na nasze życie. Oto cytat z facebookowego profilu jednej z popularnych wróżek:

pani x

(można kliknąć aby powiększyć)

Ktoś może powiedzieć, No przecież to dobrze, to znaczy, że wróżka X skutecznie pracuje! Czemu jej nie chwalić?. Oczywiście, że chwalić należy, ale co innego chwalić, a co innego ufać bezkrytycznie i powierzać swój los w jej ręce. Tym bardziej że przeciętna ludzka natura jest paskudna i jeżeli wróżba się spełni to będzie wróżkę nosić na rękach, ale jeżeli z jakichś powodów przewidywane wydarzenie nie dojdzie do skutku to będzie kąsać jadowicie na forach internetowych. Zwyczajny człowiek woli widzieć karty jak ostateczną wyrocznię i nieomylne źródło wiedzy, którym niczym Pytia – Sybilla szafuje wróżka, dlatego to na niej koncentrują się dobre lub złe uczucia związane z kartami. Ludzka natura woli zadawać pytania: to co ja mam zrobić? niż przeanalizować słowa wróżki i samodzielnie wyciągnąć wnioski. Prawdą są słowa Morfeusza z Matrixa: Most of these people are not ready to be unplugged and many of them are so hopelessly dependant on the system that they will fight to protect it (‘Większość ludzi nie jest gotowych na to aby być odłączonymi, a wielu jest tak nierozerwalnie związanych z systemem, że będą walczyć aby go zachować’).

A skoro nie chcą się odłączyć to Matrix jest wszechobecny. I religia, i ezoteryka będą nauczały, że problemy można przezwyciężyć za pomocą odpowiednich inwokacji i rytuałów. Czy będą to modlitwy kościelne, czy texty z książeczek dołączonych do kart, czy rytuał ma polegać na przyjęciu komunii, czy zapaleniu świec to już przeciętnemu człowiekowi wszystko jedno. Wykonajmy coś dla sił niebiańskich, a one nam pomogą. Jest to wręcz duchowy atawizm z czasów pogańskich, kiedy bogom składano ofiary. Przeciętny kapłan może sobie ponarzekać, że wierny chodzi do wróżki, ale sam nie pomoże mu znaleźć odpowiedzi na pytania egzystencjalne tylko wyrecytuje formułki religijne, a wróżka jak najbardziej będzie zachęcała wiernego, żeby odcinał się od negatywnych energii za pomocą wody święconej wzywając archanioła Michała. I znowu cytat – komentarz jednej z wróżek do artykułu z Niedzieli:

Urywek z tygodnika Niedziela. Maja tutaj panstwo krotka modlitwe przeciw wplywom zlego ducha a takze kilka powodow niepowodzen. Gdybym nie napisala ze to niedziela pomysleliby panstwo ze to wrozka prawda? Nie ma wiec co dysputowac tylko zaczac mowic jednym glosem i kk i poganie. Bo dzialamy tak samo tylko kk boi sie utraty wpluwow. Oni mowia ze wrozby sa zle a dzialaja na tych samych mocach i energiach. My poganie mowimy ze kazdy z nas ma boski pierwiastek i nie negujemy “magii” kk

niedziela

Kliknij aby powiększyć.

No właśnie, anioły… Pewnie znowu mi się dostanie za “walkę” z arcykatolickimi aniołami, ale trudno. Anioły są ulubionym motywem zarówno religijnym jak i ezoterycznym, wystarczy popatrzyć ile jest w domach kiczowatych obrazków z aniołami strzegącymi dzieci albo jaką popularnością cieszą się karty anielskie w sklepach ezoterycznych. Skąd to wynika? Być może tak jak pisałam już w poście o kartach bierze się to z przedstawienia Boga w kultach monoteistycznych, gdzie jest on surowym ojcem, który za dobre wynagradza, a za złe karze. W obawie przed tą karą boimy się zwracać do niego wprost i potrzebujemy pośredników, którzy złagodzą jego słuszny gniew za nasze niecne uczynki, najczęściej tymi pośrednikami są Jezus, Maria (‘Królowa Aniołów’), święci i właśnie anioły. Aby zaskarbić sobie ich łaski (a przez nich oczywiście i Boga) należy modlić się, odmawiać różaniec, palić świece, zwracać się do nich z prośbą itd. Są elementami egregoru, wymagają kultu i ten kult dostają. Ale dlaczego? Dlaczego ludzie wysyłają energię pośrednikom skoro religia chrześcijańska zapewnia, że Bóg jest miłosierny i łaskawy? Skoro wierzysz w Boga to dlaczego nie zwracasz się bezpośrednio do niego? A jeżeli prosisz anioły, żeby ci wymodliły u niego łaskę to chyba tak naprawdę sam/-a nie wierzysz, że jest pełen dobroci. Oczywiście, kiedy zadałam takie pytanie na forum, nikt nie odpowiedział mi wprost, za to dostałam ogromną ilość faktów i danych o tym jak poszczególne religie postrzegają anioły, co zapewne miało mi udowodnić, że są niezbędne. Większość ludzi nie jest gotowych na to aby być odłączonymi.

Czym różnią się ego (osobowość) a dusza i duch najlepiej opowiada blog Andrzeja o Rozwoju Duchowym, do którego odsyłam, aby lepiej zrozumieć temat. Aby oddać to w miarę krótko i przystępnie zacytuję to co na temat widzenia świata poprzez pryzmat ego lub duszy napisałam w analizie mojej ulubionej baśni o Wasylisie.

Można przedstawić to obrazowo jako szwedzki stół zastawiony rozmaitymi potrawami: zazwyczaj bierzemy talerz i wybieramy to, co mamy przed oczyma. Zazwyczaj w ten sposób decydujemy się na wiele rzeczy w życiu, bo ze wszystkich stron dostarcza się nam coraz to nowe rzeczy i kusi, abyśmy je zdobyli, nawet jeżeli wcześniej wcale nie mieliśmy na nie ochoty. To błąd, bo ograniczamy się do tego co się nam podaje, a niekoniecznie musi być to właśnie to, co jest dla nas najlepsze. Czasami wystarczy dłuższe przyglądamy się czemuś, abyśmy nagle „odkryli”, że tak, to jest to, to jest właśnie to co zapewni nam szczęście, to jest na pewno to i kiedy okazuje się, że wcale nam to szczęścia nie zapewniło, rodzi się frustracja. Jeżeli jednak najpierw zapytamy siebie: ‘Czego potrzebuję? Co mi pomoże? Co jest dla mnie korzystne?’, to  zazwyczaj odpowiedź przychodzi szybko, a wtedy można rozejrzeć się czy to czego pragniemy jest na naszym szwedzkim stole. Czasami jest, a czasami nie. Mówiąc szczerze zazwyczaj nie ma . I wtedy trzeba ruszyć na poszukiwanie innego stołu, gdzie znajduje się właśnie to czego pragniemy.

W naszym życiu tak jak na szwedzkim stole ego sprawi, że będziemy po prostu brać co jest podane, tymczasem dusza sprawi, że będziemy zastanawiać się czego właściwie chcemy. Większość systemów religijnych opartych jest na strachu i kontroli, to nimi się żywią, dlatego funkcjonują na poziomie ego i podają gotowe treści na szwedzkim stole, a ty masz tylko konsumować. Wszystko jest zdefiniowane jako złe lub dobre, na wszelkie pytanie jest gotowa odpowiedź, a ty możesz poczuć się lepszy od innych, bo dostąpiłeś objawienia jedynej prawdy. Również ezoteryka w powszechnym wydaniu nie zmusza nas do pracy nad sobą. Ponieważ de facto ograniczają się do rytuałów, zarówno religia jak i ezoteryka koncentrują się na tym co na zewnątrz, a nie na wnętrzu tak jak duchowość. Nie uczą skutecznie jak opanowywać ego. Przeciętny kapłan będzie przekonywał, że zło bierze się z nieprzestrzegania nakazów i zakazów religijnych, przeciętny ezoteryk będzie widział przyczyny niepowodzeń, braku harmonii czy często nawet problemów ze zdrowiem w działaniu złych energii, klątw czy karmy. Wystarczy pójść do pierwszego lepszego kościoła, czy włączyć pierwszy lepszy program wróżbiarski. Ktoś powie, Ale są też mądrzy kapłani/wróżki/wróżbici, którzy naprawdę pomagają w zrozumieniu siebie! A ja się zapytam, Gdzie oni są? Bo najczęściej spotyka się tych, którzy koncentrują się na świecie zewnętrznym więc będą zapewniać, że aby pójść do nieba/uwolnić się od karmy należy zrobić to co oni mówią. Być może dzieje się tak dlatego, że wierni/klienci wolą osobę, która powie im, że przyczyna tkwi w świecie zewnętrznym i jak się ją zlikwiduje to już wszystko będzie ślicznie i bezproblemowo. W końcu komu by się chciało pracować nad samym sobą? I tak pozostajemy w kręgu ego. Nie zależy im tak naprawdę aby wierny/klient zaczął się zastanawiać, sięgać głębiej, czytać dokładniej, bo wtedy go tracą.

Ktoś może stwierdzić, że przecież ezoteryka to nie religia i nie trzeba się trzymać sztywnych ram, a esencją ezoteryki jest rozwój wewnętrzny. Zgoda, tak powinno być. Ale ja mówię jak jest, a nie jak powinno być. Wystarczy, tak jak powiedziałam, włączyć pierwszy lepszy program ezoteryczny albo spojrzeć na strony oraz fora internetowe na temat “rozwoju duchowego”. Ilość negatywnej energii jest po prostu porażająca. Czołowy wróżbita pewnej stacji praktycznie na każde pytanie odpowiada, że to wszystko sprawa karmy oraz podłączeń i dobrze, że pani zadzwoniła, bo inaczej bardzo źle to by się skończyło. Na większości stron zawierających szumne hasło “rozwój duchowy” jeżeli są jakieś sensowne rozmowy to dotyczą konkretnych, wróżbiarskich detali typu połączenia kart, znaczenia kart itd. Nie dowiesz się tam jak rozwijać się duchowo***.

Co to jest w ogóle rozwój duchowy? Dla mnie to po prostu stawanie się bardziej świadomym człowiekiem. Rozwój duchowy nieodłącznie wymaga ciągłej pracy nad sobą, koncentracji, uważności, rozpoznawania własnych emocji, obserwacji bez oceniania, umiejętności zmiany opinii na temat siebie i otoczenia, wychwytywania negatywnych myśli, regularnego afirmowania, poszukiwania, nie poddawania się, a przede wszystkim stałego weryfikowania tego co się nauczyło i zaprzeczania. Tak jak powiedział Rene Descartes (Kartezjusz): Jeżeli rzeczywiście poszukujesz prawdy to koniecznym jest byś przynajmniej raz w życiu zakwestionował wszystko co wiesz. A ja poszłabym dalej i powiedziała, że ktoś kto faktycznie rozwija się duchowo obserwuje i zaprzecza na bieżąco. Nawet jeżeli wierzył w coś długi czas to jeżeli coś nie zgadza się ze stanem obecnym, odrzuca to. Dlatego jeżeli twierdzisz, że rozwijasz się duchowo, bo codziennie przeprowadzasz rytuał albo wyciągasz sobie kartę anielską, to przykro mi, ale wcale nie rozwijasz się duchowo. Ty po prostu uprawiasz magię i karciarstwo. Nie ma w samych tych czynnościach nic złego, jeżeli nie szkodzą nikomu, ale to za mało na nazywanie siebie osobą rozwijającą się duchowo.

Rozwój duchowy to dotykanie naprawdę wysokich energii, dlatego nie da się osiągnąć go za pomocą ego. Ego jest na tu i teraz, niecierpliwi się, nie chce zaakceptować inności, musi się określać w odniesieniu do innych, być lepszym, szybszym, bogatszym etc. Osobiście odbieram pracę z kartami w ten sposób, że potrzeba do niej ciągłego wznoszenia się o szczebel wyższy poziom oraz uważności, wycofania się z osądów, oceniania, itd., takiego stałego koncentrowania się na “co mi mówią karty”, a nie na “co ja sądzę na ten temat”. Jak rzeczywiście się wchodzi w rozwój to niestety, ale ego trzeba zminimalizować do jak najmniejszych rozmiarów, inaczej będziemy stać w miejscu. Praca z wysokimi energiami wymaga od nas dostrojenia się do nich, a nie ściągania ich na ziemię w jakimś celu merkantylnym. Może ktoś uzna, że jestem zbyt wymagająca, ale jednak uważam, że jeżeli chcesz pracować z kartami czy w inny sposób uprawiać ezoterykę to twoje intencje muszą być nieskazitelne, a wpływy ego ograniczone jak najbardziej się da.

A co jeżeli tak się nie dzieje? Ano wtedy widzę wróżbitę twierdzącego, że jego przepowiednie mają 100% skuteczności i trajkotającego przez cały czas o tym jak wszystko widzi w kartach. I nie wiem czy ja mam się śmiać, czy płakać. Proszę pana, przecież z wróżką/wróżbitą kontaktuje się zazwyczaj, kiedy jest źle więc to normalne, że w kartach widzi się nie tylko pozytywne wydarzenia, ale też i te mało przyjemne! Jest pan dumny z tego, że ze 100% dokładnością przewidział pan, że ktoś rzuci żonę po dwudziestu latach małżeństwa? Albo że ktoś nie podejmie pracy, o którą pyta, bo rozwija się u niego groźna choroba i wkrótce znajdzie się w szpitalu? Przecież takie sytuacje też widać w kartach. Chyba nie cieszy się pan, że to się sprawdziło, prawda? Każda osoba kładąca karty ze szczerym sercem woli się w takich momentach mylić. Jeszcze lepszym przykładem jest inny wróżbita, który sam o sobie (w trzeciej osobie) stwierdził, że zawsze ma rację. Naprawdę. Na wizji. I nie wyglądało to wcale jakby sobie żartował.

Widownia najwyraźniej to kupuje skoro telefony dzwonią i pan wróżbita jest rozchwytywany. Ale pomijając już widownię: jeżeli mam styczność z osobą, która przynajmniej w teorii ma szczególny kontakt ze światem duchowym (jak wróżka/wróżbita czy kapłan) to mam wszelkie prawo spodziewać się, że ta osoba będzie choć odrobinę mądrzejsza, bardziej opanowana, bardziej cierpliwa, no i niech będzie, bardziej uduchowiona od innych. Jeżeli tak się nie dzieje to mam również prawo czuć się zawiedziona, bo łatwiej jest sobie przyczepić łatkę “Jestem uduchowiony” i nią szpanować niż rzeczywiście koncentrować się nad tym w ciszy, skupieniu i bez świadków tak jak przecież nakazywał Jeszua.

Dlatego jeżeli nie zminimalizuje się efektów ego na zachowanie to potem może się okazać, że wróżka, która prawi o aniołach i energiach miłości, sama kłóci się z mężem, tyranizuje dzieci i ma sprawę w sądzie z sąsiadką. A jeżeli do tego świetnie kładzie karty (bo to całkiem możliwe, sprawny odczyt rozkładu wcale nie kłóci się z paskudnym zachowaniem osoby wróżącej) to łatwo wyrównywać sobie brak spełnienia w życiu osobistym poczuciem władzy nad losem osoby pytającej. I wtedy, niestety, zapomina się o podstawowym prawie wszechświata czyli wolnej woli. Będąc kapłanem czy wróżką można łatwo “zaprogramować” klienta/wiernego na określony tok myślenia, bo sprawia się wrażenie, że ma się kontakt z wyższymi wymiarami, więc wie się lepiej co dobre a co złe, często wręcz “słyszy się głos Boga”. Jeżeli intencja kapłana/wróżki jest czysta i jest dojrzały/-a emocjonalnie to będzie mu/jej zależało tylko i wyłącznie na dobru wiernego/klienta. Nie będzie się przy tym próbował sam/-a się dowartościować ani podnosić swojej samooceny. I teraz wyjaśnia się dlaczego tak mało mądrych kapłanów czy wróżek jest znanych czy przebija się do mediów. Im nie zależy na rozgłosie. Oni, słowami Wojciecha Młynarskiego, “robią swoje”. A media to woda na młyn ego, pokażą wszystko byle było najszybsze i najnowsze, no i żeby jeszcze na tym dało się zarobić. Faktyczny rozwój duchowy z natury nie jest merkantylny.

Co oczywiście sprawia, że kwestionuje się to czy kapłanom i wróżkom należy płacić. Osobiście wyznaję zasadę runy Gebo: ja ci coś dam, ty mi coś dasz i będziemy zadowoleni. Skoro kapłan czy wróżka/wróżbita poświęca nam czas i energię to powinien coś w zamian dostać, choć niekoniecznie pieniądze (ja na przykład jako zawzięta wegetarianka chętnie przyjmuję zapłatę w postaci sałatki grin). Natomiast jeżeli umawia się na pieniądze to kwota powinna być i adekwatna do wiedzy kapłana/wróżki, i możliwa do zapłacenia przez wiernego/klienta tak aby nie czuł się zubożony. Zauważyłam, że kiedy przeznaczamy pieniądze na coś co naprawdę wzbogaca nas od środka to wcale nie odczuwamy tego jako odpływu pieniędzy.

Tu jeszcze jedna uwaga związana typowo ze światem wróżbiarskim: w ciągu dosłownie kilkunastu lat zaroiło się dookoła od tarocistów i jasnowidzów wszelkich pseudonimów. Nie twierdzę, że to źle, jestem w stanie to zrozumieć. Tak jak już pisałam natura ludzka potrzebuje kontaktu z duchowością i siłami potężniejszymi od człowieka, przez wieki tą sferę zaanektowała religia, ale tak jak napisał Cyprian Sajna religia nie tylko nie wpasowuje się w duchowość, lecz wręcz ją pożera. Rytuały i reguły zabijają esencję duchowości czyli poszukiwanie oraz spontaniczność w zadawaniu pytań. A dusza prędzej czy później zaczyna zagłuszać ego skoncentrowane na tym co teraz, co jest materialne oraz wymierzalne i coraz głośniej dociera jej głos pytający: Ale co jest poza tym? Czego nie widzę, a co istnieje? Co będzie ze mną dalej?. Nic dziwnego, że skoro ogół kapłanów nie podwyższa jakości nabożeństw i nie pomaga w dotarciu do własnych odpowiedzi na pytania egzystencjalne, a rygor religijny zmalał to pojawiają się alternatywne sposoby na duchowość. Mogą być to inne religie, ich odłamy czy mistrzowie duchowi, ale na poziomie praktycznym  na pytanie: Co będzie ze mną dalej? odpowiada najczęściej wróżka/wróżbita.

Dawniej wróżbiarstwo w zasadzie wyglądało w ten sposób, że kobieta (zazwyczaj starsza) kładła karty osobie, która osobiście do niej przyszła, widziała rozmówcę/rozmówczynię, obserwowała bezpośrednio jej reakcje itd. Taka osoba była wiarygodna przez sam fakt, że znano ją w (zazwyczaj niedużej) wspólnocie, gdzie ludzie znali się praktycznie każdy z każdym. Obecnie wróżek i wróżów jest mnóstwo, przyjmują nie tylko osobiście, ale także udzielają się w telewizji czy portalach wróżbiarskich poprzez telefony i smsy. Tak jak w każdej branży są zarówno takie osoby, które sumiennie podchodzą do wykonywanej pracy jak i takie, które ledwo liznęły wiedzy, ale już mają o sobie wysokie mniemanie i drogo się cenią. Skoro jest popyt to jest i podaż. Potrzeba umiejętności i pracy, żeby nauczyć się czytać karty, ale jest to możliwe do osiągnięcia (szczególnie jeżeli koncentruje się na samych kartach, ich sekwencjach i miejscu w rozkładzie, a nie sprawdzalności samej w sobie). Powstaje tylko pytanie, czy i kiedy można stać się profesjonalistą oraz zarabiać na tym pieniądze.

Ezoteryka nie jest wymierna, nie da się zweryfikować efektu stawiania kart. Oczywiście, jako osoby żyjące w świecie materii i ego próbujemy to sprawdzić ich metodami, stąd klient wróżki będzie patrzył czy mi się sprawdziła wróżba u tej wróżki?, a nie czego się dowiedziałem/-am o sobie od tej wróżki, w jaki sposób mogę to wykorzystać do tego aby być bardziej świadomą osobą? Więc jak sprawdzić czy wróżka/wróżbita jest dobry? Skoro nie ma żadnej miarodajnej listy, a oni sami nie posiadają związku zawodowego, który mógłby w jakiś sposób certyfikować rzetelne osoby? A jeżeli kładę karty i chcę na tym zarabiać, to kiedy jest dobry moment aby zacząć?

Tak jak już chyba wystarczająco wykazałam nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to co jest związane ze sprawami duchowymi. To nie matematyka, nie można czegoś wyliczyć i twierdzić z całą pewnością, że tak musi być. Gdybym miała udzielać porad osobom szukającym wartościowej wróżki to powiedziałabym, żeby szukali dokładnie tak jak wartościowego spowiednika. Może być przecież tak, że idzie się do jednego, drugiego, trzeciego, czwartego, aż dopiero dziesiąty okazuje się najodpowiedniejszy. Nie lepszy czy gorszy niż pozostali (ocenianie jest domeną ego), ale taki, który sprawia, że zaczynasz myśleć nad tym co robić i lepiej rozumiesz sytuacje, jakie mają miejsce w twoim życiu. Pewnie, że łatwiej jest iść do księdza, który wysłucha, nakaże odmówić dwadzieścia zdrowasiek i zapuka, że już koniec, następny proszę albo do wróżki, która z miną jakby codziennie grała z Bogiem w tenisa opowie co nieuchronnie wydarzy się w życiu i jeszcze gratis odczyta przesłanie z kart aniołów. Nasze ego jest uspokojone, że wszystko jest w porządku, ale duszy takimi trikami nie uciszymy. Dusza poszukuje głębi i nie zadowoli się tym, że “wszystko będzie dobrze”. Dusza chce doświadczać i poznawać mechanizmy, więc jeżeli sami ich nie rozumiemy to idźmy do kapłana/wróżki, którzy pomogą jej do tego dojść. Natomiast na pytanie kiedy można zacząć kłaść karty profesjonalnie?, odpowiedziałabym W momencie kiedy a) znasz karty tak dobrze, że nie ograniczasz się jedynie do znaczeń książkowych tylko wyrobiłeś/-aś sobie z nimi określony kod i b) jesteś wystarczająco dojrzały/-a mentalnie i emocjonalnie by to robić. Dojrzałość to dla mnie umiejętność zminimalizowania ego do potrzebnego poziomu, tak jak o tym pisałam na Biegnącej z Wilkami:

Ja osobiście wyobrażam sobie ego jako małe, nadąsane i przemądrzałe dziecko. Kiedy czuję, że zanadto chce mi się ono wpieprzać w podejmowanie decyzji, całuję je w czoło i mówię, Dobrze, dziękuję za twoją opinię, ale teraz idź na długi spacer, bo muszę się nad czymś zastanowić. Wbrew temu co myślą niektórzy, sądzę, że nie ma sensu demonizować naszego „ja”. W końcu jest częścią nas samych, po co opędzać się od niego, usiłować zmienić, krzyczeć i przeganiać? Ono jest tylko niedojrzałe i nastawione na „tu i teraz” tak jak dziecko, które nie jest przecież złe, patrzy po prostu z innej perspektywy. Aby je formować, wystarczy rozsądnie wyznaczać mu granice i nie pozwolić decydować w sprawach, do których decyzja do niego nie należy.

Ktoś może odpowiedzieć, Ale ja po prostu znam karty i lubię je stawiać, to nie wystarczy? W każdym zawodzie wiedza i entuzjazm wystarczają (doświadczenie i tak zdobywa się w trakcie), ale w przypadku stawiania kart ludziom, niestety nie. Jeżeli ktoś powierza ci swój problem, to musisz sobie z tym poradzić, musisz być mądrzejszy, cierpliwszy i dojrzalszy od klienta, musisz skłonić go do refleksji. Wtedy nawet bez 100% sprawdzalności będzie zadowolony, że potraktowałeś/-aś go z szacunkiem i pomogłeś/-aś w trudnym dla niego czasie****.

Ten zawód tak jak lekarz, pielęgniarka czy nauczyciel to powołanie, wymaga kontaktu z ludźmi i stosowania zasady Primum Non Nocere. Zastanów się dobrze czy chcesz go wykonywać codziennie przez cały tydzień miesiącami i latami. Zastanów się czy w momencie gdy zrobisz ze stawiania kart źródło dochodów to nie ucierpi jakość czytania twoich rozkładów? Wszystko w pewnym momencie zaczyna się nudzić, a wypalenie zawodowe grozi w każdym zawodzie, wróżbiarstwo nie jest z tego wyłączone.  Czy nam się to podoba, czy nie podoba (mnie na przykład się bardzo nie podoba) żyjemy w świecie materii i jesteśmy zmuszeni płacić rachunki za prąd albo za książki dla dziecka. Nie mówię, żeby w ogóle nie pracować jako wróżka/wróżbita, ale trzeba się do tego odpowiednio przygotować, trzeba odpowiedzieć sobie samemu na pytania: Czy jestem na tyle mocno ugruntowany/-a, żeby stałe patrzenie w karty nie spowodowało “odlotu duchowego”? Czy jestem na tyle dobry/-a w czytaniu kart aby brać za to pieniądze? I w końcu: Czy jestem na tyle dojrzały/-a by pracować z ludźmi, którzy powierzą mi najintymniejsze szczegóły swojego życia?

To że czegoś nie dostrzeżesz w kartach, to nie jest problem, bo tak jak napisałam doświadczenie przychodzi wraz z pracą. Nie tylko jako karciarka, ale także jako lingwistka i tłumaczka z zawodu mogę zaświadczyć, że rozumienie języka kart przychodzi wraz z używaniem ich, dlatego zachęcam, żeby kłaść je regularnie i cały czas zastanawiać się co też chcą powiedzieć. Co nie znaczy, że od razu należy brać za to pieniądze. Gdybyś poszedł/poszła do tłumacza z umową handlową do przetłumaczenia, a dostałbyś/dostałabyś w zamian efekt pracy Tłumacza Google to zapłaciłbyś/zapłaciłabyś za takie “tłumaczenie”?

I religia, i ezoteryka mogą zabrać w “duchowy odlot”. Świat duchowy wciąga jak narkotyk. Można stracić poczucie rzeczywistości i umiejętność logicznego myślenia jeżeli “popłynie się” bez przygotowania. Polecam krótką opowieść o Czterech Rabinach, aby obrazowo pokazać jak duchowość działa na nas, którzy na co dzień funkcjonują w świecie materii. Trzeba być mocno ukorzenionym aby nie odlecieć na dobre, a z tego co widzę to im mocniejsze ego, tym łatwiej odpłynąć. Im bardziej ktoś opowiada o pięknych, świetlistych energiach anielskich, o tym że można anioły zaprosić do swojego domu, ale najpierw trzeba go wysprzątać albo o tym, że anioły lubią słodkie zapachy to tym bardziej robię się podejrzliwa. Nie kwestionuję, że osoba opowiadająca naprawdę to widzi, rzecz w tym czy ta wizja jest prawdziwa. Bo rozmaite egregory mogą przyjmować różne formy, a im bardziej uduchowione, anielskie i nieskazitelne się wydają tym bardziej wypadałoby być ostrożnym.

Trzeba uważać, ale jednocześnie nie bać się iść dalej i widzieć więcej. Gdybym miała powiedzieć co jest kwintesencją duchowości to zacytowałabym porucznika Horatio Caine’a z kompletnie nieduchowego serialu CSI: Miami (Kryminalne Zagadki Miami). Kiedy któryś z podwładnych meldował mu, że nie może znaleźć powiązania czy motywu w sprawie o morderstwo, Horatio swoim charakterystycznym gestem zakładał okulary i odpowiadał: Dig deeper. Kop głębiej. Nie zostawaj na powierzchni, szukaj głębszych znaczeń, nie bój się konfrontować, kwestionować ani popełniać błędów. Istotą rozwoju jest dojrzałość, jeżeli będziesz przyjmować to co ci podają zamiast zrobić to samemu to będziesz stać w miejscu. Pytaj nie co się dzieje? tylko dlaczego tak się dzieje? Nie czekaj na odpowiedź, sam jej szukaj. Wtedy rzeczywiście zajmiesz się rozwojem duchowym, a nie popową ezoteryką. Mój (i twój) umysł jest zbyt cenny by go zaśmiecać, to brama do świata, a nie zbiornik z new age’ową zupą ze wszelkich możliwych egregorów.

Niezależnie od tego czy jesteś wiernym, czy kapłanem, profesjonalną wróżką/wróżbitą, klientem ezoterycznym czy fascynatem kart tak jak ja, pamiętaj, że jako prowadzący aktywne i bujne życie wewnętrzne, wszyscy jesteśmy szczególnie narażeni na choroby przenoszone drogą duchową i głównie od nas zależy czy damy się zarazić, czy odpowiednio przed nimi zabezpieczymy.

Anna ‘Lawenda’ Solun

*Niektórzy uważają, że ezoteryka i duchowość to to samo, ale ja robię jednak subtelne rozróżnienie: ze względu na to jak jest obecnie powszechnie pojmowana, ezoteryka dla mnie objawia się praktycznie w postaci czytania kart, astrologii, numerologii itd. podczas gdy duchowość to bardziej metafizyczne poszukiwanie, próba ogarnięcia tego co niezrozumiałe, a przede wszystkim wymiar transcendentalny czyli kontakt z Bogiem. A żeby być dokładnym cytując dr Suligę kładzenie kart, rytuały i wszystko to za pomocą czego usiłujemy nagiąć energię do rzeczywistości to okultyzm, podczas gdy ezoteryka to umiejętność dostrzeganie tego co niewidzialne w świecie widzialnym (okultyzm jest wymiarem praktycznym ezoteryki). Tak jak o tym piszę dalej ezoteryce obserwowanej w telewizjach czy portalach ezoterycznych zdecydowanie brakuje głębi.

** Odnoszę wrażenie, że grupą szczególnie podatną na manipulacje są samotne starsze kobiety, które słusznie czy niesłusznie czują się opuszczone przez rodzinę, to one ciągną do mężczyzn otoczonych nimbem duchowości, czy to będzie ojciec Tadeusz, czy ojciec Pio, czy wróżbita z telewizji ezoterycznej.
*** Ale żeby nie było tak smętnie, jest też kilka dobrych stron, które mogę polecić, znajdują się one w prawej kolumnie bloga pod zakładką Strony Rozszerzające Spojrzenie Na Świat.
**** Zwyczajowo uważa się, że nie należy kłaść komuś kart jeżeli jest się w wieku gdy astrologicznie Saturn nie wszedł jeszcze w drugi obieg, a numerologicznie nie weszło się jeszcze w II cykl, a zatem przed 28-ym rokiem życia. Myślę, że zdecydowanie ma to sens.
question everything
religion vs spirituality
———————————–
W wakacje robię małą przerwę w pisaniu, ten post od dawna siedział mi w głowie i chociaż pewnie znowu się narażę to musiałam wyrzucić go w końcu z umysłu. Na razie koncentruję się na tłumaczeniu bloga na angielski oraz pisaniu własnej opowieści, a w sierpniu gościnnie posta na temat pogan w Polsce napisze Robin Wilgan. Potem mam w planach jeszcze kilka recenzji talii i od nowego roku powracam do poszczególnych bogiń (przynajmniej tak na chwilę obecną planuję).
Pozdrawiam coolhappy2
Anna ‘Lawenda’ Solun

JAK KORZYSTAC Z KART (CZESC 1)

Ten cykl tworzę na potrzeby angielskiej wersji mojego bloga, ponieważ odnoszę wrażenie, że wiedza anglojęzycznych czytelników to istny misz – masz i pomieszanie pojęć, faktów oraz, co najgorsze, egregorów 74282. Myślę, że fakty o których piszę są ogólnie znane polskojęzycznym użytkownikom kart, ale postanowiłam zamieścić je również tutaj, żeby zrobić krótki przewodnik dla osób, które być może nie są w temacie. Mam nadzieję, że będzie przydatny.

Pozdrawiam

Anna Lawenda

————————————————————————–

Zauważyłam ostatnio, że wiele osób trafia na mój blog w poszukiwaniu wskazówek jak używać kart. Dlatego postanowiłam napisać kilka postów na temat sztuki korzystania i pracy z różnymi rodzajami kart, mam nadzieję że to chociaż trochę pomoże wam w poruszaniu się po ich magicznym świecie i unikaniu częstych błędów. Nie jestem profesjonalną wróżką, tylko ‘karciarką’, zwykłą czytaczką kart, która od pięciu lat regularnie rozkłada różne rodzaje kart dla siebie oraz swoich przyjaciół i która trochę się już o nich nauczyła. Pamiętaj, że to moje osobiste rozumienie tematu i wcale nie musisz się ze mną zgadzać.

RÓŻNICE MIEDZY KARTAMI DYWINACYJNYMI* A KARTAMI WYROCZNIAMI

Jeżeli bacznie przyjrzysz się ofercie sklepów ezoterycznych, zauważysz, że istnieje podział na karty dywinacyjne i wyrocznie.

Karty dywinacyjne zawierają się wewnątrz pewnych określonych struktur, które rozwijały się przez przez lata (a czasami wręcz przez wieki); są ułożone w pewnym porządku, w talii obowiązuje ta sama ilość kart, występuje wewnętrzny podział, symbole i znaczenia są mniej więcej stałe, etc. Są zatem przeznaczone do odpowiadania na szczegółowe pytania i często używane w rozkładach. Dobrze zinterpretowane, dają dokładne i szczegółowe odpowiedzi.

Najpopularniejszymi systemami dywinacyjnymi są Tarot, runy, karty klasyczne, karty Lenormand, karty cygańskie etc.

Karty wyrocznie nie trzymają się żadnego określonego schematu i są tworzone wyłącznie na podstawie wizji autorów, którzy w większości – jak twierdzą – otrzymują przesłania od sił wyższych. Talie te są z natury różnorodne i prawdopodobnie nigdy nie zetkniesz się z dwiema identycznymi taliami kart – wyroczni. Raczej nie są one projektowane z myślą by zapewniać szczegółowe odpowiedzi i  używa się ich głównie w nadziei na uzyskanie porady od sił wyższych, którym są one poświęcone.

Najpopularniejszymi kartami – wyroczniami są karty anielskie, karty mistrzów duchowych (ascended masters oracle cards), karty bogów/bogiń, karty zwierząt mocy, karty druidów (w oparciu o drzewa), karty jednorożców, wróżek etc.

JAKIE KARTY WYBRAĆ?

Sądzę, że przede wszystkim zależy to od tego czego szukasz. Jeżeli masz konkretne pytanie takie jak: ‘Kiedy dostanę pracę?’ albo ‘Czy ja i Pan/Pani X będziemy razem?’, to sugerowałabym talie dywinacyjne takie jak Tarot lub karty Lenormand. Jeżeli jednak czujesz silne połączenie z Siłami Wyższymi (niezależnie od tego czy to Bóg, Matka Ziemia, duchy natury czy twoje Wyższe Ja), możesz je zapytać o opinie i radę, a w tym celu polecam karty wyrocznie. Przy czym muszę jednak dokonać pewnego rozdziału między kartami anielskimi/jednorożców/wróżek a kartami związanymi z historią i mitologią takimi jak te bogiń/bogów, zwierząt mocy, kamieni, liczb czy roślin.

RODZAJE KART WYROCZNI

Karty Anielskie/Jednorożców/Wróżek

Przede wszystkim pragnę podkreślić, że równie dobrze o radę można prosić Tarota czy inne talie dywinacyjne i otrzyma się pełną oraz dokładną odpowiedź. Osobiście uważam, że karty anielskie zostały stworzone ponieważ Tarot całkiem niezasłużenie ma złą reputację. Kaznodzieje chrześcijańscy tak długo powtarzali, że te karty to narzędzie diabła  aż w końcu inni też w to uwierzyli. Z kolei karty anielskie, wręcz przeciwnie, potwierdzają chrześcijańską wizję świata (anioły są przecież takie arcykatolickie!) i są w związku z tym używane przez tych, którzy boją się Tarota czy innych talii dywinacyjnych.

A żeby wyrazić się precyzyjnie: tych, którzy obawiają się, że odpowiedź może być negatywna. Zwróć uwagę, że wyciągając kartę z talii anielskiej nie otrzymasz żadnej negatywnej odpowiedzi. Będziesz non-stop zapewniany, że znajdujesz się pod opieką aniołów, że niczego ci nie zabraknie, wystarczy tylko zaufać aniołom i oddać wszystkie troski Niebu etc. Uważam, że karty czy to anielskie, czy jednorożców, czy wróżek są taliami pocieszeniowymi podczas gdy karty dywinacyjne służą rozwojowi. Jeżeli pozostajesz w bezpiecznym miejscu, nie rozwijasz się. To tak jak mówi anegdota: Dziecko wspina się na drzewo. Co krzyczy matka? Nie wchodź wyżej!‘ Co krzyczy ojciec? Wchodź wyżej! Tłumacząc to podejście na świat kart powiedziałabym, że karty anielskie przypominają matkę, a Tarot i inne talie dywinacyjne są jak ojciec. Czasami bardziej potrzebujesz matki, a czasami ważniejsza jest obecność ojca. Ale i tak nie zostajesz z matką całe życie…

Sugerowałabym, żeby nie używać kart dywinacyjnych jeżeli nie jesteśmy pewni, że poradzimy sobie z każdą odpowiedzią, także taką której wolelibyśmy nie słyszeć. Pamiętaj, że nie ma kart złych ani dobrych. Wszystkie są po to, żeby nas czegoś nauczyć. Czasami to co z początku wydaje się być katastrofą, okazuje się później błogosławieństwem.

Spotkałam się z osobami, które nie zastosowały się do tej prostej zasady i w rezultacie poległy na całej lini. Ostatnio z przerażeniem oglądałam talię Tarota wydaną zgodnie z wizją Doreen Virtue. Pozwolę sobie zacytować tłumaczenie angielskiej zapowiedzi:

‘Mój nowa talia Tarota Anielskiego jest nareszcie dostępna w księgarniach na całym świecie! To pierwsza w 100% pozytywna, łagodna i skuteczna talia, która zachowuje tradycyjne znaczenia i symbole tarota. Talia jest pełna pięknych obrazów przedstawiających archanioły, wróżki, panny morskie, przyjazne smoki** i jednorożce.’

(w wersji promocyjnej po polsku:

Tarot od zawsze wzbudzał wiele emocji. Nie wszystkie z nich były pozytywne. Wielu upatrywało w nim źródła zła, osąd ten opierając na budzących grozę ilustracjach widniejących na części kart. Teraz pojawiła się jednak talia, która rozwieje podobne obawy.

„Anielski Tarot” łączy w sobie skuteczność tradycyjnego Tarota z bezpieczeństwem i pozytywnym przesłaniem kart anielskich. Z całej talii zostały usunięte wszelkie negatywne słowa i symbole. Na ilustracjach znajdują się natomiast wizerunki aniołów, jednorożców, wróżek i syren. Do kart wchodzących w skład Arkan Wielkich zostali przypisani Archaniołowie, modlitwy do których znajdziesz w dołączonym podręczniku. Wszystkie te zmiany mają na celu uczynienie z pracy z Tarotem czynności nie tylko przyjemnej, ale i bezpiecznej. Gwarantuje to troje artystów, którzy stworzyli talię.

Doreen Virtue jest znana z publikacji dotyczących kontaktowania się z aniołami i elementalami. Radleigh Valentine jest popularnym mówcą, autorem, przewodnikiem duchowym i dziennikarzem radiowym. Ilustrator – Steve A. Roberts – zadbał o to, by grafika każdej z kart była nie tylko piękna i pozytywna, ale jednocześnie, by zachowała magiczną moc ilustracji tradycyjnego Tarota.

Bezpieczna wróżba – dobra przyszłość.

źródło: http://osiem.com.pl/anielski-tarot-doreen-virtue-radleigh-valentine-p-5082.html )

Z całym szacunkiem dla niej, jedynym co mogę powiedzieć to: Doreen, jeżeli tak postrzegasz Tarot, to oznacza że nie zrozumiałaś ABSOLUTNIE NIC z tych potężnych i magicznych kart. A jeżeli nie zrozumiałaś ABSOLUTNIE NIC, to nie fair sprzedawać je ludziom.

KARTY BOGIŃ/ZWIERZĄT MOCY/ROŚLIN/KAMIENI/LICZB

Z drugiej strony takie talie jak karty zwierząt mocy, bóstw, kamieni, liczb i drzew mają swoje źródło nie w osobistych wizjach autora, ale w starszych i głębszych tradycjach. Wywodzą się ze sfery mitów i symboli, a zatem zawierają w sobie głębsze przesłanie, być może nawet tak głębokie jak karty dywinacyjne. Jeżeli obserwujesz posty na moim blogu, to zapewne zauważyłaś/-eś, że każdą kartę bogini interpretuję na głębszym poziomie i zawsze próbuję podać jak najwięcej warstwy mitologicznej. Tak samo jest z kartami zwierząt, roślin czy kamieni, są one obecne w kulturze plemion całego świata i wnikliwe przyglądanie się im odkrywa podłoże dywinacyjne, o którym nawet się Ci nie śniło.

KARTY MISTRZÓW DUCHOWYCH (WNIEBOWSTĄPIONYCH MISTRZÓW)

Ten typ kart – wyroczni wywodzi się z ezoterycznej tradycji twierdzącej, że niektóre postacie mityczne oraz historyczne osiągnęły tak wysoki poziom oświecenia, że w sposób naturalny stały się nauczycielami. Karty te przedstawiają mężczyzn i kobiety z rozmaitych kultur i tradycji takich jak np. Jezus, Siddhartha Gautama Buddha, Mojżesz, Izyda, Kryszna, Merlin, Atena, Melchizedek, król Salomon czy St. Germain. Jeżeli zamierzasz pracować z tymi kartami, musisz zaakceptować tą mieszaninę rozmaitych czasów i miejsc oraz wierzyć, że bohaterowie i bohaterki osiągnęli najwyższy poziom rozwoju duchowego. Jeżeli to ci się nie udaje, to lepiej poszukaj innej talii.

Szczerze powiedziawszy jestem odrobinę przerażona, kiedy patrzę na wyniki wyszukiwań, po których czytelnicy trafiają na mojego bloga. Najwyraźniej wiele osób myli typy kart i nie widzi różnic między nimi. Oto kilka przykładów:

search35

Avalokiteśvara jest BUDDYJSKIM bodhisattvą współczucia, a zatem nie jest uwzględniony w EUROPEJSKICH kartach Tarota. Nie istnieje coś takiego jak rozkład Tarota Avalokitesvary. Podejrzewam, że czytelnik poszukiwał dodatkowego wyjaśnienia rozkładu Tarota w oparciu o talię, gdzie do jednej z kart przypisany jest Avalokiteśvara. Ale i tak osobiście koncentrowałabym się raczej na tarotowym znaczeniu karty, a potem poszukiwałabym dodatkowych informacji na temat właśnie tego bodhisattvy.

Inny przykład mieszania ROŻNYCH energii:

search36

search37

search38

To nie tak. Boginie nie mają nic wspólnego z aniołami. Wiem, że New Age po prostu uwielbia mieszać wszystko w jednym kotle, ale to naprawdę nie tak. Nie powinno się nigdy mieszać egregorów. Nie zrozum mnie źle, wcale nie twierdzę, że powinieneś/powinnaś zawsze żyć w zgodzie z dokładnie tym samym zestawem poglądów, wierzeń i mitów, w których zostałaś/zostałeś wychowana/-y. Wręcz przeciwnie, zdecydowanie zachęcam do szukania własnej drogi. Uważam jednak, że najpierw powinnaś/powinieneś dobrze poznać egregor, w którym zostałeś wychowany, czy to będzie chrześcijaństwo, islam, ateizm czy jakikolwiek inny zestaw wierzeń. Jeżeli nie odpowiada on twoim wewnętrznym potrzebom, to szukaj dalej aż znajdziesz taki, który pasuje do ciebie. Ale nie mieszaj ich ze sobą. Branie trochę tego i trochę tamtego z z każdej religii czy wierzeń duchowych, na które się natknąłeś/natknęłaś nie poprowadzi cię daleko na ścieżce rozwoju. Dzieciom często smakują rozmaite kombinacje takie jak kanapka z serem,  ketchupem i czekoladą, ale w miarę jak dorastają, zazwyczaj dochodzą do wniosku, że jednak wolą te składniki osobno.

CDN…

* Dywinacja to sztuka przepowiadania przyszłości.

** Uważam, że prawa autorskie do tego określenia ma jednak moja bratanica Maja, która opowiadała mi, że oglądała dobranockę o smoku Spike’u (ale to jest taki przyjazny smok! laughing1)

mix kart wyroczni

druid cards-ogham

gems cards

numbers cards

animal-cards

CZAS POWROTU SŁOŃCA

Witam słonecznie w dzień Przesilenia Zimowego! sun1

Oto post, który rok temu opublikowałam na starszej wersji bloga, ale temat jest jak najbardziej aktualny, dlatego pozwalam sobie zamieścić go raz jeszcze z niewielkimi zmianami.

Dodam jeszcze tylko, że był to bardzo pracowity i owocny rok. Pod koniec 2011 zrobiłam listę dwunastu bogiń, które chciałam opisać w tym roku, a potem już tylko szukałam, zastanawiałam się, mobilizowałam i metodycznie, miesiąc w miesiąc, odhaczałam kolejne imiona na liście od Lakszmi na pomyślny początek roku w styczniu aż do słonecznej Amaterasu wyłaniającej się z jaskini dziś, w dzień przesilenia zimowego. Owszem, bywało ciężko z czasem, materiałami i motywacją, ale jak już pisałam na Biegnącej z Wilkami wtedy kobieta powinna liczyć na swój pierwiastek męski. Mój zawsze potrafił wciągnąć mnie w wir pracy, bo go hołubię, a nie wstydzę się go zeby. W przyszłym roku chcę skoncentrować się nie tak bardzo na samych boginiach, co na kartach, ich specyfice, rozkładach, sposobach czytania, recenzowaniu talii i tym podobnych sprawach, bo myślę, że temat jest niedoceniany, a bardzo ciekawy.

Z życzeniami wielu szczęśliwych Powrotów Słońca

Anna Lawenda

————————————————————————

To będą życzenia nie-świąteczne, ale niezwykle słoneczne sun. Nie obchodzę urodzin Jezusa, co nie znaczy, że nie cieszy mnie koniec grudnia i moment zimowego przesilenia. W końcu był to czas, który starożytni celebrowali szczególnie radośnie podczas festiwalu Saturnaliów, a potem święta Sol Invictus czyli Słońca Niezwyciężonego, kiedy cesarz Aurelian wprowadził do Rzymu kult perskiego boga słońca Mitry. Było to święto tak popularne, że wcześni chrześcijanie czuli się wobec niego praktycznie bezradni. Nie potrafiąc z nim walczyć przyjęli taktykę skoro nie możesz pobić wroga to przyłącz się do niego i zaczęli obchodzić w tym czasie narodziny Jezusa, mimo że nie ma żadnych danych potwierdzających tę właśnie datę jako moment jego przyjścia na świat (a niektórzy badacze twierdzą, że w rzeczywistości urodził się on wiosną 6-7 lat p.n.e).

sillychristian

Nawiasem mówiąc to właśnie ‘arcychrześcijański’ cesarz Konstantyn ustanowił niedzielę Dniem Słońca…Chyba nie muszę dodawać, że zimowe przesilenie obchodzone było też jako Yule przez plemiona germańskie, a gdyby na rzecz spojrzeć globalnie to czas grudniowy wypełniony był przeróżnymi świętami w niemal każdej kulturze (więcej po angielsku tutaj). Mnie osobiście zachwyciły obchody związanego z przesileniem oraz narodzinami Mitry święta Yalda w Iranie, kiedy to mieszkańcy zbierają się w domach z rodziną, jedzą arbuzy, granaty oraz orzechy i  recytują poezję Hafeza (więcej po angielsku tutaj). Czy naprawdę nie moglibyśmy zamienić Bożego Narodzenia na Yaldę?! zeby

Dlatego jakoś mnie nie wzruszają lamenty duchownych nad narastającym konsumpcjonizmem i zagubieniem mistyki tego święta. Nie lubię jak próbuje mi się robić wodę z mózgu. Mistyką samą w sobie jest moment przesilenia zimowego, kiedy po najkrótszym dniu w roku następuje Powrót Słońca, gdy Światło zwycięża Ciemności, dni stają się znowu dłuższe, a wiosna wydaje się coraz bliższa. Im bardziej wgłębiam się w karty bogiń, w mity i wierzenia starożytnych, tym bardziej rozumiem cykliczność panującą w kosmosie, która daje nadzieję, że nawet w chwili największego mrozu i śniegu czeka już czas odrodzenia oraz radości. Nigdy nie znosiłam zimy, mrozu, chorób, trudności i monotonii śniegu, już u schyłku lata chwytały mnie albo dołki, albo regularna depresja, miałam wrażenie, że wszystko co dobre i pozytywne umiera wraz z latem i teraz już nie czeka mnie nic dobrego.

Dopiero dwa lata temu, kiedy miałam napisać o kolejnej karcie dla forum, zaczęłam zastanawiać się głębiej nad sensem mitu o Demeter i Korze. Starożytni byli w o wiele większym stopniu niż my uzależnieni od rytmu pór roku. Nie mieli elektryczności, kiedy zachodziło słońce można było tylko udać się na spoczynek, ewentualnie siąść przy ogniu i poznawać życie słuchając opowieści. Nie mieli supermarketów, jeżeli nie zebrali wystarczających plonów latem to głodowali na przednówku. Szacunek dla cykliczności był naturalny. Ziemia nie może rodzić zbóż, warzyw i owoców non stop, trzeba dać jej odpocząć. Nawet pokryta śniegiem gleba wcale nie jest martwa, jesienią i zimą zachodzą w niej procesy, które przygotowują ją do tego by odżyła gdy przyjdą ciepłe i słoneczne dni. Bo ta wiosna w końcu przyjdzie. W większości kultur starożytnych przewija się motyw Narodzin – Śmierci – Odrodzenia, który wiele mówi o mądrości tamtych czasów. Starożytni nie mieli mikroskopów, komputerów ani żadnych skomplikowanych urządzeń pozwalających na badania naukowe, ale zwyczajnie obserwując świat dookoła zdawali sobie sprawę, że jest jakaś siła, która sprawia, że o oznaczonej porze rozkwitają kwiaty, zielenią się liście na drzewach, a zboża wypuszczają kłosy. I o oznaczonej porze ta siła nagle znika. Gdzie w takim razie jest? Skoro nie ma jej na ziemi to musi znajdować się pod jej powierzchnią, to w końcu szalenie logiczne, prawda? Więc trzeba tam zejść i przyprowadzić ją z powrotem!

Starożytni stworzyli piękne legendy tłumaczące ten proces albo miłością matki do córki, albo kochanki do oblubieńca, to dlatego fizycznie lub metaforycznie Izyda, Demeter, Kore, Isztar czy Inanna musiały zejść w mroki Podziemia, po to aby odrodzić się na nowo i przyprowadzić z powrotem Życie. Bo świat Podziemia jest światem naturalnym, przynależymy do niego już poprzez same narodziny. Każdy z nas ma prawo, a nawet musi do niego zejść. Nie można być cały czas szczęśliwym, zadowolonym, uśmiechniętym i energicznym. Każdy z nas ma prawo do lęków, smutków, niepewności i osłabienia, to zgodne z naszym wewnętrznym cyklem i prawem uniwersalnym. Niezgodnym z prawem uniwersalnym jest zbyt długie przebywanie w Podziemiach. Nasze miejsce jest na Ziemi, nie pod nią. Trochę czasu mi to zajęło, ale w końcu zrozumiałam, że jestem i chcę być Isztar, a nie Ereszkigal.

I to jest właśnie mistyka, którą odkrywa czas Powrotu Słońca, mistyka która istniała jeszcze przed narodzinami Jezusa, kiedykolwiek się one odbyły. To jest nadzieja, radość i inspiracja, którą chciałabym się dzielić. Wszystkiego najlepszego wszystkim tu zaglądającym, wielu szczęśliwych Powrotów Światła! sun1

invincible summer

greetings

NIE DAJ SIĘ ZWIEŚĆ KARCIE MARII

 KARTA MARII

Od razu informuję o czymś co powinno być oczywiste:

MARIA NIE JEST BOGINIĄ!!!

Dlatego nie uznaję tej karty, nie mam z nią żadnego specjalnego kodu i nie będę podawała warstwy dywinacyjnej. Podzielę się tylko podstawowymi wiadomościami na jej temat oraz własnymi przemyśleniami i obrazami.

Na temat Marii niewiele wiadomo, cała wiedza na jej temat pochodzi z Biblii i tradycji, przy czym w samej Biblii jest wspomniana nie więcej niż dwadzieścia razy. Według tego co mówią o niej księgi Nowego Testamentu była zaręczona z Józefem, ale nie doszło jeszcze do małżeństwa i przenosin do wspólnego domu, kiedy pojawił się u niej Archanioł Gabriel i oznajmił, iż Bóg wybrał ją na matkę Jezusa. Po zawarciu małżeństwa, Maria i Józef musieli udać się do Betlejem na spis ludności i tam według legendy narodził się Jezus. Wkrótce potem rodzina musiała udać się do Egiptu, aby uniknąć niebezpieczeństwa ze strony króla Heroda, a po powrocie ich życie toczyło się zwykłym trybem aż do momentu gdy Jezus w wieku trzydziestu trzech lat zaczął nauczać (poza nielicznymi epizodami jak ten gdy syn Marii pozostał w świątyni po złożeniu ofiar i wdał się w dyskusję z uczonymi). Matka Jezusa była w grupie towarzyszących mu kobiet i wymienia się ją jako tą, za sprawą której Jezus zamienia wodę w wino. Jest także obecna przy ukrzyżowaniu i z apostołami, gdy po odejściu Jezusa wybierają następcę Judasza. Od tego momentu w Biblii ślad po niej zanika. Wszelkie spekulacje co do jej śmierci czy też zaśnięcia i wniebowzięcia pochodzą tylko i wyłącznie z tradycji. Co istotne: w księgach Nowego Testamentu wymienieni są bracia (Jakub, Józef, Judasz i Szymon) oraz nieznane z imienia siostry Jezusa. Z początku filozofowie chrześcijańscy (jak np. Tertulian) traktowali ich dosłownie jako młodsze rodzeństwo Jezusa, dzieci Marii i Józefa. Dopiero około czwartego wieku naszej ery zaczęło się kształtować przekonanie, że Maria całe życie była dziewicą i w związku z tym bracia i siostry Jezusa stali się dla filozofów chrześcijańskich albo dziećmi Józefa z poprzedniego małżeństwa, albo dziećmi siostry Marii lub Józefa czyli de facto kuzynami i kuzynkami, co zaowocowało potem katolickim i prawosławnym dogmatem o wiecznym dziewictwie Marii.

Wracając do tematu kart bogiń: dlaczego szanująca się autorka talii bogiń NIE powinna zamieszczać w niej karty Marii?

Przede wszystkim dlatego, że Maria jest zwyczajną kobietą. Nie ma ŻADNYCH boskich cech. Nie ma nadludzkich mocy, nie tworzy, nie zmienia kształtu ani sama ani innych istot, etc. Wręcz przeciwnie, wszędzie podkreśla się jej pokorę wobec Boga (‘oto ja Służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego’).

O ile w buddyzmie człowiek dzięki wysiłkowi i własnej pracy może osiągnąć moce boskie (tak dzieje się z Kuan Yin czy Tarą), to Maria nie uzyskuje ich nawet po wniebowzięciu (które też jest zresztą dogmatem wyznawanym jedynie przez odłam katolicki chrześcijaństwa i wprowadzonym stosunkowo niedawno, bo w 1950 r). Obecnie silny kult maryjny występuje tylko w kościołach niereformowanych, z katolickim i prawosławnym na czele, wspólnoty protestanckie szanują ją jako Theotokos czyli Matkę Boga, ale nie oddają jej czci, a w kościół anglikański jest pod tym względem wewnętrznie podzielony (jedynym dogmatem jest to iż jest Matką Boga, co do innych panuje spora dowolność).

Skąd w ogóle wziął się kult Marii?

Jak już napomknęłam o tym w poście o Izydzie, u początków chrześcijaństwa brakowało w nim postaci kobiecych, co w świecie antycznym pełnym mniej lub bardziej znaczących bogiń było wielkim minusem nowej religii. Kobiety wolały brać udział w misteriach ku czci Izydy czy Demeter, które poruszały bliskie im tematy życia, śmierci i odrodzenia. Trzeba pamiętać, że w tamtych czasach były to dosłownie tematy codzienne, bo kobiety rodziły nieraz kilka, kilkanaście razy w życiu, czasami ich dzieci umierały w dzieciństwie, czasami ginęły na wojnach, czasami z głodu, nie mówiąc już o tym, że ciąża i poród były głównym zagrożeniem dla życia samej kobiety. Toteż aby wypełnić tę lukę od samego początku, od drugiego, trzeciego wieku konsekwentnie Marii dodawano cech, przedstawień i tytułów, które dotychczas nosiły boginie pogańskie przede wszystkim Izyda: Królowa Nieba (tutaj „królewska linia dynastyczna” kształtowała się w następujący sposób: Inanna -> Isztar i Asztarte -> Afrodyta -> Izyda -> Maria), Gwiazda Morza (Afrodyta Urania -> Izyda -> Maria), powszechny wizerunek matki z dzieckiem

etc.

I teoretycznie i wilk był syty, i owca cała. Kobiety miały swoje misterium, gdzie matka traci dziecko i je odzyskuje (tak jak Demeter), a jednocześnie były wyznawczyniami kultu przynajmniej w teorii monoteistycznego. Tylko, że wraz z nastaniem ery chrześcijaństwa cicho i niepostrzeżenie odeszły do historii inne typy kobiecej boskości. Owszem w starożytności popularny był motyw bogini –  matki takiej jak Gaja, Demeter i Izis, ale było też CAŁE MNÓSTWO innych typów.

Było miejsce dla bogiń – wojowniczek, i to nie tylko tych patronujących cywilizowanym wojnom takich jak Atena, ale i dla fenickiej Anat, która gdy wpadała w szał wojenny, była cała zbryzgana krwią, dla Sekhmet, bogini – lwicy, która była tak żądna krwi, że Ra zamienił Nil w wino, by ją upić i   zapobiec dalszej hekatombie czy dla helleńskich Eryni, które mściły śmierć i ścigały zabójcę dopóki nie popadł w obłęd.

Było miejsce dla bogiń zmysłowości i sexualności takich jak sumeryjska Innana, babilońska Isztar, fenicka Asztarte, wywodząca się od nich helleńska Afrodyta czy egipska Hathor, gdzie akt sexualny był wyrazem wiary w boginię i w płodność, którą obdarzała wszystkie istoty na ziemi. O tym co się dzieje gdy ich  zabraknie mówi mit o zstąpieniu Isztar do Świata Podziemnego.

Było miejsce dla bogiń – uzdrowicielek, czarodziejek i wyroczni takich jak egipskie Bast i Izyda, jak helleńskie Gaja, Medea, Hekate albo Higieja czy hetycka Kamrusepas, które nie tylko uzdrawiały, ale miały nawet moc wskrzeszania.

Od momentu, gdy w religii, literaturze, sztuce i muzyce zaczęła być wychwalana skromna, posłuszna dziewica – matka, wyłącznie taką rolę zaczęto przypisywać kobiecie. Przez wieki w świecie chrześcijańskim kobieta mogła de facto być albo matką, albo zakonnicą (ale bez realnej władzy jaką miały pogańskie kapłanki). Kobieta, która walczyła i dopominała się o swoje prawa, albo ginęła (jak choćby Jeanne d’Arc), albo w najlepszym wypadku była uznawana za histeryczkę. Kobieta, która uprawiała miłość poza przyjętym społeczną normą małżeństwem była uznawana za ladacznicę, napiętnowana i surowo karana. Kobieta, która pomagała przy porodzie, znała się na zielarstwie albo przepowiadała przyszłość nieraz płaciła za to własnym życiem ginąc na stosie.

To że przepadły kulty bogiń wojny, zmysłowości i czarów to ogromna strata dla kobiet w ogóle, a w szczególności dla tych, które chcą być wojownicze, czarodziejskie czy zmysłowe.

Co ciekawe kult maryjny był źle widziany we wczesnym chrześcijaństwie, łączony z sektą kollyridian i uważany za heretycki. Jednak wierzenia, które miały czasem nawet po kilka tysięcy lat, były tak zakorzenione w świadomości ludzi, że nie dało się ich ot tak, po prostu odrzucić. Kapłani chrześcijańscy chcąc nie chcąc musieli je tolerować, aż weszły do tradycji i są obrzędami typowymi dla kościołów niereformowanych (głównie katolickiego i prawosławnego). To co obecnie nierozerwalnie kojarzymy z kultem maryjnym: procesje, śpiewy, przystrajanie obrazów i kapliczek kwiatami i ziołami, pielgrzymki* – to są wszystko elementy kultu dawnych bogiń! Podobnie jak „lokalność” Marii, to że jest czczona w miejscowych wydaniach jako Matka Boska z Gwadelupy, Matka Boska Częstochowska, Matka Boska z Lourdes itd; boginie starożytne również miały rozmaite miejscowe przydomki. Litania loretańska wykazuje aż 50 tytułów Marii, co upodabnia ją do egipskiej Izydy. To co uważamy za arcykatolickie, jeżeli przyjrzeć się od podszewki jest głęboko zakorzenione w czasach pogańskich. Nie wspominając już o stronie materialnej tego zjawiskach, o tych wszystkich buteleczkach z odkręcaną głową Marii, gdzie można nabrać wodę z jednego cudownych źródełek, etc.

Dlaczego w takim razie takie zjawisko rozwinęło się pod egidą duchownych katolickich? Bo pasowało to przez wieki do ich wizji religii, gdzie istnieje groźny Bóg Ojciec (Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza a za złe karze),  do którego nie zwraca się bezpośrednio tylko poprzez łagodniejszych pośredników: Jezusa, Marię, anioły, świętych itd. Od tego wizerunku kościół zaczyna odchodzić dopiero od kilkudziesięciu lat, dlatego zawsze z pewnym rozbawieniem obserwuję jak nowo nawróceni w szeregi tej instytucji zauważają z wielkim zdumieniem, że ‘Bóg mnie kocha!’. No tak, skoro przez wieki utrzymywano taki, a nie inny obraz Boga, to nagle odkrycie, że nie jest wcale taki groźny to prawdziwe ‘Heureka!’ .

Nie da się nie zauważyć, że kościoły niereformowane rozbudowały do niebotycznych rozmiarów owo „łagodne zaplecze” bóstwa. Ilość świętych i błogosławionych, którzy mają określone zadania (jak się o czymś zapomni to do świętego Antoniego, jak się rusza w drogę to do świętego Krzysztofa, itd) nakazuje każdemu, kto posiada przytomny umysł i podstawową wiedzę skojarzyć ją z mnogością bóstw w świecie helleńskim, gdzie każde miejsce, każde drzewo, każda rzeka miała swojego boskiego czy półboskiego patrona lub patronkę. Tyle że w starożytności, mimo że jedne bóstwa były ważniejsze, a inne mniej ważne, nikt nie wpadł na pomysł ‘Tylko mój Bóg jest prawdziwy!’. Rzymianie owszem, podbijali cały ówczesny świat, ale nigdy nie ukrywali na czym im zależało: na ziemi, bogactwach, niewolnikach itd. Nie ustanawiali własnej religii w podbitych prowincjach. Lokalnym bóstwom nadawali rzymskie imiona i pozwalali kontynuować ich kult. Niektórzy bogowie i boginie z obcych krajów tacy jak Izyda, Kybele czy Mithra dostali się nawet do pantheonu rzymskiego i zrobili zresztą zawrotną karierę w całym Imperium. Nie znam żadnych wielkich wojen religijnych, konkwisty czy krucjat, które odbywałyby się w czasach starożytnych. Przyniósł je dopiero monoteizm.

Dlatego uważam, że katolicyzm i prawosławie są jakimiś dziwacznymi hybrydami chrześcijaństwa i dawnych kultów, które przez to nie działają tak jak należy. Uważam także, że uczciwa wobec siebie samej, swojego umysłu i swojej wiary katoliczka czy prawosławna** powinna zadać sobie pytanie: co tak naprawdę sobie cenię w religii, którą wyznaję? Jeżeli faktycznie nauki Jezusa, poznawanie ich oraz wcielanie w życie, to chyba lepszym miejscem będzie dla niej wspólnota protestancka, gdzie przykłada się ogromną wagę do analizy Biblii, a nie do liturgii. A jeżeli jest bardziej przywiązana do całej otoczki, którą publicyści często dosyć pogardliwie nazywają religijnością ludową czyli do procesji, ozdabiania kwiatami kapliczek i śpiewania, to chyba jednak sensowniej byłoby wrócić do korzeni tego zjawiska czyli do wierzeń w prawdziwe boginie. Co oczywiście w tej rzeczywistości w jakiej się znajdujemy wymaga odwagi przeciwstawienia się większości, która będzie tchórzliwie zaprzeczać, kiedy dziecko krzyknie, ‘Król jest nagi!’, a potem przekonywać, namawiać czy wręcz szykanować. Ale pamiętajcie: jest XXI wiek, a my żyjemy w Unii Europejskiej, nie skończycie na stosie tylko dlatego, że wierzycie w Boginię, a nie w Boga.

Czy w związku z brakiem religijności maryjnej protestantki są dyskryminowane w swoich wspólnotach? Przecież wiele „mądrych” głów twierdzi, że dzięki kultowi Marii kobiety w Polsce otaczane są szczególnym szacunkiem (ostatnio minister Gowin mówił o niezwykłej admiracji, jaką rzekomo cieszą się w Polsce kobiety). Protestantki nie śpiewają litanii do Marii, nie chodzą na pielgrzymki do miejsc jej poświęconych ani nie modlą się do jej obrazów. Protestantki same są kapłankami. Większość kościołów reformowanych, a także kościół anglikański dopuszcza kobiety do funkcji pastora. Kościoły katolicki i prawosławny zapewne nie zrobią tego w przeciągu najbliższych kilkunastu, kilkudziesięciu lat. Uważam, że jest w tym wina kultu Marii, ale także katoliczek i prawosławnych, bo nie upominają się skutecznie o takie prawo. Wystarczy im pójść do kościoła, pomodlić się na różańcu i westchnąć do Matki Boskiej, żeby jej pomogła, bo przecież ma takie ciężkie życie. Nie chcę cytować Lenina i twierdzić, że religia to opium dla ludu, ale uważam, że katolicyzm ugruntowuje postawę wzruszenia rękami i powiedzenia ‘no trudno, i tak nic nie mogę zrobić’. Popełniłem błąd? To pójdę do spowiedzi i dostanę pokutę. Znowu popełniłem ten sam błąd? To pójdę do spowiedzi i dostanę pokutę. To jest religia zamykająca się w obrzędach i słowach, podczas gdy protestantyzm wymaga aktywnego zaangażowania i konsekwencji. Mówiąc metaforycznie: nie tylko czytania, ale i czytania ze zrozumieniem.

Piszę to jako osoba, która według klasyfikacji religijnej nawet nie jest chrześcijanką, ponieważ nie wierzy ani w konieczność chrztu ani w boskość Jezusa***. Natomiast myślę, że jeżeli chrześcijaństwo ma jakiś sens (a uważam, że ma i nauki Jeszui-Jezusa zawierają w sobie głęboki przekaz) to właśnie w wymiarze protestanckim czyli „Ty, Biblia i Bóg”, a nie „Ty, kościoły, obrazy, litanie, adoracje, procesje, anioły, święci, Maria i Bóg”. No chyba dla teoretycznie monoteistycznego systemu wiary logiczniejsze jest to pierwsze rozwiązanie, nieprawdaż?

Osoba o przytomnym umyśle i podstawowej wiedzy nie może nie zauważyć, że hierarchowie kościoła nadal uparcie podają jako wzór dla kobiet właśnie Marię cichą, skromną, posłuszną dziewicę – matkę  jakby byli zupełnie ślepymi na zmiany w obyczajowości i mentalności. Jest to jeden z czynników, dla których z Kościoła masowo odchodzą młode, wykształcone kobiety (w tym autorka tego postu). Uważam, że mimo wieków złej tradycji religia monoteistyczna wcale nie musi być dla kobiet opresyjna pod warunkiem nowego spojrzenia i położenia nacisku również na inne aspekty kobiecości. Dlaczego na przykład Kościół nie zwraca uwagi na żeńską duchowość? Dlaczego oprócz Marii nie każe kobietom naśladować Sofii Boskiej Mądrości? Dlaczego nie zwraca się uwagi, że trzecia osoba Trójcy, ten nieszczęsny bliżej nieokreślony Duch św, bardzo długo miał cechy kobiece zanim w tradycji zachodniej stał się gołębiem? W poście jej poświęconym pisałam bardzo dużo na temat starożytnej tradycji Chokmy/Szechiny/Sofii, która istniała od wieków, która współtworzyła świat, która objawiała się ludziom, która była również inspiracją dla artystów i budowniczych, czy nie wydaje się JAK NAJBARDZIEJ LOGICZNYM oddawanie jej czci? Przecież ten swój kobiecy wymiar straciła tylko i wyłącznie w wyniku tłumaczeń na inne języki! Czy naprawdę zupełnie niemożliwym jest dla hierarchów zachęcenie kobiet do rozwijania mądrości i umiejętności myślenia? Najwyraźniej jako dla instytucji o strukturze niezmienionej od czasów feudalnych chyba tak…

Dla tych wszystkich powodów, które wymieniłam w kartach bogiń nie należy umieszczać karty Marii czy jakiejkolwiek innej katolickiej czy prawosławnej świętej. I te najlepsze, które najbardziej cenię i które mają świadome, a nie bajkowe podejście do kobiecości, ich nie zawierają.  Pozwolę sobie zacytować to co pisałam w recenzji talii Doreen Virtue:

W tej talii znowu pojawiają się bohaterki chrześcijańskie czyli Maria Magdalena oraz Maria matka Jezusa (w dodatku ta ostatnia przedstawiona jest w arcykatolickim, barokowym stylu, a autorka pisze, że ‘na Zachodzie Maria jest bez wątpienia najbardziej znaną boginią’. Ano nie, Doreen. Maria w żadnym odłamie chrześcijaństwa nie ma cech boskich).

Uważam, że umieszczanie tej karty (podobnie jak Marii Magdaleny czy Jeanne d’Arc, co również się dzieje) jest szkodliwe, bo konserwuje ów matrixowy obraz Marii jako dziewicy – matki, wzoru dla kobiet, która jest potężna, choć de facto według nauki kościoła żadnej realnej władzy nie ma.

Może już czas na czerwoną pigułkę?

KARTY

Maria w Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Czarna Madonna w Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Maria w The Oracle of the Goddess Gayan Sylvie Winter&Jo Dosé

Czarna Madonna w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Czarna Madonna w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Maria w Goddesses Guidance Oracle Cards Doreen Virtue

Maria w Ascended Masters Oracle Cards Doreen Virtue

Maria w The Goddess Oracle Deck Thalii Took

Czarna Madonna w The Goddess Oracle Deck Thalii Took (wygląda niemal identycznie jak Dana z talii Doreen Virtue, tylko z ciemną twarzą)

Maria w Goddesses Knowledge Cards Susan Seddon Boulet&Michaela Babcocka

Maria w The Goddess Power Pack Cordelii Brabbs

Na podstawie angielskiej Wikipedii + całego mnóstwa własnych doświadczeń i przemyśleń, w których najwyraźniej nie jestem odosobniona ani jedyna.

*Pielgrzymkę jako integralną składową kultu religijnego zachował w islamie nawet Mahomet po zniszczeniu kultów politeistycznych. Niewiele osób wie, że Mekka była pierwotnie centrum kultu bogini – matki Al – Lat (arab. Bogini tak jak Allah oznacza Bóg) i czarny kamień, do którego ciągną muzułmanie z całego świata to pozostałość po jej świątyni.

**Dotyczy to również mężczyzn.

***Według klasyfikacji religijnej (czyli wyznaczanej na podstawie cech charakterystycznych wyznań religijnych, a nie samej wiary w Boga lub nie) określonoby mnie może jako antytrynitarza (antytrynitarkę?! ), bo nie wierzę w Trójcę. Te poglądy zresztą były wcale nie takie rzadkie u początków chrześcijaństwa, Ariusz na przykład nie uważał, że Bóg Ojciec i Syn Boży współistnieli od samego początku, sądził raczej, że Syn Boży wywodzi się od Boga Ojca. Jego przekonania zostały potępione przez Sobór w Nicei w 325, a on sam wygnany, ale szanowne mądre głowy soborowe, nie wyjaśniły przekonująco jak w takim razie rozumieć cytat z Ewangelii Jana Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie (14:28) albo Ewangelii Marka Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. (13:32).  No ale moje zdanie jest takie, że jeżeli wiarę opiera się na świętych księgach, to ma się potem problem z cytatami . Więcej o tym tutaj.

Edit z sierpnia 2013: jeszcze w kwestii mojego samookreślenia się co do poglądów: po długich poszukiwaniach odnalazłam się jako gnostyczka. Każdą dotychczas poznaną religię zawsze analizowałam rozumowo, na zasadzie “z tym elementami mogę się zgodzić, te elementy nie przystają do rzeczywistości, a tamte są ewidentnie krzywdzące”. Natomiast wierzenia gnostyków po prostu rezonują z moim wnętrzem. Nie muszę wdawać się w rozważania ani przyjmować wszystkiego na wiarę, po prostu czuję, że to o czym mówią jest prawdą. Jak to mówią Anglicy jest to dosłownie ‘gut feeling’, odczucie z trzewi. I, o ile nie wydarzy się coś znaczącego, to raczej już gnostyczką pozostanę. W imię Sofii i Niepoznanego, Boga nad Bogiem. 

GDYBY JEZUS BYŁA KOBIETĄ…

Przeczytałam ostatnio fantastyczny artykuł Moniki Zuber pt. ‘Co by było gdyby Jezus był kobietą’. Do całości odsyłam tutaj, a przytaczam dla zachęty pierwszą stronę, robi piorunujące wrażenie:

Nieliczni pośród kobiet męscy studenci teologii i seminariów duchownych na zajęciach z homiletyki słyszeliby, że dla nich ten przedmiot jest fakultatywny, bowiem i tak nie mogą „głosić Słowa” w kościołach, gdyż jest to powołanie nadane przez Ducha Świętego wyłącznie kobietom. W końcu każda kaznodziejka, kapłanka i pastorka wzoruje się na Mesjaszce – najpełniejszym objawieniu Boga, które dokonało się w kobiecie. Mężczyźni, którzy czują powołanie do służby w Kościele, byliby zachęcani do studiowania pedagogiki i katechetyki, aby ewentualnie móc nauczać małe dzieci w szkółce niedzielnej i na lekcjach religii. Wzorem życia dla mężczyzn powinien być Józef, ziemski ojciec Mesjaszki – niezwykle pokorny, skromny, pracowity (rzemieślnik-cieśla), który nie wychylał się i pozostawał w cieniu swojej wielkiej Córki. Cóż za piękny przykład geniuszu męskiego!

Kobiety podkreślałyby, jak bardzo cenią mężczyzn, ich rolę w Kościele, szczególnie kiedy angażują się w prace fizyczne, porządkowe, opiekują się dziećmi, kiedy poświęcają się, by one mogły oddawać się wyższym celom, jak rozwój Kościoła czy nauki. Ze smutkiem stwierdziłyby, że chciałyby zrobić coś, aby praca mężczyzn, taka jak rzemiosło czy inne prace fizyczne, była bardziej doceniana. Nie jest to jednak łatwe, bowiem mężczyźni muszą zaakceptować kulturę, w jakiej żyją. A przecież role społeczne kształtowane są w zgodzie z predyspozycjami biologicznymi, dlatego mężczyźni powinni się pogodzić z faktem, że od początku zostali stworzeni do prac ciężkich, przede wszystkim fizycznych. Sam Bóg ich tak stworzył! (Chwała Mu za to!) Prace umysłowe i stanowiska przywódcze są przeznaczone dla kobiet. To wcale niełatwe „brzemię” i mężczyźni powinni być wdzięczni, że kobiety biorą te ciężkie obowiązki „na siebie”, dając mężczyznom możliwość, by ich geniusz rozwijał się w mniej absorbujących przestrzeniach życia społecznego.

Kapłanki chrześcijańskie wszystkich wyznań, na czele z biskupkami kościołów, a nawet papieżycą Karoliną XVI, zawsze podkreślają, że urząd nauczycielski to służba, a nie przywilej, więc mężczyźni chcący zmienić swoją pozycję powinni zastanowić się, czego się domagają, bowiem to wysoce wymagające powołanie, pełne poświęcenia i wyrzeczeń. Mężczyźni są słabo wykształceni, ulegają emocjom w sporach, interesują się małostkami, stąd przywódcze stanowiska raczej nie są im przeznaczone. Ale niech pamiętają: Bóg–Matka rozumie i wspiera ich.

Kobiety słuchałyby chętnie, co mężczyźni mają do powiedzenia, jednak może jedynie raz do roku – w święto mężczyzn przypadające 8 marca. Poza tym nie miałyby nic przeciwko, gdyby czasem jakiś mężczyzna, no może dwóch, zjawił się na synodzie teolożek, pastorek i kapłanek, może wziął udział w komisji ds. rodziny. Bowiem ich głos jest ważny i kobiety chcą zawsze podkreślać, że mężczyzna jest na „piedestale” – w Kościele czy historii i kulturze kobiet był doceniany i uwielbiany, nawet jeśli nie osiągnął wysokiej pozycji społecznej. To nic, że mężczyźni zarabiają mniej i trudno im znaleźć pracę na wyższym stanowisku – przecież to żony finansowo utrzymują mężczyzn, zawsze chętnie pomagają i wspierają.

Poza tym w kościołach coraz liczniej powstają „koła mężczyzn”, gdzie mogą oni w końcu spotkać się, porozmawiać na wspólne tematy (dom, dzieci, zakupy, prace remontowe…), jak i nauczyć czegoś pożytecznego – rzeźbienia w drewnie, malowania kartek świątecznych, organizowania przyjęć dla małych dzieci. W tym samym czasie żony spędzą ją czas z ich dziećmi, aby mieli choć chwilę czasu dla siebie i kolegów. Mężowie nawet nie muszą w tym dniu gotować – tutaj zapewne nie wszystkie żony zadeklarują swoją pomoc. Wiecie, jak jest z kobietami – nie każda zna się na kuchni.

IZYDA (IZIS, ISET, ASET, AUSET)

IZYDA (IZIS, ISET, ASET, AUSET)

Egipska bogini magii, mądrości, odrodzenia, leczenia, władzy, miłości, małżeństwa, macierzyństwa oraz zmarłych. Siostra i żona Ozyrysa, matka Horusa. Jedna z najsłynniejszych i najbardziej wpływowych bogiń nie tylko Egiptu, ale i całego starożytnego Imperium Rzymskiego (a nawet czasów postarożytnych, bo katolicki i prawosławny kult Marii jest w dużej mierze wzorowany na kulcie Izydy). Jej imię oryginalnie brzmiało prawdopodobnie Aset i oznaczało ‘kobieta tronu’*.

O BOGINI

Według większości mitów Izyda jest córką Geba (Ziemi) oraz Nut (Nieba), ich najstarszą córką, urodzoną czwartego dnia interkalacji i siostrą Ozyrysa, Seta oraz Neftydy (Neftys). Tradycja mówi, że Ozyrys poślubił Izydę, a Set Neftydę; pierwsza para reprezentowała bujność oraz płodność przyrody, podczas gdy druga dzikość i bezmiar pustyni. Istnieje wiele legend związanych z dziećmi Geba i Nut, ja skoncentruję się tutaj na najbardziej znanej, opowiadającej o zazdrości Seta względem Ozyrysa, zabójstwie i wskrzeszeniu tego ostatniego.

Zachowało się kilka wersji tego mitu, najbardziej szczegółowo jest on omówiony przez Plutarcha i znany pod łacińską nazwą De Iside et Osiride. W tym omówieniu podstępny Set wydał ucztę na cześć brata, na której pokazał pięknie ozdobioną skrzynię i oznajmił, że ten kto zmieści się w niej idealnie może ją zatrzymać. Próbowało wielu, ale nie zdawali sobie sprawy, że Set już wcześniej zmierzył Ozyrysa podczas snu i skrzynia mogła pasować tylko do jego wymiarów. Kiedy wszedł do niej mąż Izydy, Set zatrzasnął pokrywę, zaplombował ją ołowiem, porwał skrzynię, uniósł i wrzucił do Nilu. Bogini zaczęła szukać trumny, aby godnie pochować męża**, ale bystry nurt rzeki uniósł ją aż do Byblos w Fenicji i osadził na drzewie cedrowym (lub tamaryszku). Izyda sprowadziła skrzynię z powrotem do Egiptu i ukryła w bagnach, jednak Set udał się w nocy na polowanie i odnalazł ją. Wściekły bóg posiekał ciało Ozyrysa na czternaście (w innych wersjach szesnaście lub czterdzieści dwa) kawałki i rozrzucił po całym Egipcie, aby żona nie mogła wyprawić odpowiedniego pogrzebu. Wówczas obydwie siostry, Izyda i Neftyda, zamieniły się w kanie, drapieżne ptaki o bystrym wzroku, i udały na poszukiwania. Odnalazły trzynaście z czternastu części ciała, za wyjątkiem penisa, który połknęła ryba. Izyda, niezrażona tym, stworzyła członek ze złota, złożyła ciało męża z powrotem w całość i z pomocą Anubisa, boga czuwającego nad balsamowaniem, owinęła bandażami nasączonymi żywicą. Z ziemi i śliny najważniejszego bóstwa czyli Amona Ra sama stworzyła kobrę, a następnie udała się do niego i wypuściła nań węża, który go ukąsił. Tylko ja mam antidotum na jego jad– oznajmiła. Dam ci je, jeżeli zdradzisz mi swoje Tajemne Imię. Mądra bogini wiedziała, że jeżeli posiądzie Tajemne Imię to zdobędzie także władzę, jaką miał jego posiadacz i będzie mogła odprawić rytuały związane z przywracaniem życia. Amon Ra nie miał innego wyjścia niż zgodzić się, Izyda za pomocą śpiewu i magii ożywiła Ozyrysa i poczęła z nim (według niektórych wersji za pomocą samego złotego członka) boga Horusa, który urodził się w delcie Nilu. Ponieważ Ozyrys przeszedł bramę śmierci, nie mógł pozostawać w świecie żywych, dlatego stał się władcą Podziemia. Izyda sama zaopiekowała się dzieckiem, chroniąc je przed gniewem Seta, wychowując i przykazując chronić przed wujem ludność Egiptu, a Ozyrys powracał jako duch i uczył syna poprzez rozmowę kim powinien być władca. Po osiągnięciu dorosłości Horus toczył długie walki z Setem, w pewnym momencie o mały włos go nie zabił, ale Izyda stanęła między nimi i nie pozwoliła na to (okaleczyła nawet Horusa, aby Set mógł uciec, ale potem go uzdrowiła). Dopiero po wyścigu łodzi, który wygrał syn Ozyrysa, Set ustąpił mu pola i oddał władzę nad Egiptem.

Jak już samo jej imię mówi Izyda była powiązana z władzą faraonów, reprezentowała ich autorytet w sposób dosłowny (przedstawiano ją z miniaturą tronu na głowie, faraon był dzieckiem Izydy, która obdarowała go tronem). Była to jednak bogini bardzo wszechstronna i uwielbiana przez wszelkie stany: opiekowała się zarówno władcami, szlachtą, bogaczami jak i rzemieślnikami, niewolnikami, grzesznikami i odrzuconymi, upodobała sobie też wspieranie umarłych oraz dzieci. Jest wielokrotnie wspominana w papirusach pogrzebowych najpierw zmarłych władców, a w późniejszych czasach także możnowładców i ludu. Nie tylko opiekuje się faraonem w zaświatach, ale jest także ‘matką czterech synów Horusa’, czwórki bóstw opiekujących się kanopami czyli urnami, gdzie umieszczano organy wyjęte przed mumifikacją, ona sama pilnuje naczynia z wątrobą (Neftys czuwa nad kanopą z płucami, obydwie te boginie przedstawiane są z rozpostartymi ramionami na trumnach pilnując, aby nikt nie naruszał spokoju zmarłego). Izyda jest na malowidłach przedstawiana jako opiekunka, żona lub matka faraona.

Tutaj pokazana jest (razem z Hathor) jak przeprowadza do Krainy Cieni królową Nefertari

Jej kult rozpoczął się prawdopodobnie w Sebennytos co najmniej 3100 p.n.e i szybko rozpowszechnił się w całym Dolnym i Górnym Egipcie, ale szczególnie czczona była w delcie Nilu w sanktuarium Behbeit El-Hagar oraz na wyspie Philae/File (znajdującej się kiedyś w okolicach pierwszej katarakty na Nilu, obecnie po wybudowaniu tamy w Asuanie komplex świątynny przeniesiono do Jeziora Nassera powstałego po zalaniu terenów w okolicach tamy). Według Herodota była jedyną boginią, w którą wierzyli wszyscy Egipcjanie. Ozyrys, Izyda i Horus od momentu Nowego Państwa stanowili Triadę (Trójcę) najważniejszych bóstw Egiptu, która w czasach hellenistycznych uległa zamianie na Serapisa (alexandryjskie bóstwo powstałe po złączeniu wierzeń egipskich i greckich) oraz Harpokratesa (jednego z przedstawień Horusa po hellenizacji), jednak sama bogini zachowała swoją pozycję.

Osiris Isis Horus

Kapłani i kapłanki Izydy byli uważani za uzdrawiaczy, potrafili wytłumaczyć znaczenie snu albo wręcz kontrolować pogodę poprzez splatanie i rozplatanie włosów (stąd węzeł Izis uważany był za magiczny). Kult na wyspie Philae przetrwał aż do 6 wieku naszej ery, do czasów Justyniana, było to ostatnie starożytne sanktuarium w historii, które zostało zniszczone.

Na początku kulty poszczególnych bóstw egipskich były lokalne, ale z czasem zaczęły rozpowszechniać się po całym państwie, a boginie i bogów łączono ze sobą, stąd Izyda zaczęła być utożsamiana z boginią Hathor i mniej więcej od tego momentu popularność zyskuje mit o Ozyrysie oraz jego wskrzeszeniu. Natomiast od czasów hellenistycznych poprzez całą epokę Imperium Rzymskiego kult Izydy rozpowszechnił się daleko poza Egipt, a ona sama stała się jednym z głównych bóstw świata starożytnego. W Rzymie 5 marca obchodzono na jej cześć misteria nazywane Navigium Isidis (dosłownie: Naczynie Izis), gdzie w procesjach niesiono ofiary z mleka i przypraw, a także święte przedmioty jej przypisywane, kwiaty i pochodnie oraz latarnie, towarzyszyły temu obowiązkowo śpiew i muzyka. Popularnym rzymskim świętem były także Isia, które miały miejsce między 28 października a 3/4 listopada. Ich treścią był mit o wskrzeszeniu Ozyrysa, a uczestniczyli w nich zarówno kapłani jak i wyznawcy bogini zrzeszeni w bractwach, które spełniały różne funkcje: pastoforowie nieśli kapliczki bogini w czasie procesji, melaneforowie ubierali czarne szaty, przypominając o bólu Izydy po śmierci Ozyrysa. Cześć oddawali jej wszyscy mieszkańcy Rzymu, łącznie z cesarzami (Kaligula wzniósł dla niej świątynię na Polach Marsowych zwaną Isis Campensis czyli Izydą Polną). O tym jak ważną była boginią, świadczy cytat z księgi Metamorfozy rzymskiego pisarza Apulejusza

Oto prośby twymi, Lucjuszu, ubłagana, przychodzę ja, macierz wszechświata, pani żywiołów wszystkich, praźródło wszechwieków, ja z bóstw największa, ja, cieni podziemnych królowa, spośród niebian pierwsza, ja, której twarz obliczem jest pospólnym bogów i bogiń wszystkich, której skinienie rządzi świetlistymi sklepieniami nieba, uzdrawiającymi tchnieniami oceanów, rozpaczliwym piekieł milczeniem, ja, której jedno jedyne bóstwo cały czci świat we wielorakim kształcie, w różnym obrządku i pod różnorakim imieniem. Tam mnie Frygijczycy, na ziemi pierworodni, Pesynuncką bogów Macierzą zowią, tu Attykowie zasię, na ziemicy swej odwiecznie tubylczy, Minerwą Cekropską, ówdzie Cypryjczykowi morscy Wenerą mienią Pafijską; łucznikowie Kreteńczycy zwą mnie Dianą Diktynną, Sykulowle trójjęzyczni Prozerpiną Stygijską, Eleuzynowie odwieczną Cererą, inni Junoną, Belloną inni, Hekatą tamci, Ramnuzją owi, ci zasię, na których wschodzącego słońca promienie naprzód padają: Etiopowie, Ariowie i prastarą mądrość przechowujący Egipcjanie – właściwymi mnie czczą obrzędami i prawdziwym oznaczają imieniem: Izydy królowej. Przychodzę ulitowawszy się nad twą niedolą – łaskawa przychodzę i miłościwa. Ostaw już płacze i żale, precz wyżeń rozpacz: oto ci już z łaski mej świta dzień wybawienia. Pilnie tedy zważ, co ci rozkażę, i o to się frasuj: Dzień, który noc ta z siebie urodzi, ten dzień od prawieków mojej czci jest poświęceń; tego to dnia – w którym kończą się burze zimowe i układają się pogodnie morzą rozhukane bałwany – na morzu do żeglugi już zdatnym poświęcają mi świeżo na nie spuszczony okręt kapłani moi, początki tegorocznego handlu morskiego pod moją oddając pieczę. Tej uroczystości winieneś czekać z sercem skupionym a nabożnym***.

W epoce hellenistycznej, po podboju Wschodu przez Aleksandra Wielkiego, zaczęto utożsamiać ją z innymi boginiami takimi jak Demeter, Asztarte czy Afrodyta, to wtedy zyskała tytuły, które były z nimi związane czyli Królowej Nieba i Gwiazdy Morza (łacińska Stella Maris, helleńska Pelagia – ‘Morska’, opiekunka żeglarzy i kupców, rozpowszechniających jej kult na całym obszarze śródziemnomorskim; w tej wersji przedstawiano ją z żaglem). Jej świątynie zwane Izydejonami znajdowały się w tak ważnych w ówczesnym świecie miejscach jak Delos, Delfy, Eleusis czy Ateny, ale także w Galii (dzisiejszej Francji), Hiszpanii, Portugalii, Brytanii, Panonii (obszary współczesnych Austrii, Węgier i Bałkanów), Niemczech, Azji Mniejszej, Arabii, a archeologowie znaleźli ślady świadczące o tym, że jej wyznawcy byli liczni w Pompejach i Herkulanum. Kultu bogini zaprzestano dopiero po oficjalnym wprowadzeniu chrześcijaństwa i prześladowaniach pogan.

Ale czy rzeczywiście?

Izyda przedstawiana była jako oddana żona i matka, a kiedy chrześcijaństwo zaczęło zdobywać popularność, kultowi Chrystusa brakowało pierwiastka żeńskiego, co było istotnym mankamentem w świecie, gdzie boskość miała i męskie, i żeńskie oblicze. Aby uzupełnić ów opiekuńczy, czuły element, Marii, matce Jezusa zaczęto nadawać cechy Izydy, często w sposób dosłowny na obrazach i rzeźbach:

Oczywiście, ‘wtajemniczeni’ świetnie zdają sobie z tego sprawę, ale przeciętny chrześcijanin mógłby być mocno zdziwiony tym, że tak naprawdę wierzy w odwieczną egipską boginię pod przebraniem Marii.

Istnieją także inne, pośrednie ale nadal symboliczne powiązania Izydy z chrześcijaństwem poprzez postać Magdaleny i jej uczestnictwo w misterium śmierci Jezusa: to właśnie Magdalenie objawia się on jako pierwszej po zmartwychwstaniu, Izyda opiekuje się kanopą, a Magdalena jest powszechnie przedstawiana z dzbanem. Jako ciekawostkę załączam obraz Giovanniego Cimy Madonna z Dzieciątkiem, św. Janem Chrzcicielem i Marią Magdaleną (ok. 1510, Luwr) gdzie Magdalena nosi węzeł na kształt Tyetu czyli węzła Izis (o nim poniżej).

Madonna z Dzieciątkiem, św. Janem Chrzcicielem i Marią Magdaleną Cimy da Conegliano Magdalene wearing Tyet

Ta bogini całkiem adekwatnie nosiła miano Izydy o Dziesięciu Tysiącach Imion, oto niektóre z nich: Królowa Nieba, Gwiazda Morza, Matka Bogów, Boska Matka, Wielka Pani Magii, Ta Która Jest Wszystkim, Pani Zachodu, Pani Piramidy, Pani Zielonych Zbiorów, Błyszcząca na Niebie, Pani Domu Życia, Pani Prawdy (razem z Neftys), Ideał Tronu, Ta Która Wie Jak Zrobić Dobry Użytek z Serca, Niebiańska Dawczyni Światła, Dawczyni Życia, Pani Słów Mocy, Księżyc Jaśniejący nad Morzem, Ta Która Szuka Sprawiedliwości dla Biednych, Ta Która Szuka Schronienia dla Słabych, Ta Która Szuka Prawości w Ludziach, Ta Która Rodzi Niebiosa i Ziemię, Pani Grobu Ozyrysa, Ta Która Zna Sierotę, Ta Która Zna Czarną Wdowę.

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Zwierzętami ściśle kojarzonymi z Izydą były ptaki drapieżne zwłaszcza jastrząb oraz kania. Jastrząb był związany z władzą, słońcem, wiatrem oraz elementem męskim, kanopa zawierająca wątrobę, którą opiekowała się Izis była zwieńczona wizerunkiem jastrzębia, również jej syn Horus był przedstawiany z głową tego ptaka. Kania jest ptakiem spokrewnionym z jastrzębiami oraz orłami i występującym w całej Europie i na północy Afryki; potrafi wznosić się na duże wysokości, a kiedy młodym zagraża niebezpieczeństwo matka wysyła im sygnał aby udawać martwych, co robią tak skutecznie, że drapieżnik zazwyczaj zostawia i omija je. Cytując wikipedię, kania może atakować agresywnie inne drapieżniki, nawet gdy są od niej większe, aby odebrać im ofiarę. W ten sposób tłumaczy się znajdowane w żołądkach tych ptaków resztki zwierząt, których osobnik tej wielkości nie dałby rady sam złowić. Kania ma słabe nogi, ale bardzo szerokie skrzydła, a jej lot określany jest jako bardzo elegancki (po angielsku słowo kite określa zarówno ‘kanię’ jak i ‘latawiec’).

Roślinami Izydy są lotus, cedr, drzewo sykomory (faraon Totmes III, bratanek Hatszepsut, przedstawiony był jako ssący mleko z drzewa sykomory, które miało pierś, być może to także nawiązanie do imienia jego matki Iset, jednej z żon Totmesa II, noszącej imię tej bogini) oraz róże, które zaczęto przypisywać jej w czasach hellenistycznych prawdopodobnie ze względu na skojarzenie z Afrodytą i jej symbolami. Co ciekawe, zapotrzebowanie na róże do rytuałów i obrzędów było tak ogromne, że przemysł mający dostarczać potrzebnych kwiatów stał się niezwykle opłacalny. Wieniec z kwiatów róż pozostawiano w grobowcach zmarłych jako symbol bogini.

Planetą wiązaną z Ozyrysem i Izydą jest Syriusz (pojawianie się tej gwiazdy w lipcu zapowiadało wylew Nilu, a poprzez to żyzną glebę, obfite zbiory i oddalenie widma głodu), oboje są poprzez ten sam aspekt przybywania i ubywania łączeni z księżycem i cyklem lunarnym. Poprzez utożsamienie z Afrodytą i Asztarte w czasach rzymskich przypisywać jej zaczęto także planetę Wenus.

Z Izydą związany jest także węzeł zwany Tiet, Tyet lub Tet (albo po prostu węzłem Izydy). Jego nazwę tłumaczy się jako dobrobyt lub życie i jest jak widać jest on związany z symbolem ANKH. Węzeł ten przedstawiany jest jako element ubrania bogów i prawdopodobnie nosiły go do szat także kapłanki bogini. Inną nazwą jest krew Izydy, w tym przypadku jest on amuletem pogrzebowym wykonanym na czerwonym drewnie, szkle lub kamieniu i prawdopodobnie reprezentuje magiczną krew menstruacyjną z łona bogini, a co za tym idzie cykl narodzin i odrodzenia (wspomniany jest w 156 wersie Księgi Umarłych: Twoja jest krew, Izydo, twoja jest władza, Izydo, twoja jest magia. Amulet ten ochroni Władcę przed każdym, kto ważyłby się działać przeciw niemu****).

Tak jak już wspomniałam oryginalnie Izis prezentowana była z miniaturą tronu na głowie, tutaj ma jeszcze ze sobą berło zakończone kwiatem, często noszone przez boginie oraz ANKH, symbol wiecznego życia jako opiekunka zmarłych.

Od chwili kiedy utożsamiać zaczęto ją z boginią Hathor, pokazuje się jako matka Horusa, a na jej głowie pojawia się dysk solarny (symbol Ra, którego Hathor oryginalnie była matką) oraz krowie rogi jako reprezentacja obfitości i płodności. Wtedy także zaczyna się przedstawiać ją z przedmiotami symbolizującymi zabawę takimi jak sistrum i naszyjnik menat, które dotąd wiązane były z Hathor. Nad jej czołem pokazuje się także głowa sępa, kojarzona dotąd głównie z boginiami Nekhbet i Mut oraz ureusza (kobry), symbol bogini Wadżet. Wszystkie te boginie były kojarzone w władzą faraonów.

W Księdze Umarłych istnieje przedstawienie Izydy stojącej na dziobie Słonecznej Barki z rozpostartymi ramionami. A oto współczesne wizerunki Izis – Hathor

ZNACZENIE DYWINACYJNE

OSOBA

Osoba utalentowana, wszechstronna, wyedukowana, uniwersalna i niezwykła. Potrafi praktycznie wszystko załatwić i wszystkich przekonać. To ktoś o dużej mądrości życiowej, ale młody duchem niezależnie od wieku. Osoba nie tylko inteligentna, ale i mądra. Ktoś wysoko postawiony, szefowa lub zwierzchniczka, ale także matka. Zawody: lekarz, urzędnik, naukowiec, wynalazca, psycholog, ale zawsze wysoko postawiony lub o dużym dorobku.

RADA

Dla mnie osobiście ta karta o ile nie towarzyszą jej żadne inne ‘ciężkie’ karty, zawsze ma pozytywny wydźwięk.

W sytuacji, o którą pytasz nie ma niczego czego nie dałoby się naprawić.

Zasługujesz na szacunek zarówno od innych ludzi jak sama dla siebie. Wyprostuj się, idź śmiało, nie ustępuj miejsca. Bądź asertywna. Masz prawo czuć siłę i władzę. Nie wierz nikomu, kto postrzega cię jako słabą czy bezbronną.

Nie obawiaj się zmian, zaadoptujesz się do nich lepiej niż przypuszczasz. Wyjazd za granicę jest dla ciebie korzystny.

Nie staraj się zatrzymywać na siłę bliskich ci osób. Nawet jeżeli to ty wydałaś je na świat lub wspierałaś w ciężkich chwilach, to nie znaczy, że masz obowiązek opiekowania się nimi po kres twoich dni. Trzeba wiedzieć kiedy odpuścić.

W negatywie ta karta może pokazywać niemożność załatwienia wszystkiego naraz, trzymanie wielu srok za jeden ogon albo kłopoty z pogodzeniem życia zawodowego z rodzinnym.

Władza. Leczenie. Magia. Misterium. Intuicja. Samoświadomość. Determinacja. Cykliczność. Ogromne Zdolności Adaptacyjne. Uniwersalność. Powracająca Przeszłość. Inwencja. Odwaga. Opieka

W MIŁOŚCI

Jeżeli jesteś w związku: czas odnowy. Relacja wymaga starań, ale dają one satysfakcję emocjonalną. Dojrzała miłość. Głębokie uczucie gdy mija czas zauroczenia.

Jeżeli jesteś samotny/-a: ta karta zapowiada, że na swojej drodze prędzej czy później spotkasz prawdziwą miłość. Samotne macierzyństwo.

W FINANSACH

Czas na naukę, rozwój i dokształcanie się. Masz duży potencjał, którego nie wolno zmarnować. Wskazana ekspansja, poszerzenie obszaru aktywności lub włączenie nowości do oferty. Korzyści płynące zza granicy.

W ZDROWIU

Karta rekonwalescencji i regeneracji. Uwaga na układ krążeniowy. Jeżeli były przeprowadzane badania, warto zrobić je jeszcze raz. Szczególnie narażone części ciała: wątroba.

KARTY

Izyda była być może najważniejszą boginią w całej starożytności, nic więc dziwnego, że pojawia się w praktycznie wszystkich taliach. Trzeba jednak zauważyć, że w żadnej nie pojawia się w swym oryginalnym, tronowym wcieleniu, w większości nosi już atrybuty Hathor.

Zacznę tym razem od talii Tarota i od przyporządkowań: w talii Kris Waldherr Izyda odpowiada Magowi, podczas gdy w talii Marii Caratti&Antonelli Platano przypisano ją do Arcykapłanki. To chyba jedyna taka sytuacja, gdzie zgadzam się z obydwoma zaklasyfikowaniami. Mimo sporych różnic w znaczeniu, akurat ta bogini świetnie wpasowuje się w karty, ma zarówno odwagę, zdolności i chęć działania Maga jak i wiedzę tajemną oraz czułość i opiekuńczość Arcykapłanki. Zresztą sam drugi Wielki Arkan wywodzi się z tradycji Izydy – Hathor (widać to zwłaszcza w talii Rider – Waite – Smith, gdzie nosi jej koronę , także księżyc i morze są z nią kojarzone). A gdyby ktoś zaklasyfikował Izydę jako Cesarzową, to też byłoby to mitologicznie uzasadnione.

Izyda – Hathor jako Mag w The Goddess Tarot oraz w Goddess Inspiration Oracle Kris Waldherr, towarzyszy jej kania/jastrząb, a za nią na ścianie wizerunki Ozyrysa i Horusa

Kreskówkowa Izyda – Hathor jako Arcykapłanka w Universal Goddess Tarot Marii Caratti&Antonelli Platano . Ale za to siedzi na tronie . Nie wiem czy tylko mnie się tak wydaje czy ona mimo swojej kreskówkowości wygląda jak Włoszka? Obydwie autorki pochodzą z Italii, może to autoportret albo przedstawienie mamy, siostry lub koleżanki?

Izyda z tronem, skrzydłami, symbolem ANKH, kanopami oraz Horusem w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona

Izyda w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona

Piękne przedstawienie Izydy z Ozyrysem i małym Horusem w talii The Goddess Oracle Hrany Janto&Amy Sophii Marashinsky (według niektórych przekazów Izyda ożywiła Ozyrysa okrywając go skrzydłami)

Izyda – Hathor z podwójnym krzyżem ANKH w talii Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Izyda – Hathor z kobrą w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Izyda - Hathor w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Izyda – Hathor z różami, sistrum, barką słoneczną i morzem w tle w talii The Oracle of the Goddess Gayan Sylvie Winter&Jo Dosé

Niebieskooka Izyda w The Goddess Oracle Deck Thalii Took

Izyda – Hathor w talii Goddess Guidance Oracle Cards Doreen Virtue (obraz autorstwa tego samego Jonathana Earla Bowsera, który namalował Isztar – Kleopatrę http://jonathonart.com/isis.html , na reprodukcji na stronie internetowej widać wyraźnie, że przygląda się jej matka Nut – Niebo)

Izyda w Ascended Masters Oracle Cards Doreen Virtue

Izyda – Hathor w talii Goddess Card Pack Juni Parkhurst stylizowana na współczesne wizerunki

Izyda w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc

Izyda w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc

Izyda w The Goddess Power Pack Cordelii Brabbs

Izyda – Hathor i Ozyrys w Goddesses Knowledge Cards Susan Seddon Boulet&Michaela Babcocka

Bojowo – wojenna Izyda – Hathor prosto z gry fantasy ‘Wskrześ Ozyrysa’  w Goddesses&Sirens Stacey Demarco&Jimmy’ego Mantona

Izyda gościnnie na karcie Ozyrysa w talii Gods&Titans Stacey Demarco& Jimmy’ego Mantona

Bazowałam na anglo- i polskojęzycznej wikipedii oraz następujących stronach

http://www.symbolizm.obrazy-olejne.org/ … trzab/457/ , http://www.thegoddesstree.com/GoddessGa … roject.htm
http://www.nemo.nu/ibisportal/0egyptint … /index.htm
http://www.knotofisis.net/Tiet.html
http://www.path-ways.com/forums/showthread.php?t=80
http://www.thaliatook.com/AMGG/isis.html
http://www.egyptianmyths.net/mythisis.htm

*Polska wersja ‘Izyda’ pochodzi ze zhellenizowanej formy Isis, tak jak w innych językach Bliskiego Wschodu rdzenny egipski nie zaznaczał w pisowni samogłosek, egiptolodzy domyślają się jednak, że jej imię wymawiano albo jako Iset albo Aset, co więcej żeńska końcówka ‘t’ zaczęła z czasem zanikać.

**Należy pamiętać, że według wierzeń starożytnego Egiptu, ciało należało po śmierci zachować w jak najlepszym stanie, aby nie cierpiała dusza, stąd zwyczaj balsamowania zwłok.

*** Fragment Metamorfoz albo Złotego Osła Apulejusza w przekładzie Edwina Jędrkiewicza.

**** W moim tłumaczeniu z angielskiego.

SOFIA (CHOCHMA/SZECHINA)

SOFIA

Mądrość Boga, współstworzycielka świata, przez wielu myślicieli i twórców chrześcijańskich uważana za kobiecy przejaw Boga objawiający się ludzkości oraz Ducha Świętego, trzecią osobę Trójcy. Sophia oznacza po grecku po prostu Mądrość.

O BOGINI

Sam koncept Sofii czyli Mądrości znany był już w czasach starożytności, zarówno Pitagoras jak Sokrates czy Platon rozumieli filozofię dosłownie jako philo (‘umiłowanie’) – sophię (‘mądrości’). Według Platona Mądrość była jedną z czterech cnót kardynalnych, stąd też wziął się też zapewne pomysł, że w państwie utopijnym rządzić powinni filozofowie (jako władcy wielbiący mądrość). Ta miłość do mądrości samej w sobie objawiła się także w postępowaniu Sokratesa, gdy ten stwierdził Wiem, że nic nie wiem! Takie stwierdzenie wbrew pozorom otwiera na Mądrość, bo jest się wtedy jak pusty dzban, do którego może ona napłynąć, jest też przeciwieństwem postawy sofistów, którzy twierdzili, że mogą mądrości nauczyć (za odpowiednią opłatą oczywiście). Późniejsi filozofowie hellenistyczni łączyli Sofię z Logosem (‘Słowem’), ta idea została potem przejęta przez Ewangelię św. Jana we wstępie (Na początku było Słowo…) i przejawia się w postrzeganiu Jezusa jako Słowo Boga Ojca.

Szczególny status ma Sofia w religiach monoteistycznych. W tradycji żydowskiej Mądrość to Hochma (Chochma/Hokma). Pojawia się ona w wielu księgach Starego Testamentu (Przysłów, Pieśń nad Pieśniami, Psalmów, Koheleta, Mądrości, Mądrości Syracha). Bardzo ważne dla interpretacji Mądrości Bożej są słowa w Księdze Przysłów, gdzie Mądrość mówi sama o sobie: Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała.(…) Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich (cytuję za Biblią Tysiąclecia, Prz 8:22). Istnieją spory co do tego fragmentu, niektórzy twierdzą, że jest to podstawa do przyjęcia iż Hochma to istota boska, a niektórzy uważają, że jest to tylko przedstawienie symboliczne (co jakoś mnie nie dziwi, bo w religiach monoteistycznych pierwiastek żeński jest zazwyczaj traktowany dosłownie symbolicznie ). Dodatkowo interpretację osobową wzmacnia pierwszy opis stworzenia człowieka w Księdze Genesis: A wreszcie rzekł Bóg: ‘Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam’ (Rdz, 1:26). Gdyby był faktycznie sam zapewne powiedziałby ‘mnie’, a nie ‘nam’. Co z ludzkiego, ograniczonego, ale jednak polegającego na logice punktu widzenia wydaje się być jak najbardziej uzasadnione, jako że do stworzenia potrzeba zarówno energii męskiej jak i żeńskiej.

Jak zapewne wiedzą osoby zainteresowane Kabałą Chochma to nazwa sefiroty na Drzewie Zycia, najbliższej wraz z Binah sefirze Kether (przy czym tam przedstawia energię męską). Natomiast słowo Szechina czyli Obecność Boga na Ziemi (np. w świątyni jerozolimskiej, w gorejącym krzaku, w którym Bóg objawił się Mojżeszowi, w natchnieniu proroków i króla Dawida kiedy tworzył psalmy) jest rodzaju żeńskiego co pozwala niektórym badaczom utożsamiać ją z Chochmą (na podstawie tego co sama o sobie mówi: cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich Prz 8:31). Według prawa żydowskiego tam gdzie zgromadzi się co najmniej siedmiu bogobojnych żydów, tam jest też i Szechina. W Kabale Szechina nazywana jest również Matronit, a w niektórych religijnych tradycjach żydowskich utożsamia się ją z Panną Młodą z Pieśni nad Pieśniami. Szechina to substancja kobiecości, z którą wg tradycji żydowskiej każdy mężczyzna ma kontakt poprzez swoją żonę, wg Kabały prawowierny żyd ma dwie towarzyszki: ziemską i niebiańską, misterium związku małżeńskiego objawia się tym, że obcując z ziemską towarzyszką zbliża się w sposób naturalny do niebiańskiej, bo ziemska jest jej obrazem. Istnieją również różne interpretacje co do imienia Ruach Ha Kodesh, którym Bóg jest nazywany w Księdze Psalmów 51:11 i w Księdze Izajasza, oznaczającego ‘iskrę bożą, przenikliwość, oddech, wiatr, siłę, która wprawia w ruch’ (‘ruach’ też jest rodzaju żeńskiego, podaję za http://www.tektonics.org/qt/shespirit.html).

W chrześcijaństwie Boska Mądrość jest również jednym z centralnych motywów, pojawia się w ewangeliach i listach apostolskich. Szczególnie czczona jest w chrześcijaństwie wschodnim, gdzie utożsamia się ją z Boskim Słowem (Logos), które wcieliło się w Chrystusa. W liturgii prawosławnej kapłan zapowiada czytanie Pisma św. słowem Sophia!, aby zwrócić na nie uwagę. Najlepszym przykładem tego ogromnego szacunku jakim darzy się Boską Mądrość jest oczywiście bazylika Hagia Sophia (potem zamieniona w meczet, a obecnie będąca muzeum).

Hagia Sophia

Hagia Sophia

Jednak także w chrześcijaństwie zachodnim pojawiały się osoby, które darzyły Sofię szczególną atencją takie jak Hildegarda z Bingen (poniżej jej obraz przedstawiający Sofię), Jakub Böhme szesnastowieczny wizjoner, którego filozofia miała wielki wpływ na późniejszych myślicieli czy Jane Leade, siedemnastowieczna mistyczka protestancka, która opisywała swoje wizje i dialogi z Sofią (podobnie jak Władimir Sołowjow, o którym będzie mowa później).

Sofia namalowana przez Hildegardę von Bingen

Oczywiście naturalnym wydawało się, żeby idąc za żydowską tradycją Chochmy i Szechiny przypisać Duchowi Świętemu cechy kobiece. Rzeczywiście w kościele w Urschalling w Górnej Bawarii zachowało się przedstawienie Trójcy jako Boga Ojca, Syna i Sofii:

Natomiast kiedy Stary i Nowy Testament zaczęły być tłumaczone na grekę Ducha św. zaczęto określać słowem ‘pneuma’ (dosłownie ‘oddech’, jest rodzaju nijakiego), a w przekładzie łacińskim użyto słowa Spiritus Sancti (i tu jest druga deklinacja czyli rodzaj zdecydowanie męski). Ducha św. przedstawiano albo jako mężczyznę (tutaj bardzo znana ikona Trójca Andrieja Rublowa, wszystkie osoby Trójcy są młodymi mężczyznami) albo jako gołębia.

Trzeba pamiętać, że gołębie zawsze były kojarzone z kobiecością (poniżej obraz Afrodyty autorstwa Hrany Janto), jednak zapewne gdyby zapytać przeciętnego chrześcijanina jak wygląda Trójca św. to odpowiedź brzmiałaby, Stary mężczyzna, młody mężczyzna i ptak .

Afrodyta z gołębiem

Natomiast najbardziej ideę Sofii rozwinął gnostycyzm, ruch religijno – filozoficzny rozwijający się w I i II w n.e. głównie na wschodnich ziemiach Cesarstwa Rzymskiego. Gnostycy czerpali inspirację z wielu wierzeń i systemów religijnych (judaizmu, chrześcijaństwa, helleńsko – rzymskich filozofów, zoroastrianizmu), a głównym ich założeniem było to, że materialny świat, w którym żyjemy jest niedoskonały i uwolnić z niego można się tylko poprzez gnozę czyli poznanie. Trudno jest je dzisiaj analizować ze względu na niewielką ilość zachowanych materiałów i poprzez to, że często poszczególne nurty różniły się od siebie, ale można zebrać pewne punkty wspólne:

1. Sofia jest żeńską emanacją z prapoczątku (co łączy ją z SigeCiszą Przed Powstaniem). Znajduje się w Pleromie czyli Pełni, Jedni z innymi emanacjami (eonami). Ma związek z postacią Mądrości Bożej znaną z mitologii żydowskiej, która pomaga stworzyć świat, choć w wersji gnostyckiej dzieje się to na sposób raczej przewrotny. Sofia jest emanacją Boga i reprezentuje jego żeński aspekt, który spontanicznie wyodrębnił się z nienazwanej istoty najwyższej, pierwotnego eonu (Jah/Bythos) jako jej „odbicie”, siła myślowa oraz mądrość. Razem z Chrystusem jest jego najniższą, najodleglejszą emanacją (aeony są sparowane, męskie i żeńskie istnieją razem).

2. Jej udziałem jest pierwsze poznanie, Sofia staje się brzemienna sama z siebie bez udziału Boga i wydaje z siebie Demiurga (Archonta, Jaldabaotha, cytuję The Secret Book of John ze zbiorów Nag Hammadi, tłumaczę z angielskiego, bo nie udało mi się dotrzeć do polskiej wersji: Wyłoniło się z niej coś, co było niedoskonałe i niepodobne w formie do niej samej, ponieważ poczęła je bez udziału małżonka. I niepodobne było do matki, bo przyjęło inną formę. Gdy ujrzała następstwo swej żądzy, zamieniło się ono w węża o obliczu lwa, a oczy jego były jako błyskawice. Odrzuciła je od siebie daleko tak by nikt z nieśmiertelnych nie mógł go zobaczyć, poczęła je bowiem z niewiedzy). Demiurg to twórca świata materialnego, który nie może być jednak doskonały, ponieważ brakuje mu pierwiastka duchowego. Demiurg nie wiedząc o istnieniu Boga sam się za takiego uważa. Stworzenie świata materialnego prowadzi do rozdzielenia pierwotnej boskiej jedności. Powody dla których Sofia staje się brzemienna są różne: albo jest to chęć odłączenia się od Boga, albo pycha, albo niepohamowania potrzeba tworzenia, albo szaleństwo.

Demiurg

3. Poprzez rozdzielenie boskiej jedności również Sofia zaczyna funkcjonować w dwóch postaciach: Sofii Ennoi czyli Sofii Wysokiej, Nieprzemijającej, Siły Myśli oraz Sofii Niskiej, zwanej Małą Sofią albo Sofią Śmierci. Sofia zawiera w ten sposób w sobie dwa pierwiastki: boski i ludzki.

4. Poprzez stworzenie Sofia zostaje uwięziona w świecie materialnym, a Bóg czując litość nad nią wysyła tam Chrystusa, dzięki któremu Sofia pozbywa się niskich przesłanek i powraca do jedności z boskością (w innej wersji pozostaje w świecie materialnym z miłości do ludzkości). Chrystus pojawia się na ziemi, aby nauczyć ludzi czym jest poznanie mądrości po to by mogli trafić do Pleromy.

Z tradycji gnostyckiej narodził się w dziewiętnastowiecznej Rosji ruch zwany sofiologią. Sofiologia to wiara w metafizyczne poznanie Absolutu poprzez kontemplację jego emanacji czyli Sofii, nurt ten rozpoczął Władimir Sołowjow, myśliciel i ezoteryk, jego doktrynę nazwano ‘mistyczną intuicją Sofii’. Według tego co sam twierdził przeżył trzy spotkania z Sofią doznając objawienia, pierwsze miało miejsce gdy miał 9 lat i w trakcie nabożeństwa ujrzał żeński wizerunek Boga. Kiedy dorósł a obraz ten nadal pojawiał się w jego snach, podjął się studiów teologicznych. Szczególną jego uwagę zwróciły texty Jakuba Böhme’go i Emanuela Swedenborga, zainteresował się też Kabałą, a wówczas w kolejnej wizji Sofia nakazała mu by wyjechał do Egiptu aby studiować wiedzę na jej temat. Prawdopodobnie ze względu na ten fakt Sofia miała aspekt Izydy (wizji towarzyszył zapach poświęconych tej bogini róż), ponadto to właśnie w Egipcie kult Izydy zaczął przeradzać się w wiarę w Sofię identyfikowaną z Marią, a wszelkie doktryny wyznające wiarę w żeński aspekt Mądrości Boga takie jak hermetyzm, gnoza i alchemia wywodziły się właśnie z Egiptu. Sofia objawiała się Sołowjowi a poprzez niego innym z przesłaniem, że świat zmienia się poprzez miłość i ludzkość, co pozwala wrócić do boskiej pełni.

Sołowjow zwracał uwagę, że bez względu na język jej imię ma zawsze żeński charakter: w hebrajskim Chochma/Chokma (Mądrość, Wiedza), w grece i rosyjskim Sophia (Mądrość), w hindi Maya (Idea, kobiece oblicze boskości), po łacinie Sapientia. Twierdził też, że w całej tradycji judeochrześcijańskiej nie jest ona oddzielnym bóstwem, a żeńską emanacją Boga. Postrzegał Sofię poprzez tradycję gnostycko – kabalistyczną, widział ją i jako Chochmę, i jako Szechinę (żeński początek w Bogu). Zachowały się przekazy za pomocą jego pisma automatycznego z napisem: An-Soph, Jah, Soph-Jah, co można przetłumaczyć jako An Soph – ‘Ukryty Bóg Kabały’, Soph – ‘Koniec’, Jah – ‘Nienazwany Bóg’. Całość oznacza, że Sofia to ‘koniec Boga’, jest ona ogniwem łączącym Boga z ludzkością, mediatorem między energią a materią (co odpowiada gnostyckiej tradycji Sofii jako eonu najbliższego Ziemi). Sołowjow przejął też tradycję kabalistyczną wierzącą iż w ukochanej kobiecie kryje się żeński element Boga, a miłość pozwala na powstanie jego widzialnego obrazu w świecie materii. Podąża też za rozważaniami Jakuba Bömhe’go nad tym, że śmierć to dezintegracja, która rozpoczęła się od rozdziału płci pierwotnej androgynicznej istoty, a nieśmiertelnym może być człowiek, który powrócił do jedni (stąd harmonijny, oparty na wyższych uczuciach związek z drugą osobą prowadzi do życia wiecznego).

Co ciekawe Sołowjow w dziewiętnastym wieku wiedzę o gnostycyzmie opierał głównie o texty przeciwników tego nurtu takich jak Ireneusz z Lyonu, Orygenes, Tertulian, Klemens Aleksandryjski czy Hipolit Rzymski, ponieważ wiele dzieł gnostyckich zostało odkrytych dopiero w latach czterdziestych dwudziestego wieku, kiedy to znalezione zostały zbiory z biblioteki Nag Hammadi i Qumran. A jednak mimo nieznajomości tych kluczowych dla gnostycyzmu dzieł, koncepcje sofiologiczne Sołowjowa pozostają w zaskakującej z nimi zgodności.

Sołowjow tworzył bardzo zmysłowe liryki do Sofii, przypominające relacje kapłana i bogini. Nazywał ją Wieczną Przyjaciółką, Królową, Boginią, Mistyczną Oblubienicą, Naturą Wszechświatą, Przepiękną Panią, Niebiańską Dziewicą, Dziewicą Wrót Tęczowych, Zorzą (Aurorą), Ewig Weibliche, Boehme, Sofia w jego twórczości ma wiele twarzy, ponieważ jest boska i może być wszystkim. Szczególne przesłanie miała dla Sołowjowa miłość fizyczna, ponieważ jest ona chemicznym połączeniem dwóch istnień, a co za tym idzie prowadzi do pełni (nawet miłość macierzyńska nie dorównuje jej pod tym względem, ponieważ temu uczuciu zawsze towarzyszy utrata indywidualności matki). Dlatego wyrazem czci dla Sofii jest budowanie dobrych relacji z innymi, zwłaszcza z kobietami, którym przypisywał szczególną rolę.

Sołowjow znalazł od razu naśladowców (a przecież objawienia były indywidualnym i bardzo intymnym przeżyciem): najpierw brata Michaiła i bratanka Siergieja, Aleksandra Błoka, Borisa Bugajewa, a pośrednio także Pawła Fłorienskiego, Nikołaja Bierdiajewa, a przede wszystkim Siergieja Bułgakowa, który Sofię widział nie jako osobę Trójcy, a byt współistniejący z nią i równie potężny, działający jako żeńska czwarta siła przy męskiej Trójcy (co zostało uznane za herezję). Dlaczego właśnie w Rosji rozwinął się ten nurt myślowy? Być może dlatego że nie przeżyła Oświecenia z jego kultem logiki i rozumowego postrzegania tak jak świat zachodni, a w prawosławiu zachowały się wpływy dawnych religii i ich wizje porządku kosmicznego stąd tak często spotykany mistycyzm i podążanie za mistrzami duchowymi. Na dodatek w drugiej połowie dziewiętnastego wieku obrazem kobiety w kulturze, sztuce i literaturze zachodnioeuropejskiej była femme fatale (szczególnie lubiany był motyw Salome z głową Jana Chrzciciela), prawdopodobnie ze względu na postępującą emancypację kobiet i strach przed utratą pozycji, jaki powodowała w umysłach mężczyzn. W tym czasie w Rosji panował zupełnie inny klimat, w połowie wieku dokonała się swego rodzaju rewolucja, która sprawiła, że idealnym modelem kobiety stała się partnerka intelektualna mężczyzny. Dlatego panny z dobrych domów były kształcone i zachęcane do rozwoju, oczywiście dotyczyło to tylko tej części społeczeństwa, która mogła sobie na to pozwolić finansowo.

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

W kulturze helleńskiej Sofia była raczej konceptem filozoficznym, ale pojawiały się także jej personifikacje, (na dowód: jej alegoryczna figura z Biblioteki Celsusa w Efezie). Podobnie było jeżeli chodzi o Szechinę, Izraelici mieli zakaz przedstawiania Boga poprzez rzeźby czy malunki, dlatego nie ma żadnych figur czy innych wizerunków Mądrości.

posąg z biblioteki w Efezie

W chrześcijaństwie zachodnim, tak jak już wspominałam, najbardziej charakterystycznym motywem jest gołąb, a we wschodnim bardzo rozwinięta jest ikonografia sofijna.

Jej symbolem w kulturze chrześcijańskiej jest też krąg z siedmioma kolumnami wiedzy (znowu Księga Przysłów: Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn, Prz 9:1)

Istnieje też pewna zagadka związana z freskiem Stworzenie Adama Michała Anioła.Przypominam, gdyby ktoś nie skojarzył:

Przyjrzyjcie się uważnie i zwróćcie uwagę na postać o blond włosach, wyrazistym spojrzeniu i szczupłej sylwetce, która obejmuje Stwórcę i różni się od innych cherubinów.

Zastanawiano się kto to może być, ze względu na jej kobiecą urodę pojawiły się głosy, że to postać Ewy, która wkrótce zostanie stworzona, ale w innych częściach fresku Michał Anioł przedstawiał Ewę w zupełnie inny sposób:

W takim razie kto to jest? Otóż co najmniej kilkoro naukowców uważa, że ta postać to właśnie Sofia:

Zgodnie z Księgą Przysłów, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała.(…) Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich, co sugeruje, że Sofia musiała być obecna przy tworzeniu człowieka (dodatkowo Genesis 1:26, Uczyńmy człowieka na NASZ obraz, podobnego NAM).

Jak dla mnie ma to sens 🙂

ZNACZENIE DYWINACYJNE

OSOBA

Ktoś kto posiada mądrość, a nie tylko wiedzę – w odróżnieniu od karty Ateny, która stawia na fakty i chłodną logikę tu chodzi bardziej o wewnętrzną mądrość gromadzoną poprzez obserwacje i niekoniecznie opartą o wiedzę książkową (w moim prywatnym rozumieniu karta Ateny oznacza studiowanie przedmiotów ścisłych podczas gdy Sophia mówi o humanistyce i językach obcych). Ta wiedza oparta jest o miłość oraz zrozumienie dla innych i niezależna od wieku, wykształcenia czy rasy. Ktoś kto pojawia się w karcie Sofii jest otwarty i wyrozumiały, a w negatywie powierzchowny, nie przewidujący konsekwencji i zarozumiały.

Zawody: naukowiec, wykładowca, nauczyciel (raczej akademicki niż np. w szkole podstawowej), wynalazca, osoba używająca w pracy intelektu i języka, a także wszelkiego rodzaju pośrednik.

RADA

Twoje myśli kreują twoją rzeczywistość, filtruj te, które mogą ci zaszkodzić.

Spójrz głębiej. Obserwuj bez osądzania. Sytuacja, o którą pytasz może wymagać od ciebie stanięcia wyżej niż inni. Ufaj swojej własnej wiedzy, a niekoniecznie temu co słyszysz dookoła. Wiedz kiedy warto mówić, a kiedy lepiej nie otwierać ust. Nie zniechęcaj się jeżeli początki są trudne, pojawi się pomoc.

Ta karta potwierdza, że twoje postrzeganie świata jest prawidłowe, ale możesz znajdować się w klatce struktur, przesądów i powierzchowności.

Możesz czuć się nierozumiany i niedoceniany. Ceną mądrości jest często samotność, ale pamiętaj, że wiedza ma niewielki wymiar jeżeli nie się nią nie dzieli. Inni mogą uczyć się od ciebie, a ty od innych.

Znajdź inspirację.

Nauka. Zrozumienie, oświecenie. Czas namysłu. Komunikacja. Pośrednictwo.

W MIŁOŚCI

Jeżeli jesteś w związku: często oznacza początki relacji, czas radości i zabawy w związku, ale przy innych kartach będzie mówiła o potrzebie wejścia na głębszy poziom, gdzie wymagane jest przemyślane postępowanie. Błąd partnera/-ki wynika z niewiedzy, nie ze złej woli.

Jeżeli jesteś samotny/-a: twoja samotność może wynikać z tego, że nie dojrzałeś do stałego związku.

W FINANSACH

Sytuacja może wymagać pomocy specjalisty lub pośrednika. Początek nowego przedsięwzięcia, ma szansę rozwinąć się ono pomyślnie nawet przy ewentualnych początkowych kłopotach. Nie nastawiaj się wyłącznie na zysk, spójrz z szerszej perspektywy.

W ZDROWIU

Uwaga na choroby psychosomatyczne i te wynikające ze stresu. Migreny. Bezsenność. Możliwa utrata ciąży lub przedwczesny poród. Szczególnie narażone części ciała: tym razem raczej psychika.

KARTY

Moim nie tylko ulubionym wizerunkiem Sofii, ale w ogóle ukochaną kartą we wszelkich możliwych taliach jest obraz Pameli Matthews z talii Goddesses of the New Light (nawiązujący do filozofii gnostyckiej)

Sofia w talii Goddess Inspiration Oracle Kris Waldherr przypomina trochę stylem ikony prawosławne (co jak najbardziej ma sens pamiętając jaką atencją darzy ją wschodnie chrześcijaństwo)

Sofia w The Goddess Oracle Hrany Janto&Amy Sophii Marashinsky, przedstawiona jest jako brzemienna (znowu zgodnie z tradycją gnostycką), w dłoniach trzyma kielich mądrości, a towarzyszy jej gołąb (tradycja zachodniochrześcijańska), widać też aureolę Szechiny nad jej głową (tradycja judaistyczna)

Sofia w Goddess Card Pack Juni Parkhurst, ma twarz Czarnej Madonny i róże przypisywane zarówno Izydzie jak i Marii

Sofia w The Goddess Oracle Deck Thalii Took, mam wrażenie, że to głębokie spojrzenie nawiązuje w jakiś sposób do fresku Michała Anioła, o którym była mowa powyżej

Sofia w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc (jako Chochma)

Sofia w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc

Na podstawie:

Rzeczycka Monika, Fenomen Sofii-Wiecznej Kobiecości w prozie powieściowej symbolistów rosyjskich (Andrieja Biełego, Fiodora Sołoguba, Walerija Briusowa), Gdańsk 2002, Divine Sophia: the Wisdom Writings of Vladimir Solovyov by Vladimir Sergeyevich Solovyov, Judith Deutsch Kornblatt (dostępna pod adresem http://books.google.pl/books?id=2qWndU- … &q&f=false ), The Christian Goddess: Archetype and Theology in the Fantasies of George MacDonald Bonnie Gaarden (dostępna pod adresem http://books.google.pl/books?id=tZi7V-y … &q&f=false ), http://www.jstor.org/pss/3045958, http://www.jstor.org/pss/1483492, http://www.oocities.org/athens/agora/6776/break1.htm , http://northernway.org/presentations/godwife/33.html i http://northernway.org/presentations/godwife/38.html i angielskiej wikipedii http://en.wikipedia.org/wiki/Sophia_(wisdom). Wszystkie cytaty za Biblią Tysiąclecia dostępną także online: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=546&werset=31#W31

A ponieważ był to chyba najbardziej złożony i obszerny post jaki do tej pory napisałam na temat jakiejkolwiek bogini to pozwolę nagrodzić samą siebie odpowiednią muzyką. Która innym też się przy okazji może spodobać.

Therion The Perennial Sophia (‘Odwieczna Sofia’)

I jeszcze zupełnie inna, ale równie dobra

Victoria Williams Holy Spirit (‘Duch św.’)