Tag Archives: fenicja

AFRODYTA (WENUS)

AFRODYTA

Helleńska bogini piękna, przyjemności, zmysłowości i miłości, patronka zakochanych i artystów. Córka Uranosa, narodziła się z jego nasienia i piany morskiej po kastracji dokonanej przez Kronosa. Kult Afrodyty dotarł z Fenicji do kontynentalnej Hellady przez Cypr, gdzie według mitu się narodziła. Odpowiedniczką Afrodyty w starożytnym Rzymie była bogini Wenus. Jej imię oznacza Powstała z Piany.

O BOGINI

Najczęściej spotykaną wersją mitu na temat jej narodzin jest ta zaprezentowana przez Hejzoda w Teogonii, gdzie Kronos odcina genitalia swego ojca Uranosa, boga nieba, a te spadają do morza w okolicy Pafos na Cyprze. Piana, jaka z nich tryska miesza się z wodą morską, a z niej wyłania się Afrodyta. Z kolei Homer w Iliadzie twierdził, że jest ona córką Zeusa i tytanidy Dione (która była jego małżonką w najstarszych kultach w Dodonie). Platon w Uczcie mówi o istnieniu dwóch bogiń: niebiańskiej Afrodyty Uranii narodzonej z krwi Uranosa oraz ziemskiej Afrodyty Pandemos („Afrodyty Pospolitej, Afrodyty Całego Miasta”). Przekonuje, że na uwagę nie zasługuje miłość reprezentowana przez tą drugą, ziemską i nie duchową, która może być skierowana zarówno ku kobiecie jak i ku chłopcu, a jej głównym celem jest spłodzenie potomstwa, ale wyższe, uduchowione formy miłości wyłączne dla mężczyzn i wolne od rozpusty. Jednak jest to późniejszy koncept filozoficzny i nie pojawia się w oryginalnych mitach.

aphrodite-rock-paphos-300x225
Miejsce, gdzie według legend z morza wyłoniła się Afrodyta

Gdy Afrodyta wyłoniła się z morza, otoczyły ją delfiny, a bóg wiatru Zefir dmuchając na muszlę, na której stała, sprawił, że przydryfowała do brzegu, gdzie czekały na nią Charyty boginie wdzięku oraz Hory, boginie pór roku. Charyty nałożyły na jej biodra magiczną przepaskę, która obdarzała noszącą nieodpartym urokiem, uczesały ją, ubrały w najdelikatniejsze szaty i uwieńczyły kwiatami. Nimfy zaprzęgły do jej rydwanu białe gołębie, nad nim unosili się Potos i Himeros, uosobienia Pożądania oraz Tęsknoty, za nim ustawili się Hymen, symbolizujący zaślubiny oraz Pejto, wcielenie miłosnej namowy. Gdy orszak ten ruszył w kierunku Olimpu, cały świat wypełnił się radością, a kiedy Afrodyta przestąpiła progi boskiej siedziby, wzbudziła zachwyt bogów i zazdrość bogiń. Z różnych przyczyn* Zeus postanowił, że poślubi ona okaleczonego i utykającego Hefajstosa, boga kowali, co jednak nie było dobrym połączeniem. Hefajstos był uważany za brzydkiego i spędzał czas głównie w swojej kuźniach na wyspach Lemnos i Lipara oraz w wulkanie Etny, podczas gdy Afrodyta wolała stroić się, bawić i ucztować, dlatego nudziła się w obecności utalentowanego, lecz zapracowanego małżonka.

Wkrótce znalazła sobie kochanka, boga wojny Aresa. Ich romans był gorący i zaowocował narodzinami Harmonii, późniejszej żony Kadmosa, a także Anterosa, Dejmosa („Trwoga”) i Fobosa („Strach”), a według niektórych wersji także Erosa. W pewnym momencie mąż Afrodyty dowiedział się o ich romansie od Heliosa i przygotował specjalną magiczną sieć, którą ukrył w łóżku. Kiedy kochankowie się w nim znaleźli, zaciągnął sieć i zwołał wszystkich bogów olimpijskich, aby wyśmiewali ich niewierność.

Wkrótce Afrodycie przestał wystarczać Ares i znalazła sobie nowego kochanka Adonisa. O tym romansie pisałam już przy poście o Korze Persefonie, więc pozwolę sobie przytoczyć fragment:

Kora Persefona uczestniczyła także w sporze z Afrodytą o Adonisa. Według podań Adonis był nieślubnym dzieckiem królewny Myrry, która rozgniewała Afrodytę, a ta za karę wzbudziła w niej występną miłość do własnego ojca. Udało się jej oszukać go i spędzić z nim kilka nocy, ale gdy sprawa wyszła na jaw, rozzłoszczony król porwał nóż i zaczął ją ścigać. Uciekając przed jego furią, błagała bogów o ratunek, a ci przemienili ją w drzewo, które wzięło swoją nazwę od jej imienia. Po dziewięciu miesiącach kora pękła i z pnia drzewa wyszedł na świat chłopiec. Afrodyta zamknęła dziecko w skrzyni i powierzyła opiece Kory Persefony, jednak bogini Podziemia zakochała się w młodym Adonisie i postanowiła nie wypuszczać go z Hadesu, co wywołało złość Afrodyty. Spór musiał rozstrzygać Zeus, który orzekł, że jedną trzecią roku Adonis ma spędzać z Afrodytą, jedną trzecią z Korą Persefoną, a resztę czasu gdzie sam zechce. Według innej wersji młodzieniec zginął od kłów dzika, w którego zamienił się zazdrosny o boginię piękna Ares, a rozpacz Afrodyty była tak wielka, że Zeus pozwolił by Adonis wracał wiosną i latem do niej, jednak jesień i zimę musiał spędzać w Hadesie.

Podobno to właśnie Adonis był wielką miłością Afrodyty, choć nie przepadała za polowaniami, to towarzyszyła mu w ich trakcie, ponieważ był zapalonym myśliwym. Ares, wcielając się w dzika, wykastrował młodzieńca, który umarł z upływu krwi, a tam gdzie na trawę upadały krople krwi rozkwitły anemony. Ludy wschodniej części basenu śródziemnomorskiego czciły Adonisa jako boga, regularnie o danej porze roku opłakując jego śmierć i wspominając rozpacz Afrodyty.

Afrodyta była też kochanką Hermesa, któremu urodziła androgyniczne stworzenie od imion rodziców zwane Hermafroditos oraz Dionizosa, z którym miała syna Priaposa, boga płodności i ogrodów. Jak widać z relacji o Adonisie, nie gardziła też ludzkimi mężczyznami. Z jej romansu z trojańczykiem Anchizesem narodził się Eneasz, jeden z niewielu ocalałych z pożaru Troi po podboju przez Achajów, znana jest też relacja, że uratowała Argonautę Butesa, który jako jedyny rzucił się ku śpiewającym syrenom, przeniosła go na Sycylię, uczyniła swoim kochankiem i urodziła syna Eryksa (według innej wersji jego ojcem był Posejdon), który potem wzniósł świątynię ku jej czci.

Afrodyta była boginią kapryśną i zazdrosną, wiele jest wzmianek na temat tego, że ukarała śmiertelniczkę chwalącą się urodą większą od bogini. Oprócz wspomnianej już Myrry na jej gniew naraziły się Eos (za romans z Aresem bogini wzbudziła w niej nieodwzajemnione uczucie do Oriona) i Psyche (którą doświadczała okrutnie za jej urodę i romans z Erosem). Karała także za brak zainteresowania miłością i romansami, w ten sposób z jej przyczyny życie stracił Hippolytos syn Tezeusza (co zaowocowało tragedią rodzinną; syn Tezeusza gardził uciechami miłosnymi więc Afrodyta wzbudziła w Fedrze, macosze Hippolytosa uczucie, a kiedy ten ją odtrącił, popełniła samobójstwo zostawiając list, w którym oskarżyła pasierba o gwałt, rozgniewany Tezeusz poprosił Posejdona by ten zabił jego syna, co też się stało) i mieszkanki wyspy Lemnos, które przez nieokazywanie jej czci ukarała zapachem nie do zniesienia, mężowie porzucili je dla branek trackich, co z kolei doprowadziło do zmowy przeciw nim i wymordowania wszystkich mężczyzn; przez dłuższy czas kobiety na Lemnos żyły w społeczności wyłącznie żeńskiej. Pomogła Hippomenesowi wygrać wyścig z Atalantą rzucając złote jabłka, dzięki czemu mógł ją poślubić, jednak ostatecznie oboje zostali zamienieni w lwy (czy to przez nią samą, Demeter, Kybele lub Zeusa). Ukarała również córki cypryjskiego króla Kinyrasa, które musiały oddawać się jako prostytutki cudzoziemcom odwiedzającym Pafos.

Afrodyta jest oczywiście kojarzona z sądem Parysa i wojną trojańską. Na weselu Tetydy i Peleusa bogini niezgody Eris, wściekła, że nie została zaproszona, rzuciła złote jabłko z napisem Dla Najpiękniejszej. Trzy boginie, Afrodyta, Atena i Hera, wyciągnęły po nie ręce i wyniknął spór, który polecono rozstrzygnąć Parysowi, królewiczowi trojańskiemu. Parys nie potrafił zdecydować, bo wszystkie wydawały mu się piękne, więc boginie uciekły się do przekupstwa: Hera obiecała mu władzę nad całym światem helleńskim w Azji i Europie, Atena dawała wiedzę, sławę i sukcesy w bitwach, a Afrodyta zobowiązała się zapewnić mu miłość najpiękniejszej kobiety świata. Ten ostatni prezent skusił Parysa, który wręczył jabłko Afrodycie. Na nieszczęście dla niego, owa najpiękniejsza kobieta, Helena, była już zamężna z Menelaosem, królem Sparty, a jej porwanie wywołało słynną Wojnę Trojańską.

W czasie wojny Afrodyta jak tylko mogła wspierała Trojańczyków. Szczególną opieką otaczała Parysa, kiedy w trakcie pojedynku z Menelaosem przeciwnik o mało go nie zabił, otoczyła księcia trojańskiego obłokami i uniosła z pola walki. Ochroniła również swojego syna Eneasza od śmierci z rąk Diomedesa, sama odnosząc przy tym rany (Homer opowiada, że leczyła ją na Olimpie jej matka Dione) i ochraniała go, gdy z najbliższą rodziną ratował się z płonącej Troi. Ze względu na Eneasza do Afrodyty szczególny stosunek mieli Rzymianie, utożsamiając ją ze italską boginią Wenus; uchodziła za protoplastkę rodu Juliuszów, z którego wywodził się Gajusz Juliusz Cezar i to on postawił jej w Rzymie świątynię Venus Genitrix („Wenus Matki”)**. Wenus posiadała bardzo podobne cechy do Afrodyty, była patronką miłości, piękna, sexualności, uwodzenia, kobiecego czaru, płodności i pomyślności, stąd jej późniejsze utożsamienie jej z helleńską odpowiedniczką. Przed ślubem dziewczęta składały jej ofiary w świątyni (prawdopodobnie przynosiły swoje zabawki).

Afrodyta przedstawiana jest także jako patronka sztuki, to do niej zwrócił się Pigmalion, by ożywiła posąg kobiety, którą właśnie wyrzeźbił. Bogini przychyliła się do jego prośby, a kobieta nazwana Galateą, została jego żoną i urodziła mu syna Pafosa, eponima miasta, w który stanęła potem jej świątynia.

Początków kultu Afrodyty można doszukiwać się w obrzędach ku czci fenickiej*** Asztarte, z kolei Asztarte wywodzi się od Isztar, a ta od Inanny, wszystkie były utożsamiane z gwiazdą poranną i wieczorną czyli planetą Wenus. Najprawdopodobniej to kupcy feniccy handlując z Kyterą i Cyprem sprowadzili tam kult Asztarte, a stamtąd przedostał się do całego świata helleńskiego. Największymi ośrodkami jej kultu były słynne świątynie na Cyprze (z 12tego wieku p.n.e) i w Koryncie, a jednym z jego form współżycie z kapłankami podobnie jak w kulcie Inanny, Isztar i Asztarte.

aphrodite-temple-paphos

Ruiny świątyni Afrodyty w Pafos (Cypr)
(zdjęcie ze strony http://place2visit.net/euro-trip/paphos-attractions-paphos-things-to-do/)

tak wygląda na planie:

cypr090

oraz w Koryncie

gsplcoac09
(zdjęcie ze strony http://holylandphotos.wordpress.com/2013/06/25/the-temple-of-aphrodite-and-the-upper-peirene-spring-on-the-acrocorinth-at-corinth/, więcej na stronie http://www.earthsongforums.com/forums/showthread.php?t=9079)

W całym świecie helleńskim, a szczególnie w Attyce i na Cyprze, na przełomie czerwca i lipca, obchodzono festiwal Afrodyzji ku czci Afrodyty Pandemos. Odbywały się wtedy obrzędy oczyszczające (świątynię skrapiano krwią gołębia, ptaka poświęconego bogini), potem następowała procesja i misteria wtajemniczające w kult Afrodyty jako bogini morza oraz pieczono chleb w kształcie fallusa. W ofierze składano kozły (Afrodytę Pandemos przedstawiano jako jadącą na koźle) oraz ogień, kadzidło i kwiaty. Przydomek „Pandemos” oznaczał nie tylko, że patronowała miłości zmysłowej, ale jednoczyła ludzi, wiele jednostek łączyła w społeczność, co było przedmiotem świętowania.

Najczęściej spotykane przydomki Afrodyty to oprócz Pandemos i Urania także Kytherea/Kerigo (Pani Kytery) and Cypris/Cypryda (Pani Cypru) oraz Acidalia (od nazwy źródła, w którym się kąpała) i Areia (szczególnie w Sparcie jako kochanka Aresa).

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Jest to jedna z najchętniej przedstawianych bogiń, w starożytności ukazywano ją często w formie posągów i płaskorzeźb, nagą lub półnagą (poza jej przedstawieniem jako Afrodyty Uranii, gdzie jej ciało jest zakryte).

Rzeźby (kolejno: Afrodyta z Syrakuz, Afrodyta z Milos, Afrodyta z Myriny, Afrodyta z Knidos, Venus Pudica, Afrodyta Kallipygos, Afrodyta Urania)

Aphrodite Pudica Afrodyta z Milos Altes_Museum_-_Aphrodite_Heyl Aphrodite of Cnidus Aphrodite of Menophantos Venus Kallipygos

320px-Turtle_Aphrodite_Ourania

Reliefy i malowidła:

Afrodyta jadąca na łabędziu

Aphrodite riding a swan

Afrodyta, Helena, Parys i Eros

aphrodite helen paris and eros

Venus i Mars, fresk z Pompei

ares_aphrodite

Narodziny Afrodyty, fresk z Pompei

Aphrodite_Anadyomene_from_Pompeii_cropped
W sztuce nowożytnej najczęstsze są jej przedstawienia związane z narodzinami (jako Afrodyta Anadyomene czyli „Afrodyta Wyłaniająca Się z Piany”) i sądem Parysa.

Sandro Boticelli ‘Narodziny Wenus’

800px-Sandro_Botticelli_-_La_nascita_di_Venere_-_Google_Art_Project_-_edited

William Adolphe Bouguereau ‘Narodziny Wenus’

640px-The_Birth_of_Venus_by_William-Adolphe_Bouguereau_(1879)
Najczęściej przypisywanymi jej zwierzętami są gołębie (które wiązano jeszcze z Asztarte), delfiny, żółwie, łabędzie, wróble, kozły i konie. Rośliny z nią powiązane to róże i mirt, a innymi jej rekwizytami są lustro, muszla oraz przepaska.

Continue reading

SIGE

“Let silence take you to the core of life.”
Rumi

“My Soul gave me good counsel, teaching me to listen to the voices not produced by tongues, nor shouted from throats. Now … I sip at silence and listen to its inwardness that chants songs of the eons, reciting praises of the sky, announcing the mysteries of the Unseen.”
Kahlil Gibran

SIGE

W kosmologii gnostyckiej Cisza, pierwotny żeński byt, z którego wyemanowały inne eony, m.in. najmłodsza Sofia czyli Mądrość.

O BOGINI

Gnostycyzm narodził się w I i II wieku na wschodzie Cesarstwa Rzymskiego (głównie na terenach Egiptu oraz Fenicji) i łączył w sobie elementy chrześcijaństwa oraz elementami filozofii helleńskiej i rzymskiej (przede wszystkim gnozy, dualizmu i hermetyzmu).Jednym z jego głównych założeń był prymat energii nad materią oraz konieczność nieustannego rozwoju (zbawienie duszy dokonywało się według tej filozofii poprzez osiągnięcie gnozy czyli poznania). Ruch ten był zróżnicowany wewnętrznie, dosyć wcześnie został potępiony przez ojców Kościoła, w związku z tym nie przetrwały oryginalne pisma gnostyków i ich poglądy znano przez długi czas tylko z textów ich adwersarzy. Zmieniło się to dopiero w 1945 kiedy odkryto papirusy z Nag Hammadi  i udało się zrekonstruować ewangelie gnostyczne oraz inne pisma ukazujące filozofię gnostycką.

W większości systemów gnostyckich pojawia się koncepcja eonów czyli emanacji Boga pojawiającego się jako Jedyny, Absolut, Monad, Aion Teleos (Najszerszy Eon), Bythos (Głębia), Proarkhe (Przed Początkiem), Arkhe (Początek). W zależności od szkoły eony te są inaczej klasyfikowane i nazywane, dla celów tego posta ograniczę się tylko do szkoły gnostycyzmu według Walentyna, która określa je jako bliźniacze pary energii męskiej oraz żeńskiej i nazywa syzygiami. W jego ujęciu źródłem wszelkiego istnienia są pierwotne, idealne zasady: męski Bythos, Proarkhe lub Propator oraz żeński Ennoia (Myśl, Zamierzenie), Charis (Łaska) lub Sige (Cisza), które poczynają i wydają z siebie eon męski Nous (Umysł) oraz żeński Aletheia (Prawda), a z nich wywodzą się Zoe (Życie) i Logos (Słowo) oraz trzydzieścioro innych, męsko – żeńskich bliźniaczych eonów tworzących Pleromę (Pełnię, Jednię)*.

Aeons

Ostatnim i najmłodszym z żeńskich eonów jest Sophia (Mądrość), która czy to niewiedzy, czy nieposkromionej chęci tworzenia wydaje z siebie Demiurga, twórcę świata materialnego i traci przez to miejsce w Pleromie. Aby ratować ją oraz ludzkość Bythos emanuje z siebie Chrystusa, który jako Jeszua przychodzi na świat by nauczać jak osiągnąć stan poznania (gnozy).  

Valentinian Pleroma

W systemie walentyniańskim początkiem są dwie odwieczne, współistniejące zasady, męska i żeńska, które emanują z siebie eony na swoje podobieństwo, a zatem także z natury męskie i żeńskie oraz twórcze, bo emanują z siebie kolejne. Nie jest jednak do końca jasnym czy pierwotne zasady, Bythos i Sige, były faktycznie od początku dwoiste, według wcześniejszych wierzeń, a także wśród samych walentynian istniało przekonanie, że pierwotna zasada była albo poza płcią, albo hermafrodytą, która rozdzieliła się na element męski i żeński. Ponadto w wersji Cyryla z Jerozolimy Sige jest córką Bythosa i to z nim poczyna Logos czyli Słowo, trzeba jednak brać poprawkę na to, że autor był nieprzejednanym krytykiem zarówno arian jak i gnostyków, a podział, który przytacza, ma na celu ośmieszenie ich (podobna sytuacja ma miejsce z Ireneuszem z Lyonu i jego naigrywaniem się z koegzystencji Ciszy oraz Słowa w jednej Pleromie).

Właściwie nomen est omen, bo na temat Sige panuje cisza i trudno znaleźć informacje o niej samej. Natomiast przesłanie jej karty jest czytelne: Miej świadomość jak wielką moc ma cisza. Jest wielką mądrością decydowanie kiedy milczeć lub nie odpowiadać. Otocz się twórczą ciszą medytacji zanim zaczniesz działać. To bogini kontemplacji, która namawia nas abyśmy trochę zwolnili, zastanowili się i odpoczęli. Pamiętajmy, że kiedy jesteśmy sami i nie komunikujemy się z otoczeniem, mamy kontakt z samymi sobą i z naszym prawdziwym ‘ja’. Często tak bardzo pragniemy miłości oraz akceptacji, że tłumimy nasze prawdziwe potrzeby, a ponieważ w naszej cywilizacji silnie zakorzeniony jest nacisk na życie we wspólnocie, to przebywanie w samotności i ciszy wzbudza w nas lęk. Wylosowanie karty Sige pomaga nam znaleźć nam siły na konfrontację z samymi sobą.

Sige ukazuje aktywne nie-działania, które nie wynika z obojętności, a z umiejętności zastanowienia się i obserwowania. Przypomina nam, że słowo może zarówno leczyć jak i zabijać, a raz wypowiedziane nie może być cofnięte. Skoro z Ciszy powstało Słowo to jest ona z natury twórcza, a ponadto zawiera w sobie wyraźny element poszukiwania wiedzy i zrozumienia, który wydaje w końcu plon w postaci Słowa. Ze względu na swój kobiecy aspekt wiedza ta jest intuicyjna i podświadoma, ale bez poszukiwania nie dostąpimy oświecenia**. Siła ciszy jest w każdym z nas i każdy z nas w pewnym punkcie swojego życia musi się z nią skonfrontować. Jeżeli się w nią wsłuchamy, potrafi przemawiać głośno i wyraźnie, a kiedy ją ignorujemy zaczyna wręcz krzyczeć i domagać się uwagi.

To siła koncentracji i inspiracji, która jest niezbędna zanim zaczniemy działać o ile oczywiście pragniemy, by nasze działanie przyniosło określony skutek. Przynosi mi na myśl to co mówiła Tarocistka Danuta o arkanie Głupca i literze Alef: Kiedy mamy jakiś pomysł, kiedy mamy ten pomysł niesprecyzowany, który się zaczyna krystalizować gdzieś w naszej głowie, ale jeszcze nie został temu światu zewnętrznemu zaprezentowany, jest taki moment w którym stajemy i bierzemy ten oddech, po którym ma nastąpić personalizacja, po którym ma nastąpić moment nazywania, moment identyfikowania naszych oczekiwań, naszych założeń, naszych talentów, ale pierwszą manifestacją woli jest właśnie nabranie tego oddechu i dokąd nie padnie pierwsze słowo to cały czas jeszcze jest ta faza „już,tuż”, ale jeszcze cały czas mogę nie powiedzieć, jeszcze cały czas mogę zmienić jakość słów użytych, jeszcze cały czas jest to w fazie tworzenia się w mojej wyobraźni***.

 WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Z czasów starożytnych nie zachowały się żadne jej znane wizerunki i  nie ma też żadnej pewności, że takowe istniały.

ZNACZENIE DYWINACYJNE

OSOBA

Osoba pokazująca się w karcie Sige jest małomówna i cicha, często nieśmiała, ale też mądra. Przy innych kartach (np. karcie Persefony) może sugerować trudne dzieciństwo, kłótnie w rodzinie lub rodziców nie znoszących sprzeciwu. W negatywie ukazuje osobę, która albo mówi w nadmiarze, albo nie potrafi słuchać,albo kłamie, plotkuje czy też jedno mówi, drugie myśli, a jeszcze inne robi.

RADA

Możesz czuć się przytłoczony ilością wydarzeń jakie dzieją się w twoim życiu. Być może poważne zakłócenie w codziennej rutynie takiej jak choroba czy utrata czegoś ważnego wymusi na tobie zatrzymanie i przemyślenie tego na czym ci zależy i do czego powinieneś dążyć. Nie podejmuj teraz żadnych ważnych kroków w życiu, tonie jest dobry czas na działanie. Unikaj hałasu, nie krzycz na innych, postaraj się nie dopuszczać do gonitwy myśli, nie odpowiadaj na zaczepki. Wskazane wyciszenie i medytacja. O ile to możliwe udaj się na urlop, jeżeli nie, poproś otoczenie o chwilę wytchnienia. To musi być czas dla ciebie.

W MIŁOŚCI

W związkach: mogą występować problemy z komunikacją. Słuchaj bardziej ukochanej osoby, a sam mów mniej. Możliwe, że konflikty narosły do tego stopnia, że konieczna jest (czasowa) separacja. Jeżeli jesteś samotna/-y: to jest czas dla ciebie, skoncentruj się na obserwacji i nauce, nie na flirtowaniu.

W FINANSACH

Tonie jest dobry moment na działanie, ten czas należy poświęcić na przemyślenia. Przy poszukiwaniu pracy karta sugeruje, żeby rozważyć rozpoczęcie własnej działalności, zwłaszcza w zawodach kreatywnych i wymagających myślenia. Jest też ostrzeżeniem, że pracodawca lub koledzy z pracy nie mówią nam wszystkiego czy wręcz zatajają coś istotnego.

W ZDROWIU

Zwróć uwagę na diagnostykę, coś może zostać niezauważone lub zlekceważone w trakcie badania, możliwe, że będziesz zmuszony udać się do wielu lekarzy zanim przyczyna choroby zostanie ustalona. Nie zarywaj nocy i postaraj się wysypiać. Potrzebujesz odpoczynku i spokoju, jeżeli nie zrobisz sobie teraz przerwy to wkrótce kłopoty zdrowotne spadną na ciebie ze zdwojoną siłą. Szczególnie narażone części ciała: krtań, gardło, tarczyca, migdałki, język.

OBRAZY

Pierwszy wizerunek Sige pochodzi z talii Goddesses of the New Light Pameli Matthews i osobiście uważam, że jest wyjątkowo piękny

Drugi, trochę ‘księżniczkowaty’ jak z kreskówek Disneya, zawarty jest w talii Goddess Guidance Oracle Cards Doreen Virtue.

* Pierwszych ośmioro eonów nazywanych jest Ogdoadą.

**Celem gnozy jest wyzwolenie z ograniczeń świata i osiągnięcie oświecenia.

*** W oparciu o program Tarocistki Danuty.

Na podstawie angielskiej Wikipedii http://en.wikipedia.org/wiki/Aeon_%28Gnosticism%29, http://en.wikipedia.org/wiki/Gnosticism oraz http://en.wikipedia.org/wiki/Valentinians oraz http://gnosis.org