AFRODYTA (WENUS)

AFRODYTA

Helleńska bogini piękna, przyjemności, zmysłowości i miłości, patronka zakochanych i artystów. Córka Uranosa, narodziła się z jego nasienia i piany morskiej po kastracji dokonanej przez Kronosa. Kult Afrodyty dotarł z Fenicji do kontynentalnej Hellady przez Cypr, gdzie według mitu się narodziła. Odpowiedniczką Afrodyty w starożytnym Rzymie była bogini Wenus. Jej imię oznacza Powstała z Piany.

O BOGINI

Najczęściej spotykaną wersją mitu na temat jej narodzin jest ta zaprezentowana przez Hejzoda w Teogonii, gdzie Kronos odcina genitalia swego ojca Uranosa, boga nieba, a te spadają do morza w okolicy Pafos na Cyprze. Piana, jaka z nich tryska miesza się z wodą morską, a z niej wyłania się Afrodyta. Z kolei Homer w Iliadzie twierdził, że jest ona córką Zeusa i tytanidy Dione (która była jego małżonką w najstarszych kultach w Dodonie). Platon w Uczcie mówi o istnieniu dwóch bogiń: niebiańskiej Afrodyty Uranii narodzonej z krwi Uranosa oraz ziemskiej Afrodyty Pandemos („Afrodyty Pospolitej, Afrodyty Całego Miasta”). Przekonuje, że na uwagę nie zasługuje miłość reprezentowana przez tą drugą, ziemską i nie duchową, która może być skierowana zarówno ku kobiecie jak i ku chłopcu, a jej głównym celem jest spłodzenie potomstwa, ale wyższe, uduchowione formy miłości wyłączne dla mężczyzn i wolne od rozpusty. Jednak jest to późniejszy koncept filozoficzny i nie pojawia się w oryginalnych mitach.

aphrodite-rock-paphos-300x225
Miejsce, gdzie według legend z morza wyłoniła się Afrodyta

Gdy Afrodyta wyłoniła się z morza, otoczyły ją delfiny, a bóg wiatru Zefir dmuchając na muszlę, na której stała, sprawił, że przydryfowała do brzegu, gdzie czekały na nią Charyty boginie wdzięku oraz Hory, boginie pór roku. Charyty nałożyły na jej biodra magiczną przepaskę, która obdarzała noszącą nieodpartym urokiem, uczesały ją, ubrały w najdelikatniejsze szaty i uwieńczyły kwiatami. Nimfy zaprzęgły do jej rydwanu białe gołębie, nad nim unosili się Potos i Himeros, uosobienia Pożądania oraz Tęsknoty, za nim ustawili się Hymen, symbolizujący zaślubiny oraz Pejto, wcielenie miłosnej namowy. Gdy orszak ten ruszył w kierunku Olimpu, cały świat wypełnił się radością, a kiedy Afrodyta przestąpiła progi boskiej siedziby, wzbudziła zachwyt bogów i zazdrość bogiń. Z różnych przyczyn* Zeus postanowił, że poślubi ona okaleczonego i utykającego Hefajstosa, boga kowali, co jednak nie było dobrym połączeniem. Hefajstos był uważany za brzydkiego i spędzał czas głównie w swojej kuźniach na wyspach Lemnos i Lipara oraz w wulkanie Etny, podczas gdy Afrodyta wolała stroić się, bawić i ucztować, dlatego nudziła się w obecności utalentowanego, lecz zapracowanego małżonka.

Wkrótce znalazła sobie kochanka, boga wojny Aresa. Ich romans był gorący i zaowocował narodzinami Harmonii, późniejszej żony Kadmosa, a także Anterosa, Dejmosa („Trwoga”) i Fobosa („Strach”), a według niektórych wersji także Erosa. W pewnym momencie mąż Afrodyty dowiedział się o ich romansie od Heliosa i przygotował specjalną magiczną sieć, którą ukrył w łóżku. Kiedy kochankowie się w nim znaleźli, zaciągnął sieć i zwołał wszystkich bogów olimpijskich, aby wyśmiewali ich niewierność.

Wkrótce Afrodycie przestał wystarczać Ares i znalazła sobie nowego kochanka Adonisa. O tym romansie pisałam już przy poście o Korze Persefonie, więc pozwolę sobie przytoczyć fragment:

Kora Persefona uczestniczyła także w sporze z Afrodytą o Adonisa. Według podań Adonis był nieślubnym dzieckiem królewny Myrry, która rozgniewała Afrodytę, a ta za karę wzbudziła w niej występną miłość do własnego ojca. Udało się jej oszukać go i spędzić z nim kilka nocy, ale gdy sprawa wyszła na jaw, rozzłoszczony król porwał nóż i zaczął ją ścigać. Uciekając przed jego furią, błagała bogów o ratunek, a ci przemienili ją w drzewo, które wzięło swoją nazwę od jej imienia. Po dziewięciu miesiącach kora pękła i z pnia drzewa wyszedł na świat chłopiec. Afrodyta zamknęła dziecko w skrzyni i powierzyła opiece Kory Persefony, jednak bogini Podziemia zakochała się w młodym Adonisie i postanowiła nie wypuszczać go z Hadesu, co wywołało złość Afrodyty. Spór musiał rozstrzygać Zeus, który orzekł, że jedną trzecią roku Adonis ma spędzać z Afrodytą, jedną trzecią z Korą Persefoną, a resztę czasu gdzie sam zechce. Według innej wersji młodzieniec zginął od kłów dzika, w którego zamienił się zazdrosny o boginię piękna Ares, a rozpacz Afrodyty była tak wielka, że Zeus pozwolił by Adonis wracał wiosną i latem do niej, jednak jesień i zimę musiał spędzać w Hadesie.

Podobno to właśnie Adonis był wielką miłością Afrodyty, choć nie przepadała za polowaniami, to towarzyszyła mu w ich trakcie, ponieważ był zapalonym myśliwym. Ares, wcielając się w dzika, wykastrował młodzieńca, który umarł z upływu krwi, a tam gdzie na trawę upadały krople krwi rozkwitły anemony. Ludy wschodniej części basenu śródziemnomorskiego czciły Adonisa jako boga, regularnie o danej porze roku opłakując jego śmierć i wspominając rozpacz Afrodyty.

Afrodyta była też kochanką Hermesa, któremu urodziła androgyniczne stworzenie od imion rodziców zwane Hermafroditos oraz Dionizosa, z którym miała syna Priaposa, boga płodności i ogrodów. Jak widać z relacji o Adonisie, nie gardziła też ludzkimi mężczyznami. Z jej romansu z trojańczykiem Anchizesem narodził się Eneasz, jeden z niewielu ocalałych z pożaru Troi po podboju przez Achajów, znana jest też relacja, że uratowała Argonautę Butesa, który jako jedyny rzucił się ku śpiewającym syrenom, przeniosła go na Sycylię, uczyniła swoim kochankiem i urodziła syna Eryksa (według innej wersji jego ojcem był Posejdon), który potem wzniósł świątynię ku jej czci.

Afrodyta była boginią kapryśną i zazdrosną, wiele jest wzmianek na temat tego, że ukarała śmiertelniczkę chwalącą się urodą większą od bogini. Oprócz wspomnianej już Myrry na jej gniew naraziły się Eos (za romans z Aresem bogini wzbudziła w niej nieodwzajemnione uczucie do Oriona) i Psyche (którą doświadczała okrutnie za jej urodę i romans z Erosem). Karała także za brak zainteresowania miłością i romansami, w ten sposób z jej przyczyny życie stracił Hippolytos syn Tezeusza (co zaowocowało tragedią rodzinną; syn Tezeusza gardził uciechami miłosnymi więc Afrodyta wzbudziła w Fedrze, macosze Hippolytosa uczucie, a kiedy ten ją odtrącił, popełniła samobójstwo zostawiając list, w którym oskarżyła pasierba o gwałt, rozgniewany Tezeusz poprosił Posejdona by ten zabił jego syna, co też się stało) i mieszkanki wyspy Lemnos, które przez nieokazywanie jej czci ukarała zapachem nie do zniesienia, mężowie porzucili je dla branek trackich, co z kolei doprowadziło do zmowy przeciw nim i wymordowania wszystkich mężczyzn; przez dłuższy czas kobiety na Lemnos żyły w społeczności wyłącznie żeńskiej. Pomogła Hippomenesowi wygrać wyścig z Atalantą rzucając złote jabłka, dzięki czemu mógł ją poślubić, jednak ostatecznie oboje zostali zamienieni w lwy (czy to przez nią samą, Demeter, Kybele lub Zeusa). Ukarała również córki cypryjskiego króla Kinyrasa, które musiały oddawać się jako prostytutki cudzoziemcom odwiedzającym Pafos.

Afrodyta jest oczywiście kojarzona z sądem Parysa i wojną trojańską. Na weselu Tetydy i Peleusa bogini niezgody Eris, wściekła, że nie została zaproszona, rzuciła złote jabłko z napisem Dla Najpiękniejszej. Trzy boginie, Afrodyta, Atena i Hera, wyciągnęły po nie ręce i wyniknął spór, który polecono rozstrzygnąć Parysowi, królewiczowi trojańskiemu. Parys nie potrafił zdecydować, bo wszystkie wydawały mu się piękne, więc boginie uciekły się do przekupstwa: Hera obiecała mu władzę nad całym światem helleńskim w Azji i Europie, Atena dawała wiedzę, sławę i sukcesy w bitwach, a Afrodyta zobowiązała się zapewnić mu miłość najpiękniejszej kobiety świata. Ten ostatni prezent skusił Parysa, który wręczył jabłko Afrodycie. Na nieszczęście dla niego, owa najpiękniejsza kobieta, Helena, była już zamężna z Menelaosem, królem Sparty, a jej porwanie wywołało słynną Wojnę Trojańską.

W czasie wojny Afrodyta jak tylko mogła wspierała Trojańczyków. Szczególną opieką otaczała Parysa, kiedy w trakcie pojedynku z Menelaosem przeciwnik o mało go nie zabił, otoczyła księcia trojańskiego obłokami i uniosła z pola walki. Ochroniła również swojego syna Eneasza od śmierci z rąk Diomedesa, sama odnosząc przy tym rany (Homer opowiada, że leczyła ją na Olimpie jej matka Dione) i ochraniała go, gdy z najbliższą rodziną ratował się z płonącej Troi. Ze względu na Eneasza do Afrodyty szczególny stosunek mieli Rzymianie, utożsamiając ją ze italską boginią Wenus; uchodziła za protoplastkę rodu Juliuszów, z którego wywodził się Gajusz Juliusz Cezar i to on postawił jej w Rzymie świątynię Venus Genitrix („Wenus Matki”)**. Wenus posiadała bardzo podobne cechy do Afrodyty, była patronką miłości, piękna, sexualności, uwodzenia, kobiecego czaru, płodności i pomyślności, stąd jej późniejsze utożsamienie jej z helleńską odpowiedniczką. Przed ślubem dziewczęta składały jej ofiary w świątyni (prawdopodobnie przynosiły swoje zabawki).

Afrodyta przedstawiana jest także jako patronka sztuki, to do niej zwrócił się Pigmalion, by ożywiła posąg kobiety, którą właśnie wyrzeźbił. Bogini przychyliła się do jego prośby, a kobieta nazwana Galateą, została jego żoną i urodziła mu syna Pafosa, eponima miasta, w który stanęła potem jej świątynia.

Początków kultu Afrodyty można doszukiwać się w obrzędach ku czci fenickiej*** Asztarte, z kolei Asztarte wywodzi się od Isztar, a ta od Inanny, wszystkie były utożsamiane z gwiazdą poranną i wieczorną czyli planetą Wenus. Najprawdopodobniej to kupcy feniccy handlując z Kyterą i Cyprem sprowadzili tam kult Asztarte, a stamtąd przedostał się do całego świata helleńskiego. Największymi ośrodkami jej kultu były słynne świątynie na Cyprze (z 12tego wieku p.n.e) i w Koryncie, a jednym z jego form współżycie z kapłankami podobnie jak w kulcie Inanny, Isztar i Asztarte.

aphrodite-temple-paphos

Ruiny świątyni Afrodyty w Pafos (Cypr)
(zdjęcie ze strony http://place2visit.net/euro-trip/paphos-attractions-paphos-things-to-do/)

tak wygląda na planie:

cypr090

oraz w Koryncie

gsplcoac09
(zdjęcie ze strony http://holylandphotos.wordpress.com/2013/06/25/the-temple-of-aphrodite-and-the-upper-peirene-spring-on-the-acrocorinth-at-corinth/, więcej na stronie http://www.earthsongforums.com/forums/showthread.php?t=9079)

W całym świecie helleńskim, a szczególnie w Attyce i na Cyprze, na przełomie czerwca i lipca, obchodzono festiwal Afrodyzji ku czci Afrodyty Pandemos. Odbywały się wtedy obrzędy oczyszczające (świątynię skrapiano krwią gołębia, ptaka poświęconego bogini), potem następowała procesja i misteria wtajemniczające w kult Afrodyty jako bogini morza oraz pieczono chleb w kształcie fallusa. W ofierze składano kozły (Afrodytę Pandemos przedstawiano jako jadącą na koźle) oraz ogień, kadzidło i kwiaty. Przydomek „Pandemos” oznaczał nie tylko, że patronowała miłości zmysłowej, ale jednoczyła ludzi, wiele jednostek łączyła w społeczność, co było przedmiotem świętowania.

Najczęściej spotykane przydomki Afrodyty to oprócz Pandemos i Urania także Kytherea/Kerigo (Pani Kytery) and Cypris/Cypryda (Pani Cypru) oraz Acidalia (od nazwy źródła, w którym się kąpała) i Areia (szczególnie w Sparcie jako kochanka Aresa).

WIZERUNKI, SYMBOLE I ZWIERZĘTA

Jest to jedna z najchętniej przedstawianych bogiń, w starożytności ukazywano ją często w formie posągów i płaskorzeźb, nagą lub półnagą (poza jej przedstawieniem jako Afrodyty Uranii, gdzie jej ciało jest zakryte).

Rzeźby (kolejno: Afrodyta z Syrakuz, Afrodyta z Milos, Afrodyta z Myriny, Afrodyta z Knidos, Venus Pudica, Afrodyta Kallipygos, Afrodyta Urania)

Aphrodite Pudica Afrodyta z Milos Altes_Museum_-_Aphrodite_Heyl Aphrodite of Cnidus Aphrodite of Menophantos Venus Kallipygos

320px-Turtle_Aphrodite_Ourania

Reliefy i malowidła:

Afrodyta jadąca na łabędziu

Aphrodite riding a swan

Afrodyta, Helena, Parys i Eros

aphrodite helen paris and eros

Venus i Mars, fresk z Pompei

ares_aphrodite

Narodziny Afrodyty, fresk z Pompei

Aphrodite_Anadyomene_from_Pompeii_cropped
W sztuce nowożytnej najczęstsze są jej przedstawienia związane z narodzinami (jako Afrodyta Anadyomene czyli „Afrodyta Wyłaniająca Się z Piany”) i sądem Parysa.

Sandro Boticelli ‘Narodziny Wenus’

800px-Sandro_Botticelli_-_La_nascita_di_Venere_-_Google_Art_Project_-_edited

William Adolphe Bouguereau ‘Narodziny Wenus’

640px-The_Birth_of_Venus_by_William-Adolphe_Bouguereau_(1879)
Najczęściej przypisywanymi jej zwierzętami są gołębie (które wiązano jeszcze z Asztarte), delfiny, żółwie, łabędzie, wróble, kozły i konie. Rośliny z nią powiązane to róże i mirt, a innymi jej rekwizytami są lustro, muszla oraz przepaska.


ZNACZENIE DYWINACYJNE

OSOBA

Osoba o dużej urodzie, wdzięku, gracji lub elegancji, która przyciąga spojrzenia, lubi zabawę i towarzystwo. Osoba przykładająca szczególną uwagę do wyglądu. Ktoś, kto potrafi zjednać sobie przeciwników. W negatywnie to człowiek kapryśny, zadufany w sobie, zazdrosny i powierzchowny, typ narcyza, świetnie prezentujący się z zewnątrz, ale pusty w środku. Ktoś, komu brakuje poczucia własnej wartości i szuka miłości na zewnątrz, a nie wewnątrz siebie. Również osoba amoralna, zdobywająca kochanków niezależnie od tego czy są wolni, czy nie.

Zawody: model/ka, aktor/ka, fryzjer/-ka, kosmetyczka, projektant/-ka mody, stylista/-ka, artysta/-ka, osoba uczestnicząca w konkursie piękności, osoby z branży PR, ktoś prowadzący agencję matrymonialną, ale także striptizer/-ka, gigolo lub prostytutka

RADA

Ta karta mówi wyraźnie: zadbaj o siebie. Jeżeli czujesz potrzebę zmienić coś w swoim wyglądzie to najlepiej teraz. Zacznij uprawiać aktywność ruchową (szczególnie polecany jest basen), odwiedź fryzjera lub kosmetyczkę, idź na masaż, etc. Piękne ciało to zadbane ciało niezależnie od jego budowy. Jeżeli masz partnera/-kę, urządźcie sobie wieczór we dwoje.

Zastanów się czy nie koncentrujesz się nadmiernie na powodzeniu u płci przeciwnej.

Być może uwielbiasz zakupy, luksus, znane marki, wygodę, dbanie o urodę. Nie ma w tym nic złego, dopóki zachowujesz umiar.

Uroda jest zdradliwa. Często widząc piękną osobę zakładamy, że jest też mądra, dobra, szlachetna, godna podziwu, fascynująca…i kiedy poznajemy ją lepiej, rozczarowujemy się.

Zastanów się jak i dlaczego tak się ubierasz. Ubranie odzwierciedla twój wewnętrzny świat na zewnątrz, ale także lęki i ograniczenia zakodowane w podświadomości. Jakie kroje i kolory wybierasz? Dlaczego?

Jeżeli masz dzieci, to jakie wzorce myślowe im przesyłasz na temat wyglądu?

Nie myl zauroczenia z miłością. W kulturze, w której żyjemy, uroda jest gloryfikowana, ale sama uroda na dłuższą metę nie wystarcza. Możemy chcieć pokazać się z kimś atrakcyjnym, ale osiadamy i tworzymy rodziny z tymi, z którymi czujemy się dobrze. Uroda nie zastąpi ciepła, akceptacji i życzliwości, a to może sobie wyrobić wewnątrz każdy z nas niezależnie od zewnętrznej urody.

Jeżeli nie masz w sobie mądrej miłości do samego/-j siebie to nie dasz jej innym. Możesz być uważany/- a za atrakcyjną osobę, ale jeżeli sam/-a tego nie czujesz od środka, to nic ani nikt cię nie przekona. Nie ma sensu rzucać się w objęcia innych, żeby zdobyć akceptację. Przyjrzyj się Marylin Monroe, mogła być uznawana za sex bombę i najpiękniejszą kobietę świata, ale wewnątrz cały czas pozostała zaniedbywanym dzieckiem spragnionym miłości. Jeżeli tego w sobie nie zmienisz, to możesz liczyć na romanse, ale nie na poważny, dorosły związek.

Ta karta przestrzega przed pochopnym legalizowaniem związku, który znajduje się w zbyt wczesnej fazie (szczególnie jeżeli masz tendencje do przyciągania agresywnych partnerów).

Uroda. Wdzięk. Sexualność. Zmysłowość. Przyjemność. Flirt. Romans. Uwodzenie. Namiętność. Pożądanie. Powodzenie. Towarzyskość. Taniec. Zabawa. Śpiew. Śmiech. Luxus. Sztuka. Bogactwo. Wygoda. Powierzchowność. Gnuśność. Zazdrość. Potrzeba adorowania i akceptacji z zewnątrz. Nieufność ze strony osób tej samej płci. Nadużycie zaufania. Wstyd.

W MIŁOŚCI

Jeżeli jesteś w związku: Romans. Rozdarcie między partnerem/-ką a kochankiem/ką. Zastanów się czy związek w którym jesteś jest dobrze dobrany. Czas na nowo rozpalić ogień w związku.

Jeżeli jesteś samotny/-a: Romans. Konieczność dokonania wyboru między dwoma kandydatami/-tkami. Nieodwzajemniona miłość. Być może koncentrujesz się na tym co tu i teraz, i nie lubisz robić planów. Idealizowanie potencjalnych partnerów. Zastanów się jaki typ partnera przyciągasz i dlaczego.

W FINANSACH

Powodzenie w interesach. Transport drogą morską. Kontakty handlowe z zagranicą. Warto zadbać o rozreklamowanie i dobry wizerunek firmy. W negatywie ta karta może oznaczać nadmierne wydatki.

W ZDROWIU

Cukrzyca i wahania poziomu cukru. Nadwaga. Owrzodzenia. Nadmiar substancji w organizmie. Należy sprawdzić poziom hormonów. Ciąża. Choroby przenoszone drogą płciową. Szczególnie narażone części ciała: szyja, gardło, nerki, skóra, błona śluzowa, żeńskie narządy rodne.

KARTY

Afrodyta w Ancient Feminine Wisdom Kay Stevenson&Briana Clarka

Afrodyta w Ancient Feminine Wisdom Kay Stevenson&Briana Clarka

Afrodyta w Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Afrodyta w Goddesses of the New Light Pameli Matthews

Afrodyta w The Oracle of the Goddess Gayan Sylvie Winter&Jo Dosé

Afrodyta w The Oracle of the Goddess Gayan Sylvie Winter&Jo Dosé

Afrodyta w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Afrodyta w The Goddess Wisdom Cards Jill Fairchild, Reginy Schaare & Sandry M. Stanton

Afrodyta w The Goddess Oracle Hrany Janto&Amy Sophii Marashinsky

aphrodite4

Afrodyta w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona

Afrodyta w Oracle of the Goddess Anny Franklin&Paula Masona 

Afrodyta w Goddess Card Pack Juni Parkhurst

Afrodyta w Goddess Card Pack Juni Parkhurst

Afrodyta w The Goddess Oracle Deck Thalii Took

Afrodyta w The Goddess Oracle Deck Thalii Took

Afrodyta w The Goddess Tarot (jako wielki arkan Kochanków) i w Goddess Inspiration Oracle Kris Waldherr

Afrodyta w Goddess Inspiration Oracle Kris Waldherr Afrodyta w The Goddess Tarot Kris Waldherr

Afrodyta i Wenus w Goddesses Knowledge Cards Susan Seddon Boulet&Michaela Babcocka

Afrodyta w Goddesses Knowledge Cards Susan Seddon Boulet&Michaela Babcocka

 Wenus w Goddesses Knowledge Cards Susan Seddon Boulet&Michaela Babcocka

Afrodyta w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc

Afrodyta w Goddess: A New Guide to Feminine Wisdom Rivera Hustona&Patricii Languedoc

Wyłaniająca się z wodorostów zamiast piany Afrodyta w Goddess Guidance Oracle Cards Doreen Virtue

Afrodyta w Goddess Guidance Oracle Cards Doreen Virtue

Afrodyta w bransoletce z charmsami oraz staniku (który nie powstał przed XX wiekiem) w Mythic Oracle Carisy Mellado&Michele-lee Phelan

aphrodite13

Afrodyta w Mythic Oracle Carisy Mellado&Michele-lee Phelan

Afrodyta w Goddesses&Sirens Stacey Demarco&Jimmy’ego Mantona

Afrodyta w Goddesses&Sirens Stacey Demarco&Jimmy’ego Mantona

Afrodyta w The Goddess Power Pack Cordelii Brabbs

Afrodyta w The Goddess Power Pack Cordelii Brabbs

Afrodyta w Universal Goddess Tarot Marii Caratti&Antonelli Platano jako karta Kochanków

Afrodyta w Universal Goddess Tarot Marii Caratti&Antonelli Platano

Na podstawie Mitów Greków i Rzymian Wandy Markowskiej, Słownika Mitologii Greckiej i Rzymskiej Pierre Grimala, Mitów Greckich Roberta Gravesa oraz Wikipedii

* Według różnych wersji albo namówiony przez Herę, albo po to by uniknąć rywalizacji między bogami, czy też dlatego, że Hefajstos zażądał tego w zamian za uwolnienie Hery, swojej matki z tronu, gdzie została w magiczny sposób uwięziona.

** Najstarsza świątynia ku czci Wenus powstała w Rzymie w 295 p.n.e. na Awentynie z kar jakie musiały płacić niewierne żony, boginię czczono tu jako Venus Obsequens („Posłuszna Wenus”). Kolejną świątynie wybudowano w 217 r. p.n.e. w czasie wojen punickich, gdy po kolejnej porażce wyrocznia sybillińska ogłosiła, że Afrodyta Eryx, patronka jednego z miast pozostających w sojuszu z przeciwnikiem, sprzyja Kartagińczykom i aby z nimi wygrać, trzeba przekonać ją by zmieniła alians. Rzymianie podbili miasto, uprowadzili posąg bogini, postawili jej świątynię na wzgórzu kapitolińskim i czcili jako Venus Genetrix, pozbawiając ją przy tym obcych dla nich cech. Kult Venus Genetrix zarezerwowany był dla patrycjuszy, podczas gdy plebs od 181 r. p.n.e czcił boginię jako Venus Erycinę, patronkę płodności oraz od 114 r. p.n.e. jako Venus Verticordię. Kulty te powiązane były z Wenus przejawiającą się jako Fortuna, obdarzająca szczęściem, dlatego pod koniec republiki liderzy pragnący przejąć władzę pragnęło wkupić się w rozmaity sposób w łaski bogini (Sulla, Pompejusz, a w końcuu Cezar). Jej kult kwitł także w cesarstwie, w 135 r. Hadrian otworzył wielką świątynię Wenus i Roma Aeterna („Wiecznego Rzymu”) na wzgórzu weliańskim, czyniąc z niej w ten sposób patronkę miasta. Boginię czczono w trakcie licznych festiwali (Veneralia, Vinalia Urbana i Vinalia Rustica, Venus Genetrix) oraz pod licznymi przydomkami (Venus Caelestis, Venus Calva, Venus Cloacina, Venus Erycina, Venus Frutis, Venus Felix, Venus Genetrix, Venus Kallipygos, Venus Libertina, Venus Murcia, Venus Obsequens, Venus Physica, Venus Urania, Venus Verticordia, Venus Victrix).

*** A w zasadzie ogólnosemickiej, ale jej kult do świata helleńskiego sprowadzili najprawdopodobniej kupcy feniccy. Trzeba też dodać, że poza romansem z Aresem oraz krótkim epizodzie w wojnie trojańskiej, Afrodyta nie przejęła od Asztarte, Isztar i Inanny cech bogini wojny.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s